ΛΟΙΜΩΔΗΣ ΜΟΝΟΠΥΡΗΝΩΣΗ

Ο θάνατος του δεκαπεντάχρονου Αφγανού και η απώλεια ορασης απο την εντεκάχρονη αδελφή του μετά την έκρηξη βόμβας στα Πατήσια, όπως ήταν αναμενόμενο κυριαρχεί στις συζητήσεις των ημερών. Το γεγονός αυτού του θανάτου είναι ο ορισμός της τραγικότητας, οι λέξεις όση συναισθηματική φόρτιση κι αν περιέχουν πολύ λίγα μπορούν να προσθέσουν, γίνονται απλά ο καθρέφτης όσων τις εκφέρουν.

Στο διαδίκτυο διάβασα αρκετά κείμενα και σχόλια με τα οποία σε πολλά σημεία συμφωνώ.
Διάβασα πολύ περισσότερα που αναπαράγουν τις... σομπολιάδες των ΜΜΕ και με τα οποία δεν έχω κανένα λόγο να ασχοληθώ ιδιαίτερα.
Όπως είναι λογικό σε πολλά πόστ και σχόλια το συναίσθημα ξεχειλίζει, άλλοτε αναλυτικό στην έκφραση του κι άλλοτε σχεδόν επιγραμματικό.
Φαντάζομαι επίσης ότι δεν είναι λίγοι εκείνοι που επιλέγουν την απόλυτη σιωπή.
Δεν διαφωνώ με μιά σιωπή που μοιάζει να βρίσκεται σε περισυλλογή.
Με τρομάζει μόνο η σιωπή που εκφράζεται με πολλά ή λίγα λόγια, η σιωπή των πολιτικών και κοινωνικών συσχετισμών, του άσε να δούμε, των συμψηφισμών, της ζυγαριάς αίματος, των προτεραιοτήτων και της πολιτικής...συγκυρίας, του σταγονόμετρου των σημασιοδοτήσεων με έπαθλο τη διαμόρφωση αντιλήψεων και συμπερασμάτων στην κοινή γνώμη.

Ακόμα όμως κι αυτά που με τρομάζουν δεν με εκπλήσουν. Η εκφρασμένη με λόγια αμηχανία φανερώνει δομημένους ή πρωτεγενείς τρόπους σκέψης "πολιτικού κλιματισμού".
Ανεξάρτητα απο ομάδες αίματος ο κλιματισμός αυτού του τύπου, καθορίζει την πλειονότητα των περιπτώσεων ως προς τη θερμοκρασία.
Άλλες φορές βράζει άμεσα κι αλλες ψύχεται εν αναμονή. Το είδος των αντιδράσεων όταν δεν σηματοδοτεί διαφορετικό ειδικό βάρος στις χαμένες ζωές δεκαπεντάχρονων, επιβεβαιώνει αν μη τι άλλο την αμηχανία που περιέγραψα παραπάνω.
Αυτή η καθοριστική αντίφαση για να επιβιώσει, αναγκάζεται να συνάψει δάνειο απο τον κόσμο των ΜΜΕ και του θεάματος, παρόλο που οι εμπνευστές ή οι διεκπεραιωτές της ισχυρίζονται επίμονα ότι βρίσκονται μαζί του σε εμπόλεμη κατάσταση. Οι διαδικασίες που συνήθως χρησιμοποιούνται απο το αστυνομικό ρεπορτάζ και προκαλούν εύλογες αντιδράσεις, αναβαπτίζονται σε επιχειρηματολογία που έχει τη δυνατότητα να προσδιορίσει ταυτότητες. Έτσι εντελώς αναπάντεχα συνδεσμολογίες και σωλήνες αποκτούν ξαφνικά απόλυτα...έγκυρο λόγο, αποσαφηνίζοντας τις όποιες αθέατες πλευρές των γεγονότων και προάγουν μιά καθεστωτική διαχείριση της κοινής γνώμης απο όλους εκείνους που συνηθίζουν να σκίζουν τα ρούχα τους απο αγανάκτηση, όταν κάτι τέτοιο συμβαίνει με ευθύνη των ΜΜΕ και του κρατικού μηχανισμού. Η Αριστερά δεν εξαιρείται απο την υιοθέτηση παρόμοιων πολιτικών αντανακλαστικών,  στρουθοκαμηλισμού στην καλύτερη των περιπτώσεων.
Κι αυτό αποτελεί κοινό γνώρισμα είτε πρόκειται για εκείνους που επιλέγουν διαχρονικά να τα φορτώνουν όλα σε αόρατους πράκτορες, είτε για εκείνους που επιλέγουν να παίζουν καθυστερήσεις στο γήπεδο, μέχρι να περάσει η μπόρα, μην τυχόν και χαλάσει η σούπα του κοινωνικού μετώπου ενάντια στα αντιλαϊκά μέτρα.

Α... ξέχασα εκτός απο τα αντιλαϊκά μέτρα, για το κοινωνικό μέτωπο όπως το ονειρεύεται ο καθένας σημαντικότατος είναι κι ο Δεκέμβρης του 2008, τα γεγονότα του οποίου είναι σταθμός στις μεταπολιτευτικές εξεγέρσεις της ελληνικής κοινωνίας.
Πράγματι, σταθμός αυθορμητισμού, με αίμα που βράζει και δεν ψύχεται κατά περίσταση.
Αυτό το εντελώς ασαφές εξεγερτικό κοινωνικό υποκείμενο του Δεκέμβρη, σημείο των καιρών και των εξελίξεων στην κοινωνία, ενόχλησε και ταρακούνησε την εξουσία.
Παράλληλα όμως το ανορθολογικό και ανεξέλεγκτο της έκφρασης του, τον κατέστησε για πολλούς προνομιακό "φιλέτο" πολιτικών επενδύσεων.
Αρκεί το μελλοντικό αντίστοιχο ξέσπασμα να έχει τα χαρακτηριστικά που επιθυμούν.
Το ζήτημα όμως δεν είναι οι επίδοξοι μνηστήρες, οι επιδιώξεις και οι ονειρώξεις τους.
Έτσι κι αλλιώς στο μόνο που μοιάζουν μεταξύ τους είναι η λιγούρα.

Δημόσιος υπάλληλος, μαγαζάτορας, εργολάβος. Σ΄αυτές τις τρείς ιδιότητες εστιάζει εδώ και πολλά χρόνια της προτιμήσεις του επαγγελματικού του προσανατολισμού, μεγάλο μέρος της ελληνικής κοινωνίας. Οι προτιμήσεις αυτές δεν αφορούν αυστηρά την εργασία, διαχέονται στο σύνολο των κοινωνικών δραστηριοτήτων. Απο τις πλέον διαδεδομένες μορφές αυτού του φαινομένου είναι διανοούμενος δημόσιος υπάλληλος, ο μαγαζάτορας επικεφαλής κόμματος και φυσικά ο εργολάβος επαναστάτης. Ουπς τι έχουμε εδώ, θανατηφόρο "εργατικό ατύχημα"...

Στο ΕΝΔΕΧΟΜΕΝΟ που ο συγκεκριμένος εκρηκτικός μηχανισμός τοποθετήθηκε από Επαναστατική Οργάνωση τότε η επαναστατική αξιοπρέπεια επιβάλει την δημόσια ανάληψη ευθύνης με την αντίστοιχη αυτοκριτική που θα ξεκαθαρίζει το τοπίο γιατί διαφορετικά η πολιτική ανωνυμία σαμποτάρει την επαναστατική κατεύθυνση και “χρεώνει” μια ολόκληρη στρατηγική του αντάρτικου πόλης.


Κι αν πιστέψουμε όντως ότι δεν είσαστε εσείς που βάλατε τη βόμβα, απο πότε η "αντίστοιχη αυτοκριτική" στην οποία προτρέπετε τους ενδεχόμενους...επαναστάτες, ξεκαθαρίζει το τοπίο;
Ετσι απλά, συγνώμη λάθος. Αν αυτό αρκεί σε σας για να μη "χρεώνεται" το βάρος ο κλάδος των εργολάβων της...επανάστασης, σε πάρα πολλούς άλλους και καθόλου καθεστωτικούς όχι απλά δεν αρκεί, αλλά αποδεικνύει ότι οραματίζεστε για την κοινωνία ένα μέλλον γεμάτο απο εξαιρέσεις, χάδια και προνόμια για τον εαυτό σας και τους συντρόφους σας.
Εξαιρέσεις εξίσου έντονες και εμβληματικές με αυτές που αναπαράγει το σύστημα για τους κάθε είδους προνομιούχους του.

Το αμέσως επόμενο κακό απο το θάνατο και την τύφλωση των δυό ανήλικων μεταναστών είναι ότι αυτή η ιστορία σε λίγο καιρό θα ξεθωριάσει και θα ξεχαστεί.

Χωρίς καμμιά ουσιαστική συζήτηση που να προσπαθεί να διερευνήσει κοινωνικά γεγονότα που μας αφορούν όλους, στρουθοκαμηλίζοντες και μη.

Θα απομείνουν μόνο οι κοινοτυπίες των κομματικών ανακοινώσεων και οι υστερικές κραυγές των δημοσιογράφων, ο καθημερινός πολιτισμός που τρέφεται με μονταρισμένα πλάνα και αντίστοιχες συμπεριφορές κι απόψεις.