Η ΝΥΧΤΑ ΕΙΝΑΙ ΜΑΚΡΙΑ

ΞΗΜΕΡΩΣΕ. . .

2010-06-03T14:50:00.006+03:00

Τον Ιούλιο του 2008 όταν ξεκίνησε το μπλόγκ δεν μπορούσα φυσικά να προβλέψω τίποτα σε σχέση με την εξέλιξη του. Με το πέρασμα του χρόνου άρχισε να με ικανοποιεί όλο και περισσότερο όσον αφορά τις δυνατότητες έκφρασης και επικοινωνίας.
Η νύχτα, σαν αλληγορία, αίσθηση, αλλά και σαν χώρος που αθροίζονται ιστορικά, κάποιες πολύ συγκεκριμένες κοινωνικές και ενίοτε αντικαθεστωτικές συμπεριφορές, ήταν ένα διαρκές σημείο αναφοράς , σημείο πρόθυμο να υπηρετήσει το ύφος και την ουσία των αναρτήσεων.

Καθένας με τον πόνο του βέβαια και το κόλλημα που έχει επιλέξει για να τον συντροφεύει.
Φυσικά και δεν ήμουν ποτέ η εξαίρεση στον παραπάνω κανόνα. Ο ευρύτερος αντιεξουσιαστικός χώρος απετέλεσε ένα δεύτερο βασικό σημείο αναφοράς, μιά συμμετοχή σε ένα είδος σιωπηλού διαλόγου, που προέκυπτε απο το γεγονός ότι υπήρχαν αρκετοί που διάβαζαν, χωρίς απαραίτητα να μπαίνουν στη διαδικασία του σχολιασμού.

Οι τελευταίοι μήνες ήταν απο κάθε άποψη εξαιρετικά σημαντικοί για τον τρόπο που αντιλαμβάνομαι τα κοινωνικά δρώμενα και τους αντίστοιχους αναπόφευκτους προβληματισμούς, για τη δημόσια έκφραση απόψεων και θέσεων μέσω της ανάρτησης κειμένων.
Ο αντιεξουσιαστικός χώρος σε ολόκληρη τη μεταπολιτευτική του ιστορία, πλαισιώθηκε κατά καιρούς απο χιλιάδες ανθρώπους. Το φαινόμενο αυτό επαναλαμβάνεται και τα δύο τελευταία χρόνια, τα οποία κάποιοι τα συγκρίνουν με τα μέσα της δεκαετίας του ΄80. Οι ποσοτικές εκτιμήσεις αυτού του είδους έχουν κατά τη γνώμη μου, μικρή σημασία.

Αν εξαιρέσουμε τα πρώτα "παλαιολιθικά" χρόνια, την εποχή δηλαδή που με κάλυπτε το...εμπνευσμένο σύνθημα, ανία-ανία χωρίς αστυνομία, όλο το επόμενο χρονικό διάστημα με ενδιέφεραν περισσότερο όχι οι χιλιάδες που συχνά ήταν ταυτισμένοι με τον συγκεκριμένο πολιτικό χώρο, αλλά οι χιλιάδες που αποτύγχαναν να ταυτιστούν, σκοντάφτοντας στα στερεότυπα του. Οι χιλιάδες που κανείς δεν τους έδωσε σημασία παρά τις προθέσεις και τις αξιόλογες νοητικές τους επιδόσεις, προτιμώντας τις "επενδύσεις" σε ανεγκέφαλους αλλά...μάχιμους πιτσιρικάδες.
Ψευδεπίγραφες πολύμορφες δράσεις, αντικατασταλτικά αντανακλαστικά που λειτουργούσαν πάντα ενωτικά, αλλά ακύρωναν στην πράξη διαφορές απο πολιτικές επιλογές.
Σήμερα και παρά τη μαζική προσέλευση νεολαίας στις τάξεις του, ο αντιεξουσιαστικός χώρος δείχνει γερασμένος και αδιέξοδος περισσότερο απο ποτέ. Η παλιά ιδεολογική αντίληψη κατανόησης των κοινωνικών συνθηκών που οδηγούν στην παραβατικότητα σημαντικά κομμάτια του πληθυσμού, έχει αντικατασταθεί απο την αποθέωση ενός συγκεκριμένου τρόπου ζωής. Οι πολιτικές αντιλήψεις είναι όλο και πιό δυσδιάκριτες σε ένα χώρο που αναζητεί στους "επαγγελματίες" ποινικούς τα νέα του πρότυπα και σημεία αναφοράς. Οι εχθροί του κινήματος, αποτελούν μιά όλο και πιό διευρυμένη κατηγορία κι αυτή η αντίληψη έχει μαζικά στοιχεία. Αυτή η μαζικότητα του: εμείς και οι άλλοι, είναι που "επιτρέπει" στους πλέον ηλιθιοπαρασιτικούς των διαδηλώσεων, να καταδικάζουν σε θάνατο εργαζόμενους που βίωναν τον χυδαίο καταναγκασμό της εργοδοτικής πειθαρχίας σε μέρα απεργίας.
Ιδεολογικές ομελέτες που πάντα σπάνε αυγά, σκουπίδια κι "ορφανές" παράπλευρες απώλειες.

Στα πλαίσια αυτά και με βασικό άξονα στις σκέψεις μου τη διαδρομή αυτού του μπλόγκ, αποφάσισα ότι ο κύκλος που άνοιξε ή προσπάθησε ν΄ανοίξει μέσα απο τα κείμενα που αναρτήθηκαν, έχει κλείσει οριστικά. Ταυτόχρονα όμως η έκφραση των απόψεων μου και η επικοινωνία μέσω σχολίων είναι κάτι που εξακολουθεί να μ΄ενδιαφέρει. Επομένως η μόνη λύση που καλύπτει και τις δύο παράλληλες ανάγκες, είναι ένας καινούριος χώρος έκφρασης. Αυτός δημιουργήθηκε ήδη, εδώ.

Θέλω να ευχαριστήσω όλους τους ευκαιριακούς και μόνιμους αναγνώστες του μπλόγκ.
Θέλω επίσης να ευχαριστήσω ιδιαίτερα τους μη μπλόγκερς φίλους που με πραγματικά φοβερή συνέπεια σχολίασαν απο την αρχή έως τώρα τα πόστ.
Ο κατάλογος των μπλόγκερ είναι μεγάλος και ξεχωριστός.
Ευχαριστώ την Άννα booklover την πρώτη μπλόγκερ που επικοινώνησα το καλοκαίρι του 2008.
Την Roadartist που αποδείχτηκε μιά εξαιρετική διαδικτυακή γνωριμία με την οποία πάντα χαίρομαι να επικοινωνώ, τον έτερο σωτήρα του μπλόγκ Βασίλη, τον πάντα ενδιαφέροντα στις εμφανίσεις και τις εξαφανίσεις του κύριο ας εών.
Theoulini όπως και Πάστα Φλώρα, το Μανιταράκι και οι αδελφές (ψυχές) Trip και Inco, φοβερές περιπτώσεις.Η γνωριμία μας απο κοντά ανήκει στις καλύτερες και παραγωγικότερες στιγμές των δύο τελευταίων χρόνων και το, δεν έχω λόγια, είναι απόλυτα αληθινό.
Μια ξεχωριστητητητητητηηηηηηηηηηηηη θέση διαδικτυακά αλλά και πραγματικά, καταλαμβάνει η πολλαπλή συνεργάτηςςςςςςςςςςς Ακανόνιστη, ακολουθούμενη απο το υπόλοιπο τιμ Β.Ελλάδας με τον Βαγγέλη και τον Κώστα, ενώ δεν θα ξεχάσω τον πάντα μάχιμο Αντιδρασέξ.
Artanis, Καλημέρα και Ελίτσα είναι οι πιό πρόσφατες αλλά; σημαντικές παρουσίες στο μπλόγκ.
Η Sally κανονικά δεν είναι πλέον μπλόγκερ αφού έχει να γράψει δέκα μήνες, είναι όμως το δέκα το καλό στη ζωή μου.

Κλείνω μ ένα τραγούδι που εμπεριέχει τη ΝΥΧΤΑ, τραγουδισμένο απο τη νονά του μπλόγκ.

Ακανόνιστη Ανακοίνωση!!!!

2010-05-15T21:55:00.000+03:00

Εις το όνομα των Βλογς….

της Αυτομόρφωσης…..

και του μικρού Τροτσκι….

Το παρόν βλογ… επιτάσσεται!!!!!!

Και από εδώ και μπρός….

Η νύχτα θα είναι ΑΚΑΝΟΝΙΣΤΑ μακρυά!!!!!

Χαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχα!!!!!!

Για το καλό του τόπου, της βλογόσφαιρας…

και της Πράσινης Ανάπτυξης….

ώστε αυτό το τιμημένο Βλόγ…

να ξε-αραχνιάσει…..

Ταυτόχρονα προωθείτε η ένταξη του στους Ενωμένους…

ώστε να διαχωριστεί σαφώς από τους Ηττημένους….

ΤΑ ΜΕΛΙΣΣΑΚΙΑ ΘΑ ΓΥΡΝΟΥΝ ΓΥΡΩ ΑΠ΄ ΤΙΣ ΠΟΛΥΘΡΟΝΕΣ

2010-04-26T16:56:00.001+03:00

Η συνταγή είναι δοκιμασμένη εδώ κι αρκετά χρόνια, σε περιόδους που νοιώθω πιεσμένος και που δεν μπορώ να πω αυτά που θέλω, όπως ακριβώς τα θέλω, για ευνόητους ή συνήθως δυσνόητους λόγους, καταφεύγω στον Θανάση Παπακωνσταντίνου.
Πολλά τραγούδια ελληνικά και ξένα τα θεωρώ αγαπημένα, πολύ λιγότερα όμως πετυχαίνουν
να επανεκκινούν τις σκέψεις μου όταν αυτές μοιάζουν χαμένες και αλλοπρόσαλες.

Στα τραγούδια του Θανάση αναδύεται η αίσθηση μιας ελευθερίας χωρίς περιορισμούς που
όμως παράλληλα παραμένει αρμονική με τον περιβάλλοντα κόσμο και πατάει γερά στις αισθήσεις των βιωμάτων της καθημερινότητας.

Υπάρχει παντού μιά τρυφερή οργή για αυτόν τον άλλο, τον κοντινό άγνωστο περιπατητή των σύγχρονων κήπων της μοναξιάς, μιά διαρκής εκφρασμένη ανάγκη για το ουσιώδες της επικοινωνίας, που ακριβώς γι αυτό το λόγο δυναμώνει απο τον αυτοσαρκασμό για το όποιο έργο ζωής και το εφήμερο των πράξεων μας.

Στην εξαιρετική κοιλάδα των Τεμπών, μπορείτε να βρείτε όλα όσα αφορούν τον Θανάση και τα τραγούδια του.

ΕΟΡΤΑΣΤΙΚΟ

2010-04-23T14:57:00.000+03:00

Γιώργος κερνάει κι άλλοι τον πίνουν.

ΠΑΝΩ ΣΕ ΚΥΜΑΤΑ ΤΟΥ ΠΡΕΠΕΙ ΚΑΙ ΤΟΥ ΜΗ

2010-04-15T16:19:00.004+03:00

Πάνω στα χέρια σου ακούμπησα πετράδι
μια μυρωδιά καλοκαιριού απ΄τις ακτές
που τόσα χρόνια σαν μαίστρος με ταράζει
όταν ψαρεύω στα ρηχά κούφιες χαρές

Έριξες άγκυρα σαν όλες τις φρεγάδες
ξέσπασε θύελλα απ΄τον τρελό νοτιά
σε ουράνιο τόξο που μπερδεύτηκε στις λάσπες
αναζητούσες μιά καινούρια πυρκαγιά

Μα εδώ αρχίζει και τελειώνει η αγάπη
στον άλλο κόσμο τι θα βρείς
θα ΄σαι δεμένος με καινούριο εφιάλτη
εδώ αρχίζει και τελειώνει η ζωή

Στοιχειά του ουρανού γλεντάνε το κορμί μου
και το ποτίζουν ερμαφρόδιτη ηδονή
μ΄ ένα κασόνι ταξιδεύουν την ψυχή μου
πάνω σε κύματα του πρέπει και του μη

Λοιπόν το μόνο που μου μένει να σου δώσω
μια μυρωδιά καλοκαιριού απ΄τις ακτές
ήσουν παρένθεση που μ΄ έκανε να νιώσω
πως ότι φεύγει όλο γυρίζει απο το χθές.

ΣΤΙΧΟΙ ΚΑΙ ΜΟΥΣΙΚΗ: ΜΑΝΟΣ ΞΥΔΟΥΣ

ΜΝΗΜΗ ΖΩΝΤΑΝΗ ΟΧΙ ΕΠΙΛΕΚΤΙΚΗ

2010-04-09T14:05:00.001+03:00

Στον κινηματογράφο ΦΙΛΙΠ (Θάσου 11 πλατεία Αμερικής) πραγματοποιείται σήμερα η προβολή της ταινίας "Kabuli Kid" με είσοδο ελεύθερη και την προτροπή να καταθέσουν οι παρευρισκόμενοι όσα χρήματα επιθυμούν, στο κουτί οικονομικής ενίσχυσης που θα υπάρχει εκεί.
Το ποσό που θα προκύψει, θα δοθεί στην Ζάχρα Νατζαφϊ μητέρα του δεκαπεντάχρονου Χαμί Νατζαφί που σκοτώθηκε στις 28 Μάρτη απο την έκρηξη της βόμβας στα Πατήσια και εντεκάχρονης αδελφής του που κινδυνεύει να μείνει χωρίς όραση (προβολές: 18.30-20.30-22.30)

Σήμερα επίσης αναβλήθηκε για τις 03/11 η δίκη των δύο αστυνομικών που κατηγορούνται για τον συστηματικό βασανισμό Αφγανών μεταναστών (Δεκέμβρης 2004) στο Α.Τ του Αγ.Παντελεήμονα.
Αναμενόμενο και διαχρονικό το τέχνασμα, για να πέσουν (κάποια στιγμή όταν γίνει η δίκη) στα μαλακά τα καμάρια της ΕΛ.ΑΣ που πραγματοποίησαν τους βασανισμούς.
Άλλωστε είναι απο τις ελάχιστες ανάλογες περιπτώσεις που απέκτησαν δημοσιότητα.

Το πέπλο σιωπής είναι πάντα στη μόδα ανεξάρτητα απο εποχές, εξουσίες και... αντιεξουσίες.
Οι προβλέψεις ότι τελικά θα μείνει στα αζήτητα η ανάληψη ευθύνης για την έκρηξη της βόμβας στα Πατήσια επιβεβαιώθηκαν, δεν υπήρξε κανένα απολύτως μένος για την πιθανότητα η έκρηξη να είναι έργο φασιστικής ομάδας, γιατί απλά κανείς δεν το πίστεψε. Υπάρχουν δεκάδες χώροι στην Αθήνα που συγκεντρώνουν μετανάστες, κανένας απο όσους τους θεωρούν πιθανό στόχο δεν θα άφηνε βόμβα σε κάδο, όπου πολύ εύκολα θύμα θα μπορούσε να είναι ο οποισδήποτε κυρ-Μήτσος που θα πέταγε μιά σακκούλα σκουπιδιών. Όσο για το "βαθύ" κράτος, αυτή είναι μιά βολική εκδοχή που εξυπηρετεί τις όποιες ξαφνικές κρίσεις προσωπικότητας στην ελληνική κοινωνία.

Σύμφωνα με τη συγκεκριμένη λογική, η εξουσία αδυνατεί να καθυποτάξει στα σχέδια της τον... αγωνιστή λαό μας που μόλις συνέρχεται απο το διαζύγιο της Μενεγάκη είναι έτοιμος για εξέγερση μαζικές απεργίες διαρκείας και εκδηλώσεις αλληλεγγύης σε απολυμένους συναδέλφους, οπότε το κράτος και οι μηχανισμοί του, στήνουν μιά προβοκάτσια για να ανακόψουν την προ των πυλών επαναστατική διαδικασία κι ο λαός με πεσμένο το ηθικό ξαναγυρνάει με το ζόρι στα τηλεοπτικά ριάλιτυ, στις συνταγές μαγειρικής και τα μπουζούκια.
Υπάρχει και ανάλογο πατριωτικό σενάριο αν το προτιμάτε. Στην ανυπόληπτη διαπλεκόμενη Ελλάδα ξοδεύουν άπειρες ώρες απασχόλησης οι πράκτορες μυστικών υπηρεσιών και πολλά δις ο Σόρος, για να πετύχουν τα σχέδια των Αμερικάνων, Σιωνιστών, "ντόπιων και ξένων κέντρων" που αλλιώς θα είχαν αποτύχει παταγωδώς.

Την περασμένη Κυριακή στην εφημερίδα ΑΥΓΗ δημοσιεύτηκε άρθρο του Γ.Κυρίτση με τίτλο: Η δεξιά στροφή της αναρχίας. Ο συγκεκριμένος δημοσιογράφος δεν διακρίνεται για την εμπάθεια του απέναντι στον αντιεξουσιαστικό πολιτικό χώρο, κάθε άλλο.
Θα διαφωνήσω όμως μαζί του ως προς κάποιες διαπιστώσεις του, αλλά και σε σχέση με τις χρονικές στιγμές που συνδέει κάποια γεγονότα. Ο "πατριωτισμός" ομάδων και τάσεων μόνο τωρινός δεν είναι για τον συγκεκριμένο χώρο. Υπήρχε πάντα, όπως υπήρχε και η επιθετική διάθεση του, με ή χωρίς εισαγωγικά απέναντι σε άλλους χώρους με κοινές απευθύνσεις, άλλοτε δικαιολογημένα κι άλλοτε όχι.
Απο εκεί και πέρα τη μεγάλη μαζικότητα τη γνώρισε στα τέλη της δεκαετίας του ΄80, με πολυπληθή μπλόκ στις διαδηλωσεις και απο το 1990 και μετά με στέκια παρέμβασης στις γειτονιές και με τη δημιουργία αρκετών καταλήψεων στέγης. Η κατάρα του ήταν πάντα, τα χωρίς κανέναν διαχωρισμό αντικατασταλτικά αντανακλαστικά, που ακύρωναν στην πράξη επιλογές, δράσεις και απόψεις.
Σήμερα ένα μεγάλο κομμάτι του, ίσως παρακολουθεί αμήχανο πολλά απο όσα συμβαίνουν, αδυνατεί όμως στην πράξη να διαχωρίσει εντελώς τη θέση του κι εξακολουθεί να τρέχει πίσω απο... όμηρους στα χέρια του κράτους λόγω αυτοματισμών σεβασμού για την "πολύμορφη δράση".
Μαζί με τους ομήρους όμως υπάρχει πάντα μιά Οδύσσεια με αμέτρητες ευθύνες στρουθοκαμηλισμού και άρνησης της πραγματικότητας. Με ατέλειωτες ραψωδίες απάθειας και παραίτησης, σχεδόν ταυτόσημης μ αυτή που εκδηλώνουν οι μισοκοιμώμενοι θεατές στις τηλεοπτικές οθόνες.

ΜΕΧΡΙ ΑΗΔΙΑΣ

2010-04-07T16:04:00.000+03:00

Δεν συνηθίζω να ανεβάζω βιδεοτεμάχια απο τηλεοπτικές εκπομπές, αυτό όμως το συγκεκριμένο το βρήκα εξαιρετικό. Όπου κι αν πάω τις τελευταίες μέρες τους βλέπω μπροστά μου με το καρούμπαλο σε λειτουργία και ύφος σούπερ ήρωα.Δεν ξέρω πόσοι και ποιοί αισθάνονται καλύτερα μ΄αυτό το θέαμα, εγώ πάντως είμαι συνέχεια μεταξύ εκνευρισμού κι ακατάσχετης κοροϊδίας.

ΛΟΙΜΩΔΗΣ ΜΟΝΟΠΥΡΗΝΩΣΗ

2010-03-31T11:46:00.014+03:00

Ο θάνατος του δεκαπεντάχρονου Αφγανού και η απώλεια ορασης απο την εντεκάχρονη αδελφή του μετά την έκρηξη βόμβας στα Πατήσια, όπως ήταν αναμενόμενο κυριαρχεί στις συζητήσεις των ημερών. Το γεγονός αυτού του θανάτου είναι ο ορισμός της τραγικότητας, οι λέξεις όση συναισθηματική φόρτιση κι αν περιέχουν πολύ λίγα μπορούν να προσθέσουν, γίνονται απλά ο καθρέφτης όσων τις εκφέρουν.

Στο διαδίκτυο διάβασα αρκετά κείμενα και σχόλια με τα οποία σε πολλά σημεία συμφωνώ.
Διάβασα πολύ περισσότερα που αναπαράγουν τις... σομπολιάδες των ΜΜΕ και με τα οποία δεν έχω κανένα λόγο να ασχοληθώ ιδιαίτερα.
Όπως είναι λογικό σε πολλά πόστ και σχόλια το συναίσθημα ξεχειλίζει, άλλοτε αναλυτικό στην έκφραση του κι άλλοτε σχεδόν επιγραμματικό.
Φαντάζομαι επίσης ότι δεν είναι λίγοι εκείνοι που επιλέγουν την απόλυτη σιωπή.
Δεν διαφωνώ με μιά σιωπή που μοιάζει να βρίσκεται σε περισυλλογή.
Με τρομάζει μόνο η σιωπή που εκφράζεται με πολλά ή λίγα λόγια, η σιωπή των πολιτικών και κοινωνικών συσχετισμών, του άσε να δούμε, των συμψηφισμών, της ζυγαριάς αίματος, των προτεραιοτήτων και της πολιτικής...συγκυρίας, του σταγονόμετρου των σημασιοδοτήσεων με έπαθλο τη διαμόρφωση αντιλήψεων και συμπερασμάτων στην κοινή γνώμη.

Ακόμα όμως κι αυτά που με τρομάζουν δεν με εκπλήσουν. Η εκφρασμένη με λόγια αμηχανία φανερώνει δομημένους ή πρωτεγενείς τρόπους σκέψης "πολιτικού κλιματισμού".
Ανεξάρτητα απο ομάδες αίματος ο κλιματισμός αυτού του τύπου, καθορίζει την πλειονότητα των περιπτώσεων ως προς τη θερμοκρασία.
Άλλες φορές βράζει άμεσα κι αλλες ψύχεται εν αναμονή. Το είδος των αντιδράσεων όταν δεν σηματοδοτεί διαφορετικό ειδικό βάρος στις χαμένες ζωές δεκαπεντάχρονων, επιβεβαιώνει αν μη τι άλλο την αμηχανία που περιέγραψα παραπάνω.
Αυτή η καθοριστική αντίφαση για να επιβιώσει, αναγκάζεται να συνάψει δάνειο απο τον κόσμο των ΜΜΕ και του θεάματος, παρόλο που οι εμπνευστές ή οι διεκπεραιωτές της ισχυρίζονται επίμονα ότι βρίσκονται μαζί του σε εμπόλεμη κατάσταση. Οι διαδικασίες που συνήθως χρησιμοποιούνται απο το αστυνομικό ρεπορτάζ και προκαλούν εύλογες αντιδράσεις, αναβαπτίζονται σε επιχειρηματολογία που έχει τη δυνατότητα να προσδιορίσει ταυτότητες. Έτσι εντελώς αναπάντεχα συνδεσμολογίες και σωλήνες αποκτούν ξαφνικά απόλυτα...έγκυρο λόγο, αποσαφηνίζοντας τις όποιες αθέατες πλευρές των γεγονότων και προάγουν μιά καθεστωτική διαχείριση της κοινής γνώμης απο όλους εκείνους που συνηθίζουν να σκίζουν τα ρούχα τους απο αγανάκτηση, όταν κάτι τέτοιο συμβαίνει με ευθύνη των ΜΜΕ και του κρατικού μηχανισμού. Η Αριστερά δεν εξαιρείται απο την υιοθέτηση παρόμοιων πολιτικών αντανακλαστικών, στρουθοκαμηλισμού στην καλύτερη των περιπτώσεων.
Κι αυτό αποτελεί κοινό γνώρισμα είτε πρόκειται για εκείνους που επιλέγουν διαχρονικά να τα φορτώνουν όλα σε αόρατους πράκτορες, είτε για εκείνους που επιλέγουν να παίζουν καθυστερήσεις στο γήπεδο, μέχρι να περάσει η μπόρα, μην τυχόν και χαλάσει η σούπα του κοινωνικού μετώπου ενάντια στα αντιλαϊκά μέτρα.

Α... ξέχασα εκτός απο τα αντιλαϊκά μέτρα, για το κοινωνικό μέτωπο όπως το ονειρεύεται ο καθένας σημαντικότατος είναι κι ο Δεκέμβρης του 2008, τα γεγονότα του οποίου είναι σταθμός στις μεταπολιτευτικές εξεγέρσεις της ελληνικής κοινωνίας.
Πράγματι, σταθμός αυθορμητισμού, με αίμα που βράζει και δεν ψύχεται κατά περίσταση.
Αυτό το εντελώς ασαφές εξεγερτικό κοινωνικό υποκείμενο του Δεκέμβρη, σημείο των καιρών και των εξελίξεων στην κοινωνία, ενόχλησε και ταρακούνησε την εξουσία.
Παράλληλα όμως το ανορθολογικό και ανεξέλεγκτο της έκφρασης του, τον κατέστησε για πολλούς προνομιακό "φιλέτο" πολιτικών επενδύσεων.
Αρκεί το μελλοντικό αντίστοιχο ξέσπασμα να έχει τα χαρακτηριστικά που επιθυμούν.
Το ζήτημα όμως δεν είναι οι επίδοξοι μνηστήρες, οι επιδιώξεις και οι ονειρώξεις τους.
Έτσι κι αλλιώς στο μόνο που μοιάζουν μεταξύ τους είναι η λιγούρα.

Δημόσιος υπάλληλος, μαγαζάτορας, εργολάβος. Σ΄αυτές τις τρείς ιδιότητες εστιάζει εδώ και πολλά χρόνια της προτιμήσεις του επαγγελματικού του προσανατολισμού, μεγάλο μέρος της ελληνικής κοινωνίας. Οι προτιμήσεις αυτές δεν αφορούν αυστηρά την εργασία, διαχέονται στο σύνολο των κοινωνικών δραστηριοτήτων. Απο τις πλέον διαδεδομένες μορφές αυτού του φαινομένου είναι διανοούμενος δημόσιος υπάλληλος, ο μαγαζάτορας επικεφαλής κόμματος και φυσικά ο εργολάβος επαναστάτης. Ουπς τι έχουμε εδώ, θανατηφόρο "εργατικό ατύχημα"...

Στο ΕΝΔΕΧΟΜΕΝΟ που ο συγκεκριμένος εκρηκτικός μηχανισμός τοποθετήθηκε από Επαναστατική Οργάνωση τότε η επαναστατική αξιοπρέπεια επιβάλει την δημόσια ανάληψη ευθύνης με την αντίστοιχη αυτοκριτική που θα ξεκαθαρίζει το τοπίο γιατί διαφορετικά η πολιτική ανωνυμία σαμποτάρει την επαναστατική κατεύθυνση και “χρεώνει” μια ολόκληρη στρατηγική του αντάρτικου πόλης.

Κι αν πιστέψουμε όντως ότι δεν είσαστε εσείς που βάλατε τη βόμβα, απο πότε η "αντίστοιχη αυτοκριτική" στην οποία προτρέπετε τους ενδεχόμενους...επαναστάτες, ξεκαθαρίζει το τοπίο;
Ετσι απλά, συγνώμη λάθος. Αν αυτό αρκεί σε σας για να μη "χρεώνεται" το βάρος ο κλάδος των εργολάβων της...επανάστασης, σε πάρα πολλούς άλλους και καθόλου καθεστωτικούς όχι απλά δεν αρκεί, αλλά αποδεικνύει ότι οραματίζεστε για την κοινωνία ένα μέλλον γεμάτο απο εξαιρέσεις, χάδια και προνόμια για τον εαυτό σας και τους συντρόφους σας.
Εξαιρέσεις εξίσου έντονες και εμβληματικές με αυτές που αναπαράγει το σύστημα για τους κάθε είδους προνομιούχους του.

Το αμέσως επόμενο κακό απο το θάνατο και την τύφλωση των δυό ανήλικων μεταναστών είναι ότι αυτή η ιστορία σε λίγο καιρό θα ξεθωριάσει και θα ξεχαστεί.

Χωρίς καμμιά ουσιαστική συζήτηση που να προσπαθεί να διερευνήσει κοινωνικά γεγονότα που μας αφορούν όλους, στρουθοκαμηλίζοντες και μη.

Θα απομείνουν μόνο οι κοινοτυπίες των κομματικών ανακοινώσεων και οι υστερικές κραυγές των δημοσιογράφων, ο καθημερινός πολιτισμός που τρέφεται με μονταρισμένα πλάνα και αντίστοιχες συμπεριφορές κι απόψεις.

ΤΕΣΤ ΜΝΗΜΗΣ

2010-03-23T22:09:00.010+02:00

Ποιός θυμάται άραγε σήμερα τον "πολέμαρχο" Αρκάν, μιά απο τις πλέον κορυφαίες μορφές της σερβικής μαφίας, τον σφαγέα αμάχων στη Βοσνία και το Κόσοβο.
Πρίν απο δεκαεπτά χρόνια τα ελληνικά ΜΜΕ πολύ συχνά είχαν χώρο για την... ηρωική δράση του "ομόδοξου" οπλαρχηγού, με συγκαλυμένα ή απροκάλυπτα επαινετικά σχόλια.
Ήταν η εποχή που σταδιακά απελευθερωνόταν η αγορά, αρχικά αυτή των ενοικίων και της διατίμησης στα τρόφιμα, η εποχή που στο κεφάλαιο εργασιακές σχέσεις, προστέθηκαν μιά σειρά απο καινούριες λέξεις και έννοιες (ευελιξία, ελαστικό ωράριο, μερική απασχόληση)

Ήταν η εποχή του ανέξοδου και επωφελούς αντιμπεριαλισμού, της ελληνοσερβικής φιλίας που μπορεί αφενός να έκλεισε τα μάτια στα εγκλήματα των Σέρβων εθνικιστών, αλλά αφετέρου τα κράτησε ορθάνοιχτα στο κέρδος μέσω του τζόγου σε ελληνικές κατασκευαστικές εταιρείες στο χρηματιστήριο και στο ποσοστό που τους αναλογούσε στην ανοικοδόμηση των ερειπίων.
Η εποχή που τα φτηνά χέρια απο τις στραγγαλισμένες ανατολικοευρωπαϊκές οικονομίες βόλεψαν πολλούς και με πολλών ειδών υπεραξίες (οικονομικές, κοινωνικές, σεξουαλικές)
Παράλληλα οι ελληνικές τράπεζες μπαίνουν σε ρυθμούς πρωτοφανούς ανάπτυξης, ιδρύονται
όλο και περισσότερες, ενώ τα Μέσα πολλαπλασιάζονται και έχουν καθοριστική συμβολή στην
εξάπλωση νέων προτύπων κατανάλωσης και διασκέδασης, τα οποία με χαρακτηριστική ευκολία ενσωματώθηκαν στον παλιότερο και ελαφρά ξυνισμένο κόσμο του θεάματος.

Κάπως έτσι, με τη συμμετοχή των απο την κατώτερη κλίμακα και πάνω υπαλλήλων της δημόσιας διοίκησης, των αντίστοιχων εργολάβων, επιχειρηματιών και αγροτών, "αναγεννήθηκε" το μεσαίο στρώμα της κοινωνίας, με παρόμοια αξιακά, οικονομικά, κοινωνικά και πολιτιστικά χαρακτηριστικά και πολλαπλές χρησιμότητες στην κατανάλωση, στις κοινωνικές αντιλήψεις και τις άτυπες θεσμίσεις που οριοθετούν, οι μορφές της ηθικής υπόστασης.
Οι... μονόδρομοι που όριζαν το αυτονόητο αυτής της πολύπλευρης και σημαντικής κοινωνικής μεταβολής, ελάχιστα αμφισβητήθηκαν, καθώς η πρωτοφανής για τα ελληνικά δεδομένα ανάδυση των media σε συνδυασμό με τις βουτιές της διανόησης στις πισίνες των επιδοτήσεων της Ευρωπαϊκής Ένωσης, εξασφάλιζαν την πλήρη ιδεολογική κάλυψη του φαινομένου.
Οι πληβείοι της ελληνικής κοινωνίας, σταδιακά θα στοιχηθούν πίσω απο το κυρίαρχο όραμα και με όχημα το πλαστικό χρήμα, τα δάνεια και την "προσωπική διαπραγμάτευση" στη δουλειά θα προσπαθήσουν να αλλάξουν ταχύτητα και επίπεδο ψευδαισθήσεων.

Του οκταώρου οι πεσόντες νανουρίζονται με τσόντες, λέει ένα εξαιρετικά επίκαιρο σύνθημα στους τοίχους της Αθήνας. Ονειρεύονται άραγε ένα καλύτερο κόσμο ποντάροντας σε μιά όλο και μεγαλύτερη άμβλυνση και απαξίωση των ταξικών αντιθέσεων που τον συνθέτουν.
Επιμένουν να αυτοπροσδιορίζονται ως καταναλωτές, ταλαιπωρημένοι απ τις διαδηλώσεις οδηγοί και απασχολούμενοι.
Αναπαράγουν με λίγα λόγια την καθεστωτική γλώσσα κοινωνικού ελέγχου των ΜΜΕ και των ιδιοκτητών τους, έτοιμοι να τρέξουν πίσω απο τον νεόκοπο αλλά παράλληλα τόσο παλιό πατριωτισμό για την...έξοδο απο την κρίση, αγκαλιά με τα ανώτερα, αλλά και τα μεσαία στρώματα της κοινωνίας που τη δημιούργησαν.

Κρίμα γιατί το ξύπνημα θα είναι μάλλον οδυνηρό, τα νούμερα του τσίρκου της τηλεόρασης εντελώς ίδια και οι φωτοτυπίες του life style που θα μοιραστούν, ασπρόμαυρες.

ΠΑΡΑΛΛΗΛΕΣ ΔΙΑΘΕΣΕΙΣ

2010-03-21T13:27:00.027+02:00

Καθώς οι δαίμονες με τ' άγριο μάτι,
θα σου ξανάρθω σιγά στο κρεβάτι
και θα γλυστρήσω κοντά σου αχνός,
σαν τα φαντάσματα της νυκτός.
Ξανά θα σου δώσω μελαχροινή μου
σαν το φεγγάρι ψυχρό το φιλί μου
και χάδια τέτοια σαν του φιδιού
που σέρνεται πλάι σε τάφο νεκρού.
Και μόλις φέξει η αυγή πελιδνή
τη θέση μου θα 'βρεις εκεί αδειανή
και κρύα ως που να 'ρθει πάλι το βράδυ.
Οπως οι άλλοι μ' αγκαλιές και χάδι...
στη νιότη σου και στη ζωή σου εδώ
θα βασιλέψω με τη φρίκη εγώ.

Κάρολος Μποντλέρ/Ο βρυκόλακας

Πολύ επετειακό έχει πέσει τελευταία, μάλλον γιατί δεν θέλω να προσπεράσω συγκεκριμένες ημερομηνίες. Σήμερα σκέφτηκα να κάνω ποστ με αφορμή την παγκόσμια ημέρα ποίησης, απο τις ελάχιστες "παγκόσμιες ημέρες" στις οποίες αναγνωρίζω λόγο ύπαρξης και ουσία.
Μετά όμως σκέφτηκα να ευχηθώ για τα γενέθλια του αγαπημένου μου Gary Oldman που η έξυπνη σχιζοφρενική του φάτσα με εμπνέει εδώ και πολλά χρόνια κι έχω δει όλες τις ταινίες που είχε μεγάλο ή μικρό ρόλο.

Τελικά αποφάσισα να κάνω κάτι ενδιάμεσο. Και μιά αναφορά στον Μποντλέρ και τα Άνθη του Κακού και μία στον αξεπέραστο Δράκουλα, τον... πειραγμένο μπάτσο στο Leon, τον νταβατζή στο True Romance και την απίστευτη φάτσα στο Fifth Element.

Την καταβρήκα λέμε...

ΓΙΑΤΙ ΦΟΡΑΣ ΚΛΟΥΒΙ;

2010-03-17T13:53:00.026+02:00

Με πείσανε να γίνω ρεβιζιονιστής
Και να γυρίσω δίσκο.
Θα 'ρθει όμως καιρός που κι εσύ θε να πειστείς
Πως έτσι δεν τη βρίσκω.

Τι θα κάνω ήτανε γραφτό
Θέλω δεν το θέλω, ό,τι τραγουδώ
Να το πουλώ να ζήσω.
Όταν πάω στον παραγωγό
Πρέπει να βολέψω έτσι το γραφτό
Να του γυαλίσει, για να το πουλήσει.
Να 'χει σαλέπι, για να σας αρέσει
Να έχει θέμα με έρωτα και αίμα.
Να είναι λόγια, λόγια κομπολόγια
Να σας καλοκαρδίσω
Για να σας γαλουχήσω.

Κι από χρέος συναδελφικό
Να χαμογελάω στο κοινό
Να του σαλεύω για να το μερεύω
Να του σφυρίζω να το νανουρίζω
Να το φουντώνω να το ξεφουσκώνω
Και στην κομμούνα να είμαι οπορτούνα
Για να σας εκτονώνω
Με πλαίσιο το νόμο.

Δουλειά σου είναι μου 'πανε να κρύβεις τα τρωτά
Των καθιερωμένων
Για να διατηρήσουμε τα οικονομικά
Των ευαρεστημένων.

Σιγουριά και δόξα τω Θεώ
Τα καλά στον καπιταλισμό
Είναι πως έχει βίδα.

Άμα πιάσεις το μηχανισμό
Από τ' αυτιά τον πιάνεις το λαγό
Τον Πελοπίδα τρως με μια τσιμπίδα
Στην Παρθενόπη χαρίζεις ένα τόπι
Και με τα χρόνια γυρνάς ες τα σαλόνια
Ξεχνάς ποια μάνα σε γένναε στο κλάμα
Και του εργάτη καβάλλησες την πλάτη
Μα θε να πει αμάν πια
Και πας ες τα κομμάτια
Και άει στα κομμάτια

Ο Νικόλας Άσιμος (20/08/1949-17/03/1988) έφυγε απο τη ζωή πρίν απο ακριβώς 22 χρόνια παίρνοντας μαζί του για πάντα ένα κομμάτι απο τη δική μας.
Ταλαντούχος τραγουδοποιός, συνειδητά απόμακρος απο τα...παζάρια του κλάδου, με στίχους που αφορούσαν πραγματικά τα κοινωνικά δρώμενα, στίχους σαν αυτούς που δημοσιεύονται παραπάνω και είναι απο το τραγούδι του με τίτλο: Μηχανισμός.

Σε εποχές που η ελαφρότητα, οι "προσωπικές" επιλογές, οι κοινωνικές ανισότητες και τα επικοινωνιακά τεχνάσματα περισσεύουν, τα τραγούδια του Νικόλα μοιάζουν πιό επίκαιρα απο ποτέ.
Επίκαιρα όσο και η ψαρωτική ερώτηση που συνήθιζε να απευθύνει στις διμοιρίες των ΜΑΤ και σήμερα μας αφορά όλους σε σχέση με το είδος της καθημερινότητας μας.
Γιατί φοράς κλουβί;

ΕΝΑ ΦΑΝΤΑΣΜΑ ΠΛΑΝΙΕΤΑΙ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ, Ο... ΠΑΝΕΛΙΣΜΟΣ

2010-03-05T15:51:00.013+02:00

Το Βήμα της Κυριακής, μία απο τις εφημερίδες που έχουν διαδραματίσει πρωταγωνιστικό ρόλο εδώ και χρόνια στην παραγωγή και αναπαραγωγή απόψεων για την "επιτακτική ανάγκη" να ακολουθήσουν οι εκάστοτε ελληνικές κυβερνήσεις σκληρή νεοφιλελεύθερη πολιτική με πλήρη απελευθέρωση της αγοράς και επικράτηση των ελαστικών σχέσεων εργασίας, η εφημερίδα με τις αναρίθμητες Πρετεντεριάδες που λοιδωρούν κάθε απεργία, πραγματοποιεί την επόμενη Κυριακή μιά σημαντική... προσφορά στους αναγνώστες της.
Προσφέρει την ταινία που σκηνοθέτησε ο Όλιβερ Στόουν για τον Φ. Κάστρο και δύο βιβλία του Κάρλ Μάρξ (Μανιφέστο του Κομμουνιστικού Κόμματος και 18η Μπρυμαίρ του Λουδοβίκου Βοναπάρτη)
Χθές σε ειδική τελετή του ΔΟΛ, το πάνελ (Βώκος, Ανδρουλάκης και Αλαβάνος) συνέδραμαν τον Παντελή Καψή στην παρουσίαση.
Θα μπορούσε να είναι επίδειξη μαύρου χιούμορ, δεν είναι όμως τίποτα παραπάνω απο άσκηση βασικών κανόνων επικοινωνίας απο αυτούς που συντηρούν κι αναπαράγουν για τα μμε, την αδιαμφισβήτητη επιρροή και παντοδυναμία τους.

Όπως χαρακτηριστικά αναφέρει ο Baudrillard στο βιβλίο του: Η έκσταση της επικοινωνίας (εκδόσεις Καρδαμίτσα), ο σχιζοφρενής δεν χαρακτηρίζεται απο την απώλεια της επαφής του με το περιβάλλον στο οποίο ζεί, αλλά απο την μετατροπή του σε προτζέκτορα του συνόλου των κοινωνικών προβολών, χωρίς τη δυνατότητα διαχείρισης τους.
"Ο σχιζοφρενής δεν μπορεί να δημιουργήσει τα όρια αυτής της ίδιας της ύπαρξης του, δεν μπορεί πλέον να δημιουργήσει τον εαυτό του σαν καθρέφτη. Γίνεται μιά καθαρή οθόνη, μιά καθαρή επιφάνεια επαναρρόφησης των δικτύων που εισρέουν."
Κάπως έτσι λοιπόν επιτυγχάνεται η κοινή συνείδηση θεατή και Μέσων, κάπως έτσι όταν μιά σειρά απο επίκαιρα κοινωνικά ζητήματα απαιτούν να πάρουμε θέση, η ομιλία μας γίνεται μηχανική και σχεδόν απόλυτα αναπαραγωγική της παραληρηματικής γλώσσας των μμε και των προτεραιοτήτων του κοινωνικού ελέγχου.

Το τελευταίο διάστημα έχει ενταθεί στα ελληνικά μμε τόσο η πίεση προς την κυβέρνηση για να παρθούν τα "αναγκαία μέτρα", όσο και ο βομβαρδισμός μας απο τις επιπτώσεις τους.
Αναλαμβάνοντας ταυτόχρονο ρόλο κατήγορου και συνηγόρου σε καταιγιστικούς ρυθμούς δεν κάνουν τίποτε άλλο παρά να ενισχύουν τον ρόλο του κατόχου μαχαιριού και πεπονιού που ήδη διαθέτουν και να μας... δανείζουν με υψηλότατα spreads τα επιχειρήματα των διαλόγων στα τηλεοπτικά παράθυρα.
Με παρόμοιο τρόπο η υστερία των ελληνικών μμε για την οικονομική κρίση, τροφοδοτεί τα σενάρια των συναδέλφων τους στο εξωτερικό και στη συνέχεια μεταμφιέζεται σε φύλακα άγγελο της...εθνικής αξιοπρέπειας.
Κουβέντα να γίνεται, οι πιέσεις να αυξάνουν και να δημιουργούνται πρόσφοροι εχθροί για την τηλεοπτική και πληκτρολογική εκτόνωση της κοινής γνώμης.
Απο εκεί και πέρα κάθε συζήτηση εκτός Μέσων σε κοινωνικό επίπεδο, απο τη στιγμή που αποδέχεται τη θεματολογία που εκείνα έχουν επιλέξει, αποκτά μικρή σημασία ανεξάρτητα απο τα μεγέθη των διαφωνιών.
Αυτή η πραγματικότητα έχει πολύ σπάνιες εξαιρέσεις και αφορά φυσικά τους συστηματικούς χρήστες (πρωινή ζώνη, μεσημεριανάδικα, κεντρικά δελτία ειδήσεων), τους αποκλειστικούς χρήστες ψυχότροπων ελαφρών life style ναρκωτικών, αλλά και όσους συχνά υπερεκτιμούν τη μεθαδόνη που παρέχει το ιντερνετ. Αυτή η αδιάκοπη ανακύκλωση συγκεκριμένου υλικού πληροφόρησης, η μετατροπή μας σε οθόνες που το αναπαράγουν με κεκτημένη ταχύτητα είναι το λυκόφως της σκέψης και της κριτικής μας ικανότητας.

Όσο λοιπόν τα μμε θα καθορίζουν το είδος, την ένταση και τη θεματολογία των δημόσιων συζητήσεων της κοινωνίας, θα εξακολουθούν να κατασκευάζουν την πραγματικότητα που επιθυμούν οι ιδιοκτήτες τους (και μέλη του διευρυμένου Σ.Ε.Β. δεν θα βαρεθώ να το λέω)
Στην αποδοχή αυτών των κανόνων πληροφόρησης κρύβεται η σχιζοφρενική αδυναμία της κοινωνίας να αξιολογήσει τα ζητήματα που την αφορούν, στην αποδοχή της προτροπής του παρουσιαστή να δούνε οι καλεσμένοι του πάνελ το ρεπορτάζ και να σχολιάσουν πάνω σ΄αυτό οφείλεται σε μεγάλο βαθμό η παραίτηση του κόσμου και οι... μικρότερες του αναμενομένου συμμετοχές στις προγραμματισμένες κινητοποιήσεις . Η μόνη αλήθεια που ποτέ δεν θα αμφισβητηθεί στη ροή της συζήτησης είναι η αλήθεια του μονταρισμένου ρεπορτάζ, γιατί λοιπόν κάποιος να βγεί στους δρόμους όταν η "αλήθεια" είναι σπίτι του και πως να πείσει η Αριστερά τους πολίτες να εναντιωθούν ριζικά σε ένα σύστημα που παράγει οικονομικές κρίσεις που τελικά πληρώνουν οι ίδιοι όταν ενδιαφέρεται για την προστασία "των κεκτημένων" χωρίς ποτέ να ασκεί κριτική σε ποιό καταναλωτικό μοντέλο τα διοχετεύουν οι εργαζόμενοι.
Μήπως είναι το ίδιο άραγε μ΄αυτό που τα κανάλια μετράνε καθημερινά τις επιπτώσεις απο την ύφεση στα αληθινά τους ρεπορτάζ (βενζίνη, σούπερμάρκετ, νυχτερινά κέντρα, κάρτες και δάνεια). Μικρή διακοπή για διαφημίσεις, όχι ακριβώς, τα σπότ και οι χορηγοί είναι το κυρίως πιάτο της ενημέρωσης και οι πειθήνιοι καλεσμένοι των πάνελ το αληθινό και ουσιαστικό διαφημιστικό τρέηλερ.

Ο ΑΙΣΘΗΤΙΣΜΟΣ ΚΙ Ο ΦΑΣΙΣΜΟΣ

2010-03-01T12:31:00.030+02:00

Αναδημοσιεύω το εξαιρετικό κείμενο του συγγραφέα Φώτη Τερζάκη, που αφορά την απόλυση του συνδικαλιστή Ντίνου Παλαιστίδη και τη στάση κάποιων διανοουμένων που δημόσια τοποθετήθηκαν υπερασπιζόμενοι τις εκδόσεις ΑΓΡΑ.
Ο Ντίνος Παλαιστίδης με σημαντική συνδικαλιστική δράση στα πλαίσια του σωματείου των βιβλιοϋπαλλήλων απολύθηκε απο τις εκδόσεις ΑΓΡΑ στις 13/01/10 για... αντισυμβατική συμπεριφορά. Άλλη μία μαύρη σελίδα στο κεφάλαιο "αριστερά αφεντικά" προστέθηκε, καθώς για τους παροικούντες στην εκδοτική Ιερουσαλήμ τα φαινόμενα εργοδοτικών αυθαιρεσιών μόνο σπάνια δεν είναι.

Ενημέρωση και υπογραφή για την ανάκληση της απόλυσης ΕΔΩ.

Κείμενο διανοουμένων με υπογραφές υπέρ του Ντίνου Παλαιστίδη.

Ο ΑΙΣΘΗΤΙΣΜΟΣ ΚΙ Ο ΦΑΣΙΣΜΟΣ

ΠΕΡΙ ΑΓΡΑΣ

Η αχίλλειος πτέρνα των διανοουμένων, γνωστό από παλιά, είναι ο κρυφός έρωτάς τους για την ισχύ. Και αυτή, από τον καιρό του Πλάτωνα μέχρι τις ημέρες τού Τζοβάνι Τζεντίλε και τον Χάιντεγκερ, είχε κατά κανόνα τη μορφή τής πολιτικής εξουσίας. Η εν λόγω ροπή δεν έχει βεβαίως εκριζωθεί· τελευταία εκδήλωσή της στα καθ’ ημάς ήταν το περυσινό, μετά την εξέγερση του Δεκεμβρίου, μανιφέστο κομφορμισμού και πνευματικής υποτέλειας εκ μέρους των έξι του Παντείου και των τριών της ελεύθερης αγοράς του πνεύματος. Στις ημέρες μας όμως εμφανίζει μια ενδιαφέρουσα παραλλαγή: η ισχύς στην οποία το πνεύμα προσκολλάται σαν περικοκλάδα δεν είναι μόνο, ή κυρίως, αυτή των πολιτικών ––η οποία στον ολοκληρωτικό καπιταλισμό γίνεται όλο και περισσότερο θεαματική και κούφια–– αλλά εκείνη των επιχειρηματιών. Οι διανοούμενοι γίνονται αυλοκόλακες των εκδοτών, είτε του μεγάλου τύπου είτε ακόμα και ατομικών επιχειρήσεων με τις οποίες θεωρούν εγγενώς διαπλεγμένα τα συμφέροντά τους. Έτσι φτάσαμε στο σημείο να προβαίνουν σε δημόσιες διακηρύξεις στήριξής τους ακόμα και σε περίπτωση εργασιακών διαφορών των εκδοτών με τους υπαλλήλους τους. Το ήθος αυτό εγκαινίασαν τα δύο (αρσενικού και θηλυκου γένους) φερέφωνα των εκδόσεων Πατάκη, που σήμερα βρίσκουν επάξιους συνεχιστές στους 49 (μάλλον αυτή τη στιγμή σπρώχνονται και άλλοι να προσχωρήσουν) υπασπιστές τού Σταύρου Πετσόπουλου των εκδόσεων Άγρα.

Και σαν να μην ήταν αυτό αρκετή κατάπτωση, η «αριστερή» εφημερίδα Αυγή ––δηλαδή, ο διευθυντής της–– όχι μόνο δίνει βήμα δημόσιας έκφρασης σε κάτι που θα έπρεπε ν’ αντιμετωπίζεται ως στίγμα των αυταποκαλούμενων πνευματικών ανθρώπων, αλλά φτάνει στο σημείο να αρνηθεί τη δημοσίευση κειμένου του Κώστα Δεσποινιάδη ο οποίος ασκεί εύλογη κριτική στη στάση των «πρόθυμων» διανοουμένων. Ιδού το ανταγωνιστικό πλεονέκτημα των «αριστερών» εργοδοτών, και ιδού η ανανεωτική ερμηνεία του παλιού εκείνου καλού σταλινισμού που σήμερα είναι κάπως εκτός μόδας!

Δεν χρειάζεται να μπω στις πραγματολογικές λεπτομέρειες του συμβάντος – τα κείμενα υποστήριξης του απολυμένου συνδικαλιστή Ντίνου Παλαιστίδη, η δήλωση των 49, η ανακοίνωση των εργαζομένων-απεργών της Άγρας, το κείμενο του Κώστα Δεσποινιάδη και η καταγγελία των μεθοδεύσεων της Αυγής βρίσκονται αναρτημένα σε πολλούς ιστοτόπους του διαδικτύου και όλοι έχουν ή μπορούν ν’ αποκτήσουν πρόσβαση. Είμαι σε θέση να γνωρίζω προσωπικά τον Ντίνο Παλαιστίδη και την ακεραιότητά του ως βιβλιοϋπαλλήλου και αντιεξουσιαστή συνδικαλιστή, το γεγονός επίσης ότι ο ίδιος ο εκδότης της Άγρας δήλωνε σε χρόνο ανύποπτο, πριν ξεσπάσει η κρίση, πόσα του οφείλει η επιχείρηση, τα όσα διαδραματίστηκαν σε ιδιωτικές συνομιλίες μεταξύ του Κώστα Δεσποινιάδη και ορισμένων συντακτών τής Αυγής – και το γεγονός ακόμα, που πρέπει βεβαίως ν’ αναφερθεί προς τιμήν τους, ότι άλλοι συνεργάτες της εφημερίδας και του πολιτικού χώρου τον οποίον αυτή εκπροσωπεί αντιτέθηκαν στη διευθυντική γραμμή και πήραν προσωπικά θέση υπέρ της δημοσίευσης. Ανεξαρτήτως όμως όλων αυτών, ακόμη και αν υποθέσουμε ότι το δίκιο τού εν λόγω εργαζομένου δεν είναι δεδομένο ––πράγμα που τύποις έχει παραπεμφθεί στη δικαστική αρμοδιότητα–– θέλω απλώς να ρωτήσω: σε ποιον απευθύνονται οι 49 (και βάλε) διανοούμενοι; Στο εργατικό δικαστήριο; Θέλουν δηλαδή να επηρεάσουν εκ των προτέρων την κρίση του υπέρ τού εργοδότη και χωρίς να γνωρίζουν, όπως είναι παραπάνω από βέβαιο, τα πραγματικά δεδομένα της υπόθεσης; Τί δηλώνει από άποψη ηθική και κοινωνική μία τέτοια πρακτική; Και ποια η διαδικαστική νομιμότητα του εγχειρήματος, όταν είναι σε όλους πρόδηλο ότι στη συντριπτική τους πλειοψηφία έχουν εμπράγματο συμφέρον στις εκδόσεις Άγρα – που σημαίνει ότι ο εκδότης της έχει στη διάθεσή του μέσα να εκβιάσει την υποστήριξή τους;

Ή μήπως απευθύνονται στο λεγόμενο αναγνωστικό κοινό, με σκοπό να διασώσουν το καλό όνομα και τη φήμη του εκδοτικού με τον δικαιολογημένο φόβο ότι ο θόρυβος μπορεί να επηρεάσει αρνητικά τις πωλήσεις του; Αν αυτό είναι ένα από τα κίνητρά τους, τί διαφοροποιεί την πράξη τους από τη στρατηγική της εμπορικής διαφήμισης; Νομίζουν ότι αυτό τιμά τους ίδιους ως καλλιτέχνες, συγγραφείς ή ακαδημαϊκούς; Κι εν πάση περιπτώσει, ως σκεπτόμενοι άνθρωποι θα όφειλαν ν’ αναλογιστούν τον τερατώδη ανορθολογισμό που εμπερικλείει το επιχείρημά τους: από την διαπίστωση ότι το εκδοτικό της Άγρας έχει προσφέρει ποιοτικά βιβλία στην ελληνική αγορά και από τον έπαινο της αισθητικής του αρτιότητας συνάγουν ότι ο εκδότης δεν μπορεί να έχει άδικο απέναντι στους εργαζομένους του (!) Από την εποχή τουλάχιστον του Καντ μία τέτοια σύγχυση αισθητικών και ηθικών κριτηρίων αποτελεί ένδειξη αφέλειας και κατά κάποιον τρόπο βαρβαρισμού: από πότε, δηλαδή, η αισθητική εκλέπτυνση εμποδίζει κάποιον (μιλάω γενικά και υποθετικά, για να μην παρεξηγηθούμε!) να είναι κάθαρμα στις προσωπικές του σχέσεις; Και σε τελευταία ανάλυση αν όχι οι άλλοι, τουλάχιστον ο ίδιος ο εκδότης της Άγρας, που έχει επανειλημμένως παρουσιαστεί ως λάτρης του Βάλτερ Μπένγιαμιν, θα έπρεπε να έχει διαβάσει, και να θυμάται, τις σχέσεις που ο Μπένγιαμιν επεσήμανε διορατικά μεταξύ αισθητισμού και φασισμού.

ΦΩΤΗΣ ΤΕΡΖΑΚΗΣ

Υστερόγραφο του κυρ-Hollowsky: Οπωσδήποτε πρέπει να αναφέρουμε, προς τιμήν του, την επιστολή του Τάσου Κουράκη, βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ, προς την “Αυγή”` και την παρέμβαση του εκπαιδευτικού Θ. Τσιριγώτη στο θέμα – θα τις βρείτε στο indymedia.athens. Κι ακόμα πιο πολύ, να παραπέμψουμε τους αναγνώστες μας στο εξαιρετικό βιβλίο Ιέρων ή Περί Τυραννίας, που περιλαμβάνει το ομώνυμο κείμενο του Ξενοφώντα και το διάλογο ανάμεσα στον Λέο Στράους και τον Αλεξάντρ Κοζέβ για τις σχέσεις του φιλοσόφου με την ισχύ.

ΚΑΣΤΡΑΤΟ

2010-02-24T19:46:00.025+02:00

Την ιδέα για το πόστ την οφείλω στον ακατάβλητο (επειδή είναι παντού ανεξάρτητα απο το καθημερινό του πρόγραμμα) andidrasi+sex που μου έστειλε το σχετικό λίνκ.
Βέβαια χωρίς το κόκκινο μπαλόνι δεν θα ήταν και τόσο μάγκας.
Το ζήτημα στο οποίο αναφέρεται ο Σλαβόϊ Ζίζεκ στο βίντεο, αποτελεί μία διαχρονική και πάντα επίκαιρη αιτία προβληματισμού, μιά αφορμή για συζήτηση.
Το πόστ το αφιερώνω επίσης σε μιά φίλη μπλόγκερ που συχνά και δικαιολογημένα νοιώθει να απογοητεύεται απο αυτό που ζούμε καθημερινά, δεν το βάζει όμως κάτω και συνεχίζει.

ANAZΗΤΩΝΤΑΣ ΤΟ ΧΡΥΣΑΦΙ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ

2010-02-18T18:05:00.007+02:00

Δεν δίνω καμμία σημασία στη ζωή
Δεν καρφώνω την παραμικρή πεταλούδα ζωής στη σημασία
Δεν σημαίνω για τη ζωή
Μα τα κλαριά του αλατιού τα λευκά κλαριά
Όλες οι φυσαλίδες απο σκιά
Και οι θαλάσσιες ανεμώνες
Κατεβαίνουν κι αναπνέουν στο εσωτερικό της σκέψης μου
Έρχονται δάκρυα που δεν χύνω
Βήματα που δεν κάνω που είναι δυό φορές βήματα
Και που τα θυμάται ο άλλος στην ώρα της παλίρροιας
Τα σύρματα είναι στο μέρος του κλουβιού
Και τα πουλιά έρχονται απο πολύ ψηλά
Να κελαηδήσουν μπροστά σ΄αυτά τα σύρματα
Ενας υπόγειος διάδρομος σμίγει όλα τα αρώματα.

Αντρέ Μπρετόν: Φασματικές στάσεις

Στις 19 Φεβρουαρίου στο Τινσεμπρέ της Νορμανδίας γεννήθηκε ο Α.Μπρετόν (1896-1966).
Ο Αντρέ Μπρετόν συνέδεσε το όνομα του με τον σουρρεαλισμό αλλά και τις ιδιαίτερες απόψεις του για την ποίηση και τα λογοτεχνικά δρώμενα, τα οποία αντιλαμβανόταν ως μιά συνεχώς διευρυμένη ελευθερία που οφείλει να συνδεθεί με την κοινωνία και τα κινήματα χειραφέτησης του ανθρώπου.
Ακούραστα αντισυμβατικός, βρισκόταν σε όλη τη διάρκεια της ζωής του σε συνεχή πόλεμο με τις κάθε είδους καθεστωτικές απόψεις.
Καμμιά αναφορά στο έργο του, είτε με όρους "αγιογραφίας", είτε με κριτική διάθεση, δεν είναι σε θέση να αποδώσει έστω ένα μέρος του πάθους του, στην προσπάθεια να εξωτερικεύσει και να υπερασπιστεί έμπρακτα τις απόψεις του.

Ο Μπρετόν σπούδασε ψυχιατρική στο Παρίσι και γοητεύτηκε απο τις ιδέες του Ζίγκμουντ Φρόϋντ και την ψυχανάλυση. Παράλληλα απέκτησε κάποιες σημαντικές γνωριμίες απο το χώρο της ποίησης και της λογοτεχνίας, ενώ συνδέθηκε φιλικά με τους Λουί Αραγκόν και Γκυγιώμ Απολλιναίρ. Το 1919 είναι χρονιά σταθμός καθώς θα δημοσιεύσει την πρώτη του ποιητική συλλογή με τίτλο "Ενεχυροδανειστήριο."
Απο το 1919 ως το 1922 όπου θα προβεί σε πράξη δημόσιας αποκήρυξης, ο Μπρετόν έχει ενεργό συμμετοχή στο κίνημα του ντανταίσμού. Μετά απο αυτές τις εξελίξεις συσπειρώνει γύρω του μιά ομάδα διανοουμένων και το 1924 κυκλοφορεί ένα απο τα γνωστότερα βιβλία του (Το μανιφέστο του σουρρεαλισμού) το οποίο γίνεται σημείο αναφοράς του κινήματος.
Πέντε χρόνια αργότερα θα κυκλοφορήσει κι ένα δεύτερο μανιφέστο.

Μέχρι το τέλος της ζωής του, ο Μπρετόν θα παραμείνει παραγωγικότατος και με διαθέσεις ρήξης απέναντι σε ότι θεωρεί περιοριστικό και ανελεύθερο.
Ο θυελλώδης χαρακτήρας του θα αρνηθεί να συμβιβαστεί με τα κυρίαρχα στην εποχή του καλλιτεχνικά και πολιτικά προτάγματα. Η πολιτική κριτική που ασκεί θα τον φέρει σε πλήρη αντίθεση με τον Λουί Αραγκόν και θα έχει σαν κόστος τη φιλία τους.

Το 1934 θα αναλάβει να οργανώσει μιά πρωτοβουλία προσωπικοτήτων της διανόησης με στόχο την αντίσταση ενάντια στον ανερχόμενο στην Ευρώπη φασισμό.
Ένα χρόνο αργότερα θα καυτηριάσει τις πρακτικές του σταλινικού καθεστώτος.
Επισκέπτεται το Μεξικό και γνωρίζει τον Λ.Τρότσκι και συντάσει μαζί του το κείμενο: Για μιά ανεξάρτητη επαναστατική τέχνη, το οποίο συνυπογράφει μαζί με τον γνωστό ζωγράφο Ντιέγκο Ριβέρα. Ο Αντρέ Μπρετόν πεθαίνει το 1966 μετά απο ραγδαία επιδείνωση της υγείας του. Στον τάφο του υπάρχει μιά επιγραφή που αναφέρει: Αναζητώ το χρυσάφι του χρόνου.
Το αρχείο του θα πουληθεί σε ιδιώτες το 2003, μετά απο την άρνηση της Γαλλικής κυβέρνησης να το αποκτήσει.

ΔΟΚΙΜΙΑ

Το Μανιφέστο του Σουρρεαλισμού (19240
Σουρρεαλισμός και ζωγραφική (1928)
Δεύτερο Μανιφέστο (1929)
Ανθολογία του Μαύρου Χιούμορ (1940)
Προλεγόμενα για ένα τρίτο Μανιφέστο (1942)
Ωδή στον Σαρλ Φουριέ (1946)

ΠΕΖΟΓΡΑΦΙΑ-ΠΟΙΗΣΗ

Τα Μαγνητικά Πεδία (1919)
Nadja (1928-1963)
Άμωμος Σύλληψη (1930)
Τα Συγκοινωνούντα δοχεία (1932)
Point du jour (1934)
L’Amour fou (1937)
Αρκάνα 17 (1944)
Poèmes (1948)

Το Όνειρο και η Επανάσταση είναι φτιαγμένα για να συμμαχήσουν, όχι για να αποκλείσουν το ένα το άλλο. Να ονειρεύεσαι την Επανάσταση δεν σημαίνει ‘ότι την αποποιείσαι, αλλά ότι την πραγματοποιείς διπλά και δίχως νοητικές επιφυλάξεις».

Αντρέ Μπρετόν

Η ταινία Ανδαλουσιανός Σκύλος του Λουίς Μπονιουέλ συνόδευσε μιά διάλεξη του Μπρετόν στο πανεπιστήμιο του Μέξικο Σίτυ, όταν επισκέφθηκε το 1938 το Μεξικό με σκοπό να συναντήσει τον Λέων Τρότσκι.

ΑΓΙΟΣ ΝΑΙ, ΕΛΛΗΝΑΣ ΟΧΙ !!!

2010-02-10T10:40:00.060+02:00

Χτές το βράδυ πήγα και είδα την ταινία Agora που αναφέρεται στη φιλόσοφο, μαθηματικό και αστρονόμο Υπατία (370-418 μχ) , η οποία θανατώθηκε απο μια παραστρατιωτική ομάδα απο μοναχούς (παραβαλάνους), με τις...ευλογές του τότε πατριάρχη και μετέπειτα αγίου Κύριλλου της Αλεξανδρείας. Η ταινία θα μπορούσε να είναι πολύ καλύτερη αν απέφευγε κάποια κλισέ
όπως αυτό της υπερβολικής σε χρόνο, καταγραφής των βίαιων επεισοδίων, η οποία μοιραία καταλήγει σε μιά επιδερμική ανάλυση για τα αίτια πρόκλησης τους.
Θα προτιμούσα επίσης, η πολυδιάστατη προσωπικότητα της Υπατίας να σκιαγραφείται χωρίς αντίστιξη με αδύναμες ανδρικές προσωπικότητες, για τον απλούστατο λόγο ότι οι ιστορικές μαρτυρίες που έχουν καταγραφεί, αναφέρονται σε μιά γυναίκα που έλαμπε με το πνεύμα και την επιστημονική της συγκρότηση ανάμεσα σε πάρα πολλούς και πραγματικά σημαντικούς διανοητές του αντίθετου φύλου.

Φυσικά πολύ δύσκολα μια ταινία είναι σε θέση να απεικονίσει με πραγματικούς όρους τις ιστορικές και κοινωνικές διαστάσεις μιάς εποχής, πόσο μάλλον όταν ένα παρόμοιο εγχείρημα θα έθιγε τόσο κάποιες ευαίσθητες ισορροπίες , όσο και την εμπορικότητα του φίλμ.
Ιστορικά το βέβαιο είναι ότι ουδέποτε ο πατριάρχης Κύριλλος τιμώρησε ή πήρε αποστάσεις απο τους φυσικούς αυτουργούς της δολοφονίας. Πως θα μπορούσε άλλωστε να κάνει κάτι τέτοιο ο ηθικός αυτουργός αυτής της πράξης κι ο εμπνευστής και βασικός καθοδηγητής των παραστρατιωτικών χριστιανικών ομάδων που τρομοκρατούσαν την Αλεξάνδρεια.
Έκπληξη δεν αποτελεί ούτε η αγιοποίηση του απο την εκκλησία.
Έκπληξη αποτελεί η ασέβεια των σημερινών πιστών, του ακροδεξιού συνοθυλεύματος που διαδήλωσε το περασμένο Σάββατο στο άγαλμα του Κολοκοτρώνη.

Επισκεπτόμενος τη γνωστή για την αποδοχή της απο την επίσημη εκκλησία χριστιανική ιστοσελίδα Ο.Ο.Δ.Ε. και διαβάζοντας ένα απο τα κείμενα όπου αυθαίρετα και ανιστόρητα σκιαγραφεί μιά φαντασιακή Υπατία για το φόνο της οποίας αθωώνει τον Κύριλλο, η απόλυτα καθοριστική τελευταία παράγραφος ανέδειξε μιά πρώτου μεγέθους ασέβεια την οποία φυσικά και καταγγέλω.
"Οφείλουμε να έχουμε πάντα υπόψιν ότι ένας άγιος δεν γεννιέται, αλλά γίνεται. Έτσι ο Κύριλλος, ακόμη κι αν είχε ένα μερίδιο ευθύνης για το θάνατο της Υπατίας, έγινε άγιος μετέπειτα στην πορεία. Πολλοί άγιοι ήταν ακόμη κι εγκληματίες προτού αποκηρύξουν την αμαρτωλή τους ζωή και αφιερωθούν στον Θεό».
Επομένως άγιος γίνεσαι δεν γεννιέσαι, αντίθετα Έλληνας μόνο γεννιέσαι δεν γίνεσαι!
Με το πληκτρολόγιο να τρέμει στα χέρια μου αναρωτιέμαι.
Με ποιό δικαίωμα σύγχρονοι ιεράρχες και... ποίμνιο θεωρούν ότι η φυλετική καταγωγή είναι σημαντικότερη της αγιοσύνης, με αποτέλεσμα η αγιότητα να είναι εύπλαστη και η ιθαγένεια άκαμπτη χωρίς εξαιρέσεις.
Με κάτι τέτοια θα καταλήξουμε άπαντες εις το υγρόν πύρ το εξώτερον.

ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ

2010-02-05T16:46:00.013+02:00

Η εποχή των ανθρώπων δεν έχει τελειώσει, όσο κι αν αυτό αποτελεί επιθυμία των απανταχού
επίδοξων Όρκ, η Ελλάδα δεν θα γίνει Γερμανία.

ΜΝΗΜΗ...

2010-02-02T12:55:00.008+02:00

Το 1979 η Αθήνα ήταν πολύ διαφορετική, αλλά παράλληλα με αρκετές σημαντικές ομοιότητες με τη σημερινή πόλη.
Οι εργαζόμενοι βίωναν τα "απαραίτητα" μέτρα σκληρής λιτότητας για την ένταξη της Ελλάδας στην ΕΟΚ, ενώ ο Κ.Καραμανλής προφανώς αρκετά διορατικότερος απο τον ανεψιό του, ετοιμαζόταν να μεταπηδήσει στην προεδρία της δημοκρατίας εν όψει της επερχόμενης εκλογικής συντριβής του κόμματος του. Τα σινεμά έπαιζαν το Life of Brian των Monty Pythons, οι φοιτητές ήταν κάθε μέρα στους δρόμους για την κατάργηση του ν.815 και ο δίσκος των AC/DC: Higway to Hell ακουγόταν στα πικάπ περνώντας χέρι με χέρι κάθε μέρα στις σχολικές τάξεις.

Πέντε χρόνια μετά τη χούντα, όσα απο τα "εθνικόφρονα" φαντάσματα της δεν κρύβονταν προκαλούσαν μονάχα το γέλιο και το συνολικό χλευασμό, καμμιά περίπτωση δεν υπήρχε να παριστάνουν τους τιμητές της κοινωνίας και των θεσμών, οι ταξικές αντιθέσεις ήταν πολύ δύσκολο να βράσουν μέσα στη σούπα "συμφιλιωτικών" συναινέσεων.

Μετά καθώς ξεκινούσε η δεκαετία του ΄80 πολλά άλλαξαν με ταχύτατους ρυθμούς.
Η ελληνική κοινωνία "έτρεχε" με χίλια για να καλύψει τις καθυστερήσεις δεκαετιών που προκλήθηκαν απο το ιδιότυπο κοινωνικό μόρφωμα που δημιούργησε το μετεμφυλιακό κράτος και τα στερεότυπα που το εξέφρασαν, οι αλλαγές ήταν συχνά καρικατούρα των κοινωνικών εξελίξεων στις χώρες της Ευρώπης, ο πολιτικός κι ο καθημερινός λόγος σημαδεύτηκαν για πάντα απο τις παραπάνω ιδιομορφίες. Οι συζητήσεις, οι μουσικές και η αίσθηση, των εποχών και των αλλαγών, έχουν ακόμα σύμμαχο τους τη μνήμη.

Μια μνήμη που για έναν τότε δεκαπεντάχρονο σημαδεύτηκε απο το θάνατο του Sid Vicious
στις 2 Φλεβάρη του 1979, μιά μνήμη που επανήλθε κι έγινε αφορμή για αυτό το πόστ, μετά απο μιά συζήτηση με την Ακανόνιστη όπου πολύ σωστά μου έλεγε ότι πιό παλιά ο... επίμαχος όρος θολοκουλτουριάρης , δεν περιέγραφε τους έχοντες αριστερή κοινωνική συνείδηση, αλλά μερικά ψώνια με κοινότυπες και υποτυπώδεις γνώσεις, πολύ κοντινά σε όλους αυτούς τους ηλίθιους ημιμαθείς που σήμερα παριστάνουν τους τιμητές.

ΜΕΣ΄ ΤΗ ΘΟΛΗ ΚΟΥΛΤΟΥΡΑ ΜΟΥ...

2010-01-29T15:28:00.009+02:00

Μεσ΄τη θολή κουλτούρα μου
γιατί να σε γνωρίσω
κλαίω και λέω μυστικά για σένα, ναι
πρέπει να σε ψηφίσω.

Θολοκουλτουριάρης είναι ο πιό hot χαρακτηρισμός που κυκλοφορεί στην πιάτσα, με σκοπό να περιγράψει την υπάρχουσα ποικιλία των "εθνομηδενιστών", όσων δηλαδή διαφωνούν με τις υπάρχουσες "πατριωτικές" φωνές και τις υστερικές απόψεις που αυτές εκφράζουν.
Το πρότυπο κάθε καλού θολοκουλτουριάρη σύμφωνα με το σενάριο. είναι βέβαια ο ΣΥΡΙΖΑ και φυσικά ο πίσω απο όλες τις λέξεις Αλέξης Τσίπρας.
Γενικά πάντως οι θολοκουλτουριάρηδες έχουν πολύ παράξενα γούστα, μιλούν παράξενα και διασκεδάζουν παράξενα, ενώ επίσης "χαλαρώνουν" και παράξενα.
Στα πλαίσια αυτής της παράξενης χαλάρωσης και το παρακάτω βίντεο με το τραγούδι του Μάνου Χατζιδάκι, με τίτλο: Η Μαριάνθη των Ανέμων.

ΑΧ Ο ΟΛΙΒΕΡ ΤΟΥΪΣΤ ΧΑΜΟΓΕΛΑΕΙ...

2010-01-27T17:02:00.015+02:00

Η επίθεση που έγινε το περασμένο Σάββατο στην Πανόρμου σε αντιρατσιστική συγκέντρωση που είχε διοργανώσει το Πολιτιστικό Κέντρο Αμπελοκήπων ήταν σχεδόν αναμενόμενη, καθώς παρόμοιες μικρότερης κλίμακας επιθέσεις απο ακροδεξιούς, έχουν γίνει καθημερινό φαινόμενο που βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη.
Εδώ και αρκετό καιρό με αφορμή την πρόθεση της κυβέρνησης για τη χορήγηση ιθαγένειας στα παιδιά των μεταναστών, το ιδιότυπο "πατριωτικό μέτωπο" που έχει συγκροτηθεί τα τελευταία χρόνια, είναι σε απόλυτη εγρήγορση.
Η σοβαρή περιφρούρηση παρόμοιων αντιρατσιστικών εκδηλώσεων, είναι ένα σημαντικό ζήτημα με το οποίο καλό είναι να ασχοληθεί όποιος μπορεί και το επιθυμεί. Είναι προφανές ότι κάτι τέτοιο δεν μπορεί να γίνει μέσω μπλόγκ και τσαμπουκάδων του πληκτρολογίου.

Στο διαδίκτυο άλλοτε απροκάλυπτα κι άλλοτε με πιό...ήπιες διεισδύσεις, οι ακροδεξιές απόψεις αποκτούν βήμα λόγου στους επισκέπτες αναγνώστες.
Για ιστοσελίδες και ιστολόγια που ανήκουν στην κατηγορία του απροκάλυπτου, δεν έχω να πω κάτι ή αυτά που έχω να δηλώσω αποτελούν θέμα για κάποιο άλλο πόστ.
Για τις περιπτώσεις όμως που τα παραπάνω συμβαίνουν με έμμεσους τρόπους έχω να δηλώσω αρκετά κι έχω ξανακάνει ανάρτηση για το θέμα.
Αναφέρομαι λοιπόν στο μπλόγκ: Μπλόγκερς ενωμένοι, ποτέ νικημένοι, όχι γιατί είναι το μόνο στο οποίο συμβαίνουν παρόμοια φαινόμενα, αλλά γιατί παρουσιάζει κάποιες πολύ σημαντικές
ιδιαιτερότητες που αναδεικνύουν το μέγεθος του προβλήματος, αλλά και τη στρατηγική της ήπιας διείσδυσης απο συγκεκριμένους χώρους.
Το μπλόγκ δημιουργήθηκε με βασικό στόχο την προάσπιση της ανωνυμίας στο διαδίκτυο και γενικότερα των δικαιωμάτων των μπλόγκερς.
Όπως είναι απόλυτα λογικό βάσει αυτής της κεντρικής διακήρυξης, προσέλκυσε μιά σειρά απο αξιόλογα μπλόγκ, κάποια εκ των οποίων είναι και ιδιαίτερα αγαπημένα.

Υπάρχει βέβαια η άποψη ότι όλοι μπορούν να συνυπάρχουν σε μιά συλλογικότητα που έχει δημιουργηθεί για ένα συγκεκριμένο σκοπό, αρκεί να σέβονται τους κανόνες ευπρέπειας στις όποιες παραθέσεις των απόψεων, λειτουργώντας δημοκρατικά.
Η άποψη αυτή εκφρασμένη κατά κύριο λόγο μέσα απο σχόλια των διαχειριστών του μπλόγκ με έναν αφελή σε βαθμό "παρεξήγησης" στρουθοκαμηλισμό επιχειρεί να μας πείσει ότι στις συλλογικότητες και τους κανόνες τους, εξαφανίζεται δια μαγείας η ατομικότητα και ο τρόπος που αυτή επιθυμεί να εκφράζεται, όταν λειτουργεί εκτός των ορίων του συλλογικού.
Θα μπορούσε άνετα λοιπόν να συμμετέχει σε ένα συλλογικό μπλόγκ για τις ανθρώπινες σχέσεις, ένας σεξιστής μπλόγκερ, ένας παιδολάγνος σ΄ένα οικολογικό μπλόγκ κλπ.

Εκτός κι αν δεν τους ενοχλεί καθόλου το πως εκφράζεται, αυτή η ατομικότητα, ποιές άλλες μορφές συλλογικότητας ανήκουν στις προτιμήσεις της και η άποψη της για τη...δημοκρατία.

Αλήθεια ποιά εξήγηση υπάρχει στην έκδηλη "απροθυμία" να θιγούν οι ακραίες φωνές εντός του συλλογικού μπλόγκ ακόμα και σε γεγονότα πανταχόθεν καταμαρτυρούμενης φασιστικής βίας και η εξάντληση της κριτικής σε παραινέσεις περί ευπρέπειας.
Μήπως τελικά πρόκειται για άτακτα μπλογκοπαίδια που ενίοτε ξεφεύγουν σε πόστ και σχόλια αλλά η στράτευση τους απέναντι στον "ισλαμικό κίνδυνο" απο τη νομιμοποίηση μεταναστών μαυριδερών (όπως λέει το σχόλιο) που απειλούν με πολλούς τρόπους την ελληνική κοινωνία, είναι πολύ πιό σημαντική.

Ο μαρκήσιος ντε Σάντ μ΄ένα χίπη, ο φονιάς με το θύμα αγκαλιά αποτελούν κάποιους απο τους ευρηματικούς στίχους με τους οποίους ο Σαββόπουλος περιέγραψε κάποτε την ικανότητα του συστήματος να ομαδοποιεί διαφορετικούς ανθρώπους με σκοπό την επιβίωση του.
Είναι καιρός λοιπόν να θυμηθούμε κι έναν άλλο παλιό ευρηματικό του στίχο, γιατί έρχεται η στιγμή να αποφασίσεις με ποιούς θα πας και ποιούς θα αφήσεις.

ΙΑΝΟΣ 26 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΔΙΣΚΟΥ:"ΕΜΙΝΕ"

2010-01-22T16:55:00.012+02:00

Κρητική λύρα, λαούτο,ταμπουράς, μπουζούκι, κιθάρα. Ο Πάρις Περυσινάκης ανήκει σε μιά όχι και τόσο συνηθισμένη κατηγορία μουσικών τους λεγόμενους πολυόργανους και μάλιστα με εξαιρετικές επιδόσεις εκτελεστικά και συνθετικά.
Οι ικανότητες του αυτές, σε συνδυασμό με έναν ξεχωριστό και "παιχνιδιάρη" χαρακτήρα στάθηκαν η αφορμή πρίν έξι χρόνια, για να εντάξω μέσα στα ακούσματα μου την κρητική παραδοσιακή μουσική, αλλά και για να παρακολουθήσω πολλές ενδιαφέρουσες παραστάσεις σε έντεχνες μουσικές σκηνές.
Την επόμενη Τρίτη 26/01 στις 12.30 στον ΙΑΝΟ, γίνεται η παρουσίαση του δίσκου: "ΕΜΙΝΕ" με είσοδο ελεύθερη και τη συμμετοχή στην εκδήλωση των ερμηνευτών Παντελή Θαλασσινού και Νικόλα Καράτζη, μαζί με τους Βασίλη Σταυρακάκη και Μαρίνα Δακανάλη.

Ο δίσκος "ΕΜΙΝΕ" είναι ο κατά σειρά έκτος προσωπικός του Περυσινάκη και βασίζεται στο ομότιτλο ποιητικό έργο του Γιώργη Καράτζη.
Ο Γιώργης Καράτζης έγραψε έναν κρητικό ποιητικό μύθο που μας ταξιδεύει με δύναμη και λυρισμό στο παρελθόν
Ο Βασίλης Σταυρακάκης (τραγουδιστής), ο Σωκράτης Μάλαμας (Γιάγκος), ο Παντελής Θαλασσινός (ποιητής) και ο Χρήστος Θηβαίος (Χαϊνης) είναι οι ερμηνευτές του έργου, μαζί με την Μαρία Δακανάλη στο ρόλο της Εμινέ. Ο Καράτζης συμπληρώνει την ομάδα στο ρόλο του αφηγητή της ιστορίας.

Ο Πάρις Περυσινάκης διαθέτει εξαιρετική γνώση της κρητικής μουσικής κι αυτό είναι ορατό σε όλο το συνθετικό του έργο.
Παράλληλα η εμπειρία του στις σύγχρονες έντεχνες μουσικές διαδρομές είναι κατά τη γνώμη μου ένας απο τους βασικότερους λόγους που οι ερμηνευτές πέρα απο τις αναμφισβήτητες ικανότητες τους, ταυτίζονται απόλυτα, σαν έτοιμοι απο καιρό, με τις ιδιαιτερότητες της συγκεκριμένης μουσικής παράδοσης.

• Τρίτη 26 Ιανουαρίου-12.30 μμ

Πάρις Περυσινάκης
ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ CD
«ΕΜΙΝΕ», δισκογραφική εταιρεία VOUKINO
Εισηγητές: Γιώργης Καράτζης, Μιχαήλ Κοπιδάκης (Καθηγητής Κλασικής Φιλολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών), Γιώργος Κοκκώνης (Καθηγητής Εφαρμογών του Τμήματος Λαϊκής & Παραδοσιακής Μουσικής του ΤΕΙ Ηπείρου), Πάρις Περυσινάκης.
Ερμηνεύουν: Παντελής Θαλασσινός, Νικόλας Καράτζης,Βασίλης Σταυρακάκης, Μαρίνα Δακανάλη.
Είσοδος ελεύθερη

IANOS (Σταδίου 24)
Τηλ. 2103217810

Ο ΤΥΧΕΡΑΚΙΑΣ ΜΑΡΚ

2010-01-19T18:00:00.019+02:00

Αναζητώντας κάποια δημοσιεύματα στο διαδίκτυο έπεσα πάνω σε μια συνέντευξη στο Βήμα του γνωστού Άγγλου ιστορικού Mark Mazower και τη διάβασα ξανά.
Ο Mazower συζητώντας για τις ιστορικές του έρευνες, αμφισβητεί ευθέως την ικανότητα της χώρας του να νικήσει (και κατά προέκταση να επιβιώσει) τη ναζιστική Γερμανία κατά τον Β΄παγκόσμιο πόλεμο, χωρίς τη συνδρομή της τύχης που στη συγκεκριμένη περίπτωση αφορά τις λάνθασμένες κινήσεις του Άξονα που ενέπλεξαν στον πόλεμο ΗΠΑ και Σοβιετική Ένωση.
Καμμιά αναφορά στην "ηρωική" αγγλική αεροπορία και στη διάσημη αποφασιστικότητα των συμπατριωτών του. Αντίθετα αποστασιοποιείται εκφραστικά αλλά και ουσιαστικά απο τις κάθε είδους φανφάρες και ηθικολογίες που συσκοτίζουν την εξαγωγή συμπερασμάτων.
Στα βιβλία του κυριαρχούν οι ψύχραιμες ιστορικές περιγραφές, παράλληλα με την ανάδειξη του συνολικού κοινωνικού πλαισίου που περιβάλλει τα γεγονότα.

Με λίγα λόγια μπορεί κανείς να συμφωνεί ή να διαφωνεί με θέσεις και συμπεράσματα που ο συγκεκριμένος ιστορικός παραθέτει στα έργα του, το σίγουρο όμως είναι ότι πρόκειται για μιά απολύτως σύγχρονη ματιά στην επιστήμη της ιστορίας.
Μια επιστήμη που δεν εξαναγκάζεται σε απολογία απο κανένα πικραμένο και γεμάτο έπαρση μουσικοσυνθέτη, ούτε τροφοδοτεί υστερίες και ανόητες πρακτορολογίες.
Η κατασκευή συγκινήσεων και η απόκτηση "υπεροχής" με άξονα την αυθαίρετη εργολαβική διαχείρηση της οποιασδήποτε ιστορικής, πολιτικής και κοινωνικής κληρονομιάς, αληθινής ή κατά φαντασίαν, είναι ένα είδος ...διαλόγου, που ευδοκιμεί μόνο στην Ελλάδα.
Ο τυχεράκιας Μάρκ, δεν θα συναντήσει ποτέ τον αντίστοιχο Άγγλο αυτοδιορισμένο τιμητή και φύλακα άγγελο της εθνικής αξιοπρέπειας Μίκη.

Συνηθίζεται σε αρθρογραφίες και τηλεοπτικά πάνελ με θέμα τη δημόσια μέση εκπαίδευση, να γίνονται αναφορές στην ανεπάρκεια του λυκείου να προετοιμάσει και να εξοικειώσει τους μαθητές για το επόμενο στάδιο σπουδών που θα συναντήσουν στα ΑΕΙ.
Η χρήση υπολογιστών στο σχολείο, οι υποδομές σε εργαστήρια, το επίπεδο εκμάθησης ξένων γλωσσών είναι μερικές απο τις πιό συχνές αναφορές που γίνονται για να αναδείξουν το παραπάνω πρόβλημα. Για τις ιστορικές σπουδές κουβέντα.
Δεν πρόκειται για συνωμοσία, αλλά για παγιωμένο εθισμό στην ακινησία.
Ο πατριωτισμός έχει πολλούς πατέρες, η ελληνική ιστορία όμως στα σχολεία είναι ορφανή αποφεύγοντας τις εθνικές... κακοτοπιές, παραλείποντας γεγονότα ή παρουσιάζοντας τα σαν ουρανοκατέβατα, χωρίς να τα συνδέει με πρόσωπα που θέλει να μείνουν στο απυρόβλητο.

Ειδικά σε περιόδους έξαρσης των εθνικών ζητημάτων (αρχές εικοστού αιώνα , μεσοπόλεμος κλπ), η σκληρή κι ενίοτε αιματηρή καταστολή εργατικών κι αγροτικών αγώνων στο εσωτερικό της χώρας απουσιάζει σχεδόν ολοκληρωτικά κι όταν είναι παρούσα, εύκολα οδηγεί στο συμπέρασμα ότι χωροφυλακή και στρατός, ενεργούν περίπου με δική τους πρωτοβουλία.
Το έτσι κι αλλιώς εξωραϊσμένο καθεστώς Μεταξά φυτρώνει απο το πουθενά και είναι εντελώς άσχετο σαν κοινωνικό γεγονός, απο το θαυμασμό που έτρεφε ο Βενιζέλος και πολλοί άλλοι αστοί πολιτικοί για τα φασιστικά καθεστώτα της εποχής στην Ευρώπη.
Για τα μεταπολεμικά γεγονότα φροντίζει το σοφό αναλυτικό πρόγραμμα, απο τη στιγμή που οι μαθητές ποτέ δεν προλαβαίνουν να τα διδαχθούν.

Αν για τους ακροδεξιούς, τους συντηρητικούς και τους δημοσιογράφους "ερευνητές", ο ρόλος του εθνικού κριτή είναι επάγγελμα για απολύτως ευνόητους λόγους, οι προερχόμενοι απο την ευρύτερη αριστερά τιμητές πατριώτες, έχουν για αρωγό τους τις παλιές και δοκιμασμένες στην πράξη ιδεολογικές φόρμες. Απλώς προσαρμόζουν το περιεχόμενο τους.
Απο τη στιγμή λοιπόν που προέταξαν ιδεολογικά, ως βασικό κι επομένως στην ουσία μοναδικό
διακύβευμα για την ελληνική κοινωνία την εξέλιξη των "εθνικών ζητημάτων", με όρους κατά της παγκοσμιοποίησης, του ιμπεριαλισμού κλπ, όλα ακολουθούν τον "φυσιολογικό" δρόμο.

Μοναδικό διακύβευμα, άρα και "κεντρικό ζήτημα" που όπως τον παλιό...καλό καιρό, επιτρέπει
να "παραβλέψουμε" τα υπόλοιπα "επουσιώδη", να κάνουμε "λάθη" και να μη διστάσουμε μπροστά σε τίποτα. (ξέρει απο αυτά ο Θεοδωράκης απο την εποχή που απολάμβανε την εύνοια όσων εξόντωσαν τον Βελουχιώτη που σήμερα επικαλείται)
Για άλλες συνιστώσες του αριστερού πατριωτικού ρεύματος, το "κεντρικό ζήτημα" επιτρέπει τον θαυμασμό στην αντιμπεριαλιστική Χεζμπολά με τα γεμάτα ταμεία απο τη στήριξη των δολοφόνων της ιρανικής κυβέρνησης (αλήθεια είδε κανείς καμμιά διαμαρτυρία για τους δολοφονημένους ιρανούς διαδηλωτές), η οποία είναι επίσης αντιμπεριαλιστική!!!
Ταυτόχρονα άπαντες πανηγυρίζουν για την εκλογή Σαμαρά στη ΝΔ που είναι περίπου μιά τελευταία ευκαιρία για τη χώρα, σε συνδυασμό με κάποιους ιεράρχες που... κρατάνε ακόμα.

Επίκαιρος όσο ποτέ ο Ευγένιος Αρανίτσης και οι ψυχαναλυτικές του προεκτάσεις για την κατεστημένη και διαρκώς λιβανιζόμενη απο τα μμε "μεγαλοπρέπεια" που αποτελεί αιχμή του δόρατος των τιμητών του πατριωτισμού.

ΡΙΞΕ ΚΟΚΚΙΝΟ ΣΤΗ ΝΥΧΤΑ

2010-01-13T09:02:00.023+02:00

Κι ενώ η επικαιρότητα παραμένει ζοφερή, χωρίς ορατές αριστερές διεξόδους, το τοπίο αλλάζει με τη γέννηση του μικρού Τρότσκι που δίνει ελπίδα στο μανεταριάτο.

Ευχαριστούμε τον μυστικοπαθή ατζέντη για την άδεια δημοσίευσης της φωτο δωρεάν.
Tιμή αναδημοσίευσης αναγράφεται στο μπλόγκ του.

What's this?

2009-12-21T23:22:00.008+02:00

ΦΙΛΙΠ ΝΤΙΚ

2009-12-16T16:53:00.027+02:00

Στις 16 Δεκεμβρίου του 1928 γεννήθηκε ο Φίλιπ Ντίκ, ένας απο τους σημαντικότερους και πιό διορατικούς συγγραφείς έπιστημονικής φαντασίας.
Ο Φίλιπ Ντίκ μέσα απο το έργο του, πέτυχε να αναβαθμίσει ποιοτικά το συγκεκριμένο λογοτεχνικό είδος, εστιάζοντας στη συγγραφή μιάς μελλοντολογικής θεματολογίας που απαλλαγμένη απο την αναπαραγωγή των θεαματικών κλισέ που τη χαρακτηρίζουν συνήθως, εστιάζει στον άνθρωπο και τις εσωτερικές του συγκρούσεις. Συγκρούσεις που εκφράζονται άμεσα κατά τη διάρκεια της φυσικής μας παρουσίας στα γεγονότα και έμμεσα (σαν διπλή προβολή) , μέσω των έντονα αυτονομημένων συμπεριφορών που αναπτύσσουν τα τεχνολογικά μας δημιουργήματα. Διάχυτες είναι σε ολόκληρο το έργο του, οι κοινωνικές και ψυχαναλυτικές θεωρίες που τον επηρρέασαν στη διάρκεια της ζωής του, αλλά και το διαρκές του φλέρτ με τις πιό σκοτεινές και γεμάτες ψευδαισθήσεις πλευρές μιάς ψυχοσύνθεσης που ακροβατούσε ανάμεσα στη λογική και τον παραλογισμό.

Όπως ακριβώς και στην κλασσική λογοτεχνία έτσι και στην επιστημονική φαντασία, το υποκείμενο, τα πρόσωπα και οι ήρωες κάθε μυθιστορήματος, παραμένουν προτεραιότητα του συγγραφέα σε σχέση με την "αντικειμενική" πραγματικότητα που ορίζει το περισσότερο ή λιγότερο έντονο φόντο όπου κινούνται γεγονότα και χαρακτήρες. Η βασική διαφορά ανάμεσα στα δύο είδη έγκειται στο είδος των συνειρμών που παράγουν για τον αναγνώστη.
Η επιστημονική φαντασία απελευθερωμένη απο περιορισμούς, παρουσιάζει μια εκδοχή ενός μελλοντικού κόσμου, που άσχετα με το αισθητικό αποτέλεσμα της περιγραφής, στερείται ως μελλοντικός τη στοιχειώδη οικειότητα που θα μπορούσαμε να αναπτύξουμε μαζί του.
Ο χρόνος κινείται με άλλες ταχύτητες, ο χώρος επαναπροσδιορίζεται συνεχώς και η ύπαρξη αντιθέσεων είναι εξαιρετικά έντονη.
Ξένο και οικείο, αποδεκτό και παρείσακτο, γήϊνο και εξωγήϊνο συγκροτούν συχνά οριακές αντιθέσεις. Δεν είναι τυχαίο ότι με άξονα αυτές τις αντιθέσεις, δεν είναι καθόλου σπάνιο το φαινόμενο της κυριαρχίας ενός υφέρποντος ρατσισμού.

Ο Φίλιπ Ντίκ όχι απλά αντιστέκεται στον πειρασμό να υποκύψει στον κατεστημένο λόγο των παραπάνω αντιθέσεων, αλλά δημιουργεί καινούρια δεδομένα αντίληψης αυτής της ριζικής ετερότητας με το "άλλο", το ξένο, το διαφορετικό. Η ρατσιστική αντίληψη της κατωτερότητας των άλλων βασίζεται σε μεγάλο βαθμό στη διαδικασία απρόσωπης μαζοποίησης τους, στον αυθαίρετο ορισμό τους ως ομοιόμορφο σύνολο. Αυτό το φαινόμενο είναι ιδιαίτερα έντονο στις αφηγήσεις της επιστημονικής φαντασίας, όπου ακόμα και μιά ανώτερη τεχνολογικά κοινωνία εξωγήϊνων όντων, παρουσιάζεται συνήθως έντονα ομοιογενής χωρίς περιθώρια σημαντικών διαφοροποιήσεων. Αντίθετα ο Ντίκ πλάθει έναν κόσμο όπου οι άλλοι, ακόμα και οι ρέπλικες και τα ανδροειδή παρουσιάζουν στοιχεία έντονης ατομικότητας.

Οι ήρωες του Φίλιπ Ντίκ είναι σχεδόν πάντα τρωτοί και καθημερινοί και οι προσπάθειες τους δεν έχουν ποτέ εξασφαλισμένη την επιτυχία. Ταυτισμένος με την παράδοση της κριτικής των ανθρώπινων τεχνολογικών επιτευγμάτων που δημιούργησαν τόσο η Μαίρη Σέλεϋ με τον Φρανκενστάϊν, όσο και οι Χ.Τζ.Γουέλς (Ο αόρατος άνθρωπος) και Ρ.Λ.Σήβενσον (Δρ. Τζέκυλ Μίστερ Χάϊντ), προεκτείνει τις απόψεις του σκεπτικισμού σε σχέση με τη διαρκή πρόοδο της τεχνολογίας και την πιθανή της εξέλιξη σε τεχνοφασισμό, δημιουργώντας σαφείς επιρροές στο έργο των μεταγενέστερων συγγραφέων του είδους (Έλλισον,Ζελάζνυ,Σπίνραντ,Λεγκέν)

Mερικές απο τις πιό ενδιαφέρουσες μεταφορές των έργων του στον κινηματογράφο είναι το Blade Runner του Ρίντλέϊ Σκότ, η Ολική επαναφορά του Πώλ Βερχόφεν, το Minority Report του Στήβεν Σπήλμπεργκ και η επιταγή του Τζόν Γού.

ΕΡΓΟΓΡΑΦΙΑ του Φίλιπ Ντίκ και πολλά άλλα ενδιαφέροντα.

Η ΜΕΤΑΦΥΣΙΚΗ ΤΩΝ ΠΑΓΕΤΩΝΩΝ

2009-12-11T13:11:00.036+02:00

Πάγωμα μισθών και συντάξεων για τρία χρόνια ή περικοπή του επιδόματος αδείας και του δώρου του Πάσχα, δανεισμός με υψηλότερο επιτόκιο και "διαρθρωτικές" αλλαγές του είδους που επικροτεί η Ε.Ένωση ή χαμηλότεροι τόκοι με επιτήρηση της αναδιάρθρωσης απο το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο. Ένας στους τρείς κατοίκους της χώρας σύμφωνα με την MRB ανησυχεί για το ενδεχόμενο πτώχευσης, ποσοστό ιδιαίτερα μεγάλο όπως επεσήμαναν στα κανάλια οι έκπληκτοι (ως συνήθως) δημοσιογράφοι που εδώ και μήνες επενδύουν το χρόνο τους, στο συγκεκριμένο φοβικό κλίμα για την οικονομία.

Τα περί διαχειριστικών ευθυνών προηγούμενων κυβερνήσεων για τα μεγέθη της κρίσης στην ελληνική οικονομία μπορεί να είναι σωστά στη βάση τους, μεταθέτουν όμως το πρόβλημα επί της ουσίας, στο είδος της διαχείρισης που ασκείται και ποτέ στη δομή και τις κατευθύνσεις του διαχειριστικού μοντέλου. Ο αποτυχημένος τζόγος με τα δομημένα και τα τοξικά ομόλογα μπορεί να κατέστρεψε τα αποθεματικά των ταμείων, όμως αλλάζοντας τους τζογαδόρους και με τη συνδρομή των φορολογουμένων θα σωθεί η παρτίδα όπως και στους υπόλοιπους προβληματικούς τομείς της ελληνικής οικονομίας.

Η περυσινή κρίση ήταν χωρίς αμφιβολία η απόλυτη χρεοκοπία των κεντρικών προταγμάτων του νεοφιλελευθερισμού, όπως αυτά εκφράστηκαν σταδιακά τα τελευταία τριάντα χρόνια και γνώρισαν την "αποθεωτική" τους κορύφωση με την παγκοσμιοποίηση.
Οι ανεπτυγμένες χώρες με την επιλογή να μεταφέρουν τις παραγωγικές τους μονάδες στις χώρες της Ασίας, άλλαξαν το κέντρο βάρους των οικονομικών δραστηριοτήτων.
Απο την πραγματική οικονομία παραγωγής υλικών αγαθών, μεταβήκαμε στην "άϋλη" οικονομία των τραπεζών και των χρηματιστηρίων.
Η Ελλάδα που δεν είχε ποτέ επί της ουσίας πραγματική οικονομία, γλέντησε αυτή την αλλαγή κέντρου βάρους όσο μπορούσε περισσότερο, στο επίπεδο των ελίτ της χώρας, αλλά και στο επίπεδο της γενικότερης κατανάλωσης. Η "ισχυρή Ελλάδα" του Σημίτη ως παράδεισος για κάθε είδους λαμόγια, προηγήθηκε της "αξιόπιστης Ελλάδας" του Καραμανλή.

Τώρα λοιπόν "μετά" την κρίση, όπως ήταν αναμενόμενο Ευρώπη και ΗΠΑ κάνουν πως δεν θυμούνται τις επιλογές τους, επανεξετάζουν τα περί άϋλης οικονομίας και πραγματικής χωρίς όμως να σκέφτονται σοβαρά να εγκαταλείψουν τη... μεταφυσική στα οικονομικά.
Για την ελληνική κοινωνία δεν το συζητάμε. Παρακολουθεί σχεδόν απαθής τις φαντασιακές
μάχες ανάμεσα σε ισχυρές και αξιόπιστες Ελλάδες που παρέδωσαν μαζί με την εξουσία οι κατά καιρούς διαχειριστές κι ετοιμάζεται για να αποδεχθεί τις πλέον αντιπροσωπευτικές ρυθμίσεις άϋλου οικονομικού προσανατολισμού που έγιναν ποτέ.

Η μεταφυσική και το εικονικό, θα θριαμβεύσουν απόλυτα στη χώρα του Χαρδαβέλα και του Λιακόπουλου με άϋλους μισθούς και συντάξεις.

ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΠΑΝΔΗΜΙΑΣ...

2009-12-08T09:19:00.062+02:00

Το σκηνικό του Σαββατοκύριακου, με τις διμοιρίες μαζεμένες στο κέντρο της Αθήνας ήταν ιδανικό για επεισόδια στα γήπεδα, παρόλα αυτά μόνο στον αγώνα ΠΑΟ-Ατρόμητος στο ΟΑΚΑ οι βάζελοι επιχείρησαν στο ημίχρονο ένα "αναίτιο" ντου στα ΜΑΤ σύμφωνα με τα όσα μετέδωσαν τα...έκπληκτα μμε. Γενικά οι δημοσιογράφοι, κάποιες στιγμές δεν ξέρουν τίποτα όπως δεν ήξεραν το"Ρεσάλτο" στο Κερατσίνι και την κοινωνική του δράση σε τοπικό επίπεδο.

Αντίθετα με τον Μιχάλη Καλτέζα η δολοφονία του οποίου το 1985 προκάλεσε στη συνέχεια και για αρκετά χρόνια, πολλές "άγριες" νύχτες στην Αθήνα, οι νεκροί της πορείας για το Πολυτεχνείο του 1980 Κουμής-Κανελλοπούλου απλά κατά καιρούς μνημονεύτηκαν σε διάφορα κείμενα που αφορούσαν το γεγονός, ουδέποτε όμως υπήρξαν αφορμή αντεκδίκησης.
Η αθώωση του Μελίστα που πυροβόλησε τον Μ.Καλτέζα δεν οφείλεται ούτε στον Λυκουρέζο που τον υπεράσπισε, ούτε στις συνιστώσες της ακροαματικής διαδικασίας, αλλά στους κοινωνικούς συσχετισμούς που επικρατούσαν το χρονικό διάστημα της τελεσιδικίας.

Το ίδιο προφανώς θα ισχύσει για τη δολοφονία του Α.Γρηγορόπουλου, επειδή τέτοιες δίκες ξεφεύγουν πάντα απο τις νομικές τους διαστάσεις και καθορίζονται απο τις κοινωνικές σχέσεις, όπως ακριβώς ισχύει και για το νόμο του πανεπιστημιακού ασύλου.
Οι πρώτες απόψεις για τη...χρησιμότητα του, εμφανίστηκαν πρίν κάποια χρόνια όχι εξαιτίας ταραχών που έτσι κι αλλιώς συμβαίνουν τα τελευταία 35 χρόνια, αλλά τη χρονική στιγμή που άλλαξαν οριστικά οι συσχετισμοί στα πανεπιστήμια και οι φοιτητικές παρατάξεις που πρόσκεινται στα κόμματα της αριστεράς, παραχώρησαν οριστικά την πρωτοκαθεδρία στις κυβερνητικές ΔΑΠ και την ΠΑΣΠ.

Τι σχέση έχουν όλες αυτές οι επισημάνσεις με τα όσα λέγονται και γράφονται εδώ και αρκετό καιρό με αποκορύφωμα τις τελευταίες ημέρες.
Ο Γρηγορόπουλος ανήκε στην κατηγορία εκείνη των εφήβων που απο τα προσωπικά τους βιώματα καταστολής σε μιά καθημερινότητα που περιλαμβάνει απο τον καφέ στα Εξάρχεια μέχρι τις ροκ συναυλίες και τα γήπεδα, επιλέγουν την κατά καιρούς αντιπαράθεση με τον άμεσο φορέα αυτής της κατασταλτικής λειτουργίας, την αστυνομία.
Αυτό το γεγονός φυσικά και δεν αποτελεί ελαφρυντικό για κανέναν ράμπο ειδικό φρουρό που πυροβολεί, όπως δεν θα αποτελούσε για κανέναν διαδηλωτή η χρήση πυροβόλου όπλου σε απάντηση των δακρυγόνων και των γκλόμπ απο τα ΜΑΤ.
Απόλυτα κατανοητή είναι φυσικά η στάση της οικογένειας του για ευνόητους λόγους.
Εκείνο που είναι επίσης κατανοητό αλλά σε καμμιά περίπτωση δικαιολογημένο, είναι η δημιουργία μιάς φιλολογίας συχνά αυθαίρετης και ενίοτε κακόγουστα μελό, σε σχέση με τα γεγονότα.

Για δημοσιογράφους, συνδικαλιστές κάθε είδους και την πλειοψηφία του πολιτικού κόσμου δεν υπάρχει λόγος ιδιαίτερης αναφοράς, η στάση τους είναι αναμενόμενη και στα όρια του αυτονόητου. Η δολοφονία Γρηγορόπουλου, ο περυσινός και φετινός Δεκέμβρης είναι ένα είδος αφετηρίας για να πούν τα "δικά τους", απο το ασφαλιστικό, τη φορολογία και το άφαντο γενικά λαϊκό κίνημα, μέχρι τις δραματουργικές κατασκευές και την κοινωνιολογία στο πόδι.
Παράλληλα οι βίαιες παράμετροι των γεγονότων, είναι μιά καλή δικαιολογία για ότι επακολουθήσει. Η κοινωνία διαρκούς επιτήρησης που οικοδομείται, φορτώνεται αποκλειστικά στα επεισόδια και όχι στις πανταχόθεν προβαλόμενες κραυγές περί εγκληματικότητας και λαθρομετανάστευσης, ενώ η μη συμμετοχή του κόσμου στις ανούσιες παρωδίες διαμαρτυρίας των συνδικάτων, δεν οφείλεται στο ξεπούλημα και την ανικανότητα των συνδικαλιστών, αλλά στον πετροπόλεμο τρείς φορές το χρόνο κλπ. Βραζιλία γίναμε απ΄τις ντρίμπλες.

Το ζήτημα είναι ότι και αυτοί που καλοπροαίρετα προβληματίζονται δημόσια με κάθε τρόπο και χωρίς το διαδίκτυο να αποτελεί εξαίρεση, αντιμετωπίζουν τα γεγονότα σαν να μην υπάρχουν στην πραγματικότητα. Για την ακρίβεια ενώ δεν αμφισβητούν ότι ένα κομμάτι της νεολαίας επιλέγει τη βίαιη αντιπαράθεση στα πλαίσια διαφόρων κινητοποιήσεων και έτσι συνδράμει στους "επαγγελματίες" του είδους, αντιμετωπίζουν περίπου σαν άρρωστους όσους
κινούνται με τους παραπάνω τρόπους.
Κάτι άλλο θέλουν να μας πουν συμπεραίνουν και μας το λένε έτσι, φταίει η οικογενειακή τους κατάσταση, η εκπαίδευση, η κακιά η ώρα, εμείς που δεν τους ακούμε.
Όντως δεν τους ακούνε και δεν πείθονται με τίποτα, ότι κάποιοι απο πολύ νωρίς νοιώθουν να πνίγονται όχι επειδή δεν έχουν τα χρήματα για να πιούν τον καφέ τους, αλλά γιατί δεν δέχονται πρίν ή μετά να περάσουν τον εξευτελισμό μιας εξακρίβωσης.

Αν αυτό φαίνεται υπερβολικό κι αδικαιολόγητο σε κάποιους για τη συσσώρευση επιθετικής διάθεσης, καλό είναι να γνωρίζουν ότι εξίσου υπερβολική φαίνεται η δική τους άνεση που τους επιτρέπει να χαζεύουν βιτρίνες στην Ακαδημίας σαν να μην τρέχει τίποτα, παρόλο που σκοντάφτουν στις ασπίδες μιάς ακροβολισμένης διμοιρίας.

Πρίν λίγα χρόνια παρακολουθώντας στο Πάντειο μια συζήτηση για την Αντίσταση, άκουσα έναν εισηγητή να λέει ότι η ροπή του Βελουχιώτη απο πολύ νωρίς στον κίνδυνο, ήταν ένα αποτέλεσμα που σε μεγάλο βαθμό οφειλόταν στην απώλεια της σεξουαλικής του ικανότητας απο τα βασανιστήρια της ασφάλειας! Κάτι τέτοιο ο ίδιος εισηγητής, φυσικά πολύ πιό δύσκολα θα το υποστήριζε για τον Κωνσταντίνο Κανάρη ή κάποιον παρόμοιο.
Οι ψυχοκοινωνικές προσεγγίσεις είναι της μόδας, αυτό όμως δεν μας επιτρέπει δυό μέτρα και σταθμά ανάλογα με τη βαρύτητα προσώπων και γεγονότων.
Ουδείς διανοήθηκε να πεί ποτέ πως ο Κομνηνός στο Πολυτεχνείο του 73 ήταν σε μεταβατική ηλικία όταν σκοτώθηκε και ίσως βρέθηκε εκεί για άλλους λόγους. Oύτε κανείς αμφισβήτησε
ποτέ την ωριμότητα του δεξαεξάρη Χρόνη Μίσσιου, να έχει επιλογές που τον οδήγησαν στη λίστα μελλοθανάτων του εμφυλίου πολέμου.
Με τη βία σαν αντίδραση και τρόπο δράσης μπορεί να συμφωνήσει ή να διαφωνήσει όποιος θέλει, δεν μπορεί όμως ν΄αλλάζει τα κριτήρια "ωριμότητας" όπως τον βολεύει κάθε φορά.
Στην αντίθετη περίπτωση το καθημερινό συνάχι, αλλά και οι πανδημίες του Δεκέμβρη, θα γίνονται αντικείμενο παραφιλολογίας και σενάρια για σήριαλ μελό πρίν και κατά τη διάρκεια του δελτίου των οκτώ.

ΠΡΟΤΕΙΝΟΜΕΝΑ ΜΕ...ΚΑΛΗ ΡΙΜΑ

2009-12-06T10:15:00.005+02:00

1. ΣΎΝΘΗΜΑ ΕΜΒΟΛΙΟ ΚΙ Η ΓΡΙΠΗ ΔΕΝ ΖΥΓΩΝΕΙ...
2. ΔΕΝ ΚΟΙΜΟΥΝΤΑΙ ΣΤΟ ΠΡΟ.ΠΟ ΣΗΜΕΡΑ ΚΛΗΡΩΝΕΙ...
3. ΠΡΑΣΙΝΗ ΑΝΑΠΤΥΞΗ ΤΟ ΜΟΝΟ ΠΟΥ ΜΑΣ ΣΩΝΕΙ...
4. Ο ΑΘΕΜΠΙΓΙΟ ΕΜΕΙΝΕ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ ΒΑΡΚΕΛΩΝΗ...
5. Η ΑΛΕΚΑ ΤΟΝ ΙΩΣΗΦ ΠΑΛΙ ΞΕΠΑΓΩΝΕΙ...
6. ΟΙ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ ΕΙΝΑΙ ΕΔΩ ΔΕΝ ΕΙΜΑΣΤΕ ΑΛΛΟ ΜΟΝΟΙ...
7. ΠΕΡΥΣΙ ΕΙΧΑΝ ΤΟΝ ΧΟΝΤΡΟ ΚΑΙ ΦΕΤΟΣ ΤΟΝ ΑΝΤΩΝΗ...
8. ΠΑΡΤΕ ΚΙ ΑΛΛΑ ΔΑΝΕΙΑ ΓΙΑΤΙ ΑΛΛΟΣ ΤΑ ΠΛΗΡΩΝΕΙ...
9. ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΕΙΔΗΣΕΙΣ ΔΕΝ ΑΚΟΥΕΙ ΤΑ ΒΡΑΔΙΑ ΔΕΝ ΚΛΕΙΔΩΝΕΙ...
10. ΝΟΜΑΡΧΗ ΕΣΥ ΕΙΣΑΙ Ο ΖΟΡΟ ΟΙ ΑΛΛΟΙ ΟΛΟΙ ΚΛΩΝΟΙ...

ΟΧΙ ΑΛΛΟ...

2009-12-05T00:36:00.011+02:00

μονάχα...

ΚΑΤΩ ΣΤΗ ΠΟΛΗ...

2009-12-04T10:01:00.005+02:00

ΟΤΑΝ Ο ΤΕΙΡΕΣΙΑΣ ΣΥΝΑΝΤΗΣΕ ΤΗ ΜΑΡΘΑ ΒΟΥΡΤΣΗ

2009-11-30T12:16:00.049+02:00

Σε δηλώσεις του που αφορούσαν πρόσωπα και καταστάσεις του ΣΥΡΙΖΑ, ο Λεωνίδας Κύρκος παρά τις επιθετικές του διαθέσεις απέναντι στον Αλαβάνο, έδειξε κρυφό καμάρι για τον χαρακτηρισμό: Τειρεσίας της αριστεράς, αλλά και απροκάλυπτη διάθεση για μια μελλοντική συμπόρευση ανανεωτικών και ...αριστερού ΠΑΣΟΚ.

Χωρίς να μπεί στον κόπο να μας πληροφορήσει τους λόγους για τους οποίους κρίνει μιά τέτοια συνεργασία ως επιβεβλημένη και θεμιτή, δήλωσε απλά ότι έχει μετανοιώσει πικρά για την παραπομπή του Α.Παπανδρέου στο ειδικό δικαστήριο.
Ο Κύρκος είναι όντως ένας Τειρεσίας της αριστεράς, με την έννοια ότι έχει διαχειριστεί μέσω μιάς ντεμοντέ πλέον λογοκοπίας αρκετά μπλόκ ακάλυπτων πολιτικών επιταγών.

Ο Κύρκος αν και έχει...αποσυρθεί, παραμένει αγαπημένος των μμε ίσως γιατί είναι ένας απο τους πρωτοπόρους του φαινομένου που η επιστήμη της πολιτικής επικοινωνίας ονομάζει "αισθητικοποίηση της πολιτικής". Η πατρότητα του όρου ανήκει στον εξαιρετικά διορατικό για το μελλοντικό ύφος και ήθος, Walter Benjamin.
Αλησμόνητη έχει μείνει στους παλαιότερους η παρέμβαση του Λεωνίδα για τον θάνατο του Ιταλού κομμουνιστή ηγέτη Μπερλινγκουέρ, όταν στην προεκλογική ομιλία στις ευρωεκλογές του 1984 τον "αποχαιρέτησε" με μια φυσαρμόνικα να παίζει το bandiera rossa.

Η αισθητικοποίηση της πολιτικής είναι φαινόμενο παράλληλης σημασίας, με τη μεγέθυνση του ρόλου των μμε στη διαμόρφωση των κοινωνικών ισορροπιών και προταγμάτων.
Για το λόγο αυτό ακολουθεί πιστά τους κανόνες που διέπουν τα Μέσα στους τρόπους που εφαρμόζεται κι αναπαράγεται το συγκεκριμένο επικοινωνιακό μοντέλο.
Οι διαχειριστές του συναισθήματος είναι συχνά ισχυρότεροι και πιό πειστικοί, απο τους αντίστοιχους της κλασσικής ειδησεογραφίας που έτσι κι αλλιως υποχωρεί σταδιακά.
Η προβολή και η κριτική επικεντρώνονται στα πρόσωπα και όχι στο σύνολο των λειτουργιών που επιχειρούν να συνθέσουν κοινωνικές ταυτότητες και στάσεις ζωής. Έτσι στιγματίζονται πολύ εύκολα σαν ένα είδος αυτοκάθαρσης οι προσωπικές επιλογές που "ξεφεύγουν" απο το μέτρο και παράλληλα αθωώνονται όλα όσα συνιστούν ένα ιδανικό περιβάλλον για την ανάπτυξη τους. Ακόμα και τα αμιγώς πολιτικά-κοινωνικά γεγονότα, αποκτούν μία έντονη προσωπική και ...συναισθηματική οπτική ξαναγράφοντας την ιστορία αποκλειστικά με τα παραπάνω μέτρα και σταθμά, ενώ οι ρόλοι ανάμεσα στην ενημέρωση και τη διασκέδαση γίνονται εντελώς δυσδιάκριτοι (infotainment το ονομάζει η κοινωνιολογία)

Κάπως έτσι ο μαίτρ των επιχορηγήσεων Π.Βούλγαρης, αναπλάθει "συναισθηματικά" τα γεγονότα του εμφυλίου με "ψυχή βαθιά" που άρεσε πάρα πολύ στην Παναγιωταρέα και τον Πρετεντέρη και διάφοροι φλώροι πνίγονται απο μελαγχολική διάθεση γιατί η Αθήνα και η καθημερινότητα μας δεν είναι τόσο lifestyle όσο θα επιθυμούσαν. Υπάρχουν πορείες στους δρόμους και διάφοροι που περιφέρονται με κάθε είδους αιτήματα, κακοποιώντας την αισθητική μας με τις κραυγές τους και τον εντελώς ξεπερασμένο dress code τους.

Σε μιά εβδομάδα κλείνει ένας χρόνος απο τη δολοφονία του Αλέξη Γρηγορόπουλου κι αυτό είναι μιά ακόμα αφορμή για κάποιες σκέψεις.
Το συγκεκριμένο γεγονός και οι προεκτάσεις του, απετέλεσαν πέρυσι αντικείμενο ακραίας "αισθητικοποίησης" και όσον αφορά τον νεκρό και τους άμεσα εμπλεκόμενους, αλλά και σε σχέση με όσα ακολούθησαν σε κοινωνικό επίπεδο τη δολοφονία του.
Οι διαφορές και οι διακυμάνσεις των απόψεων είναι προφανώς υπαρκτές, το γεγονός όμως παραμένει πολιτικό και αφορά ζητήματα εξουσίας και κοινωνικών αντιστάσεων, μηχανισμών καταστολής, κινημάτων,δημοκρατικών ελευθεριών (εδώ προσθέτει κι αφαιρεί ο καθένας ότι θέλει) και των οριοθετήσεων που επιθυμούμε ως κοινωνία να υπάρχουν σε όλα αυτά.
Η αποκλειστικά συναισθηματική προσέγγιση με άξονα το νεαρό της ηλικίας ή τις εμμονές στο πόσο όμοιος με "όλα τα παιδιά" ήταν ο Γρηγορόπουλος, συνιστούν απαξίωση στις επιλογές του και την ικανότητα του να τις υποστηρίξει, είτε γιατί υπερτονίζεται η εφηβική του ιδιότητα που παραπέμπει σε μιά μεταβατική ηλικία που σύντομα θα "σοβαρευτεί", είτε γιατί η σπουδή να χαρακτηριστεί "φυσιολογικό παιδί" δεν μεγεθύνει την αδικία του εγκλήματος, απλά κατηγοριοποιεί αυθαίρετα τη νεολαία σε φυσιολογική και μη.

Η επιμονή στην ανάγνωση πολιτικών και κοινωνικών γεγονότων στην πραγματική τους υπόσταση δεν αναιρεί τη σημασία τους, ούτε εμποδίζει το συναίσθημα.
Αντίθετα είναι σε θέση να μας βοηθήσει να ανακαλύψουμε ξανά την αξία του σκέφτομαι συλλογικά και ακυρώνω τα τεχνάσματα των διαχειριστών της επικοινωνίας.

Κι ένα τραγουδάκι που νομίζω ότι αν και παλιό, ταιριάζει πολύ στις μέρες μας.
Οι στίχοι εδώ.

ΕΠΕΤΕΙΑΚΟ

2009-11-28T04:13:00.032+02:00

Ένας υπέροχος χρόνος με το ονοματεπώνυμο Sally Finkenstein

ΘΕΑΤΡΟ ΡΟΕΣ-IMITATIONS

2009-11-23T09:24:00.030+02:00

Mιά διαφορετική και πολύ ενδιαφέρουσα παράσταση, από την ομάδα σύγχρονου χορού ΔΑ.ΓΙ.ΠΟ.ΛΗ στο θέατρο Ροές στο Γκάζι την οποία είδα πρίν δύο εβδομάδες και σκοπεύω να ξαναδώ. Η διάσταση επικοινωνίας με τα δρώμενα στη σκηνή και τους συντελεστές της παράστασης, είναι αρχικά αμήχανη αλλά παράλληλα απόλυτα αυθεντική και σαν τελική αίσθηση απελευθερωτική. Στερεοτυπικές οριοθετήσεις για το σώμα και την ψυχή που όσο κι αν αναιρούνται τυπικά μέσα απο θεωρίες ορθότητας, αποκτούν μιά εντελώς διαφορετική και ουσιαστική διάσταση μέσα απο τη διαδικασία της παράστασης.

Πολύ καλή δουλειά απο όλους τους συντελεστές και πραγματικά εξαιρετική η μουσική με τον Κώστα Λειβαδά στο πιάνο και τον Πάρη Περυσινάκη στην κρητική λύρα (μεγάλη μου αδυναμία εδώ και αρκετά χρόνια)

Το χοροθέατρο ΔΑΓΙΠΟΛΗ σας προσκαλεί στην παράσταση “IMITATIONS” στο θέατρο Ροές στο Γκάζι από 9/11/2009 και για όλες τις Δευτέρες και Τρίτες έως και τις 12/01/2010.

"Η διαρκής πάλη με τον εαυτό μας και τους άλλους, με τα σκοτεινά, τα ανεξιχνίαστα κομμάτια της ψυχής και του νου, με το θυμό, με το ηφαίστειο που κοχλάζει ...κάθε στιγμή μέσα μας. Η αναζήτηση της ταυτότητας μέσα απ’ το δικαίωμα της διαφοράς. Η συντροφικότητα και η επιθυμία για απελευθέρωση από τα στερεότυπα και τις αναπαραστάσεις τους στην καθημερινή ζωή και τις ανθρώπινες σχέσεις. Ένα παιχνίδι σύγκρουσης που καλεί τον θεατή να βγει απ’ την βολική θέση του απλού παρατηρητή και να δοκιμάσει τα όρια και τις αντοχές του.
Και περνά ξαφνικά απ’ το νου σα φωτιά που ξεπηδάει απ’ το κορμί, όλο εκείνο το ποτάμι που πίναμε, που μας έπινε, μας έσερνε, μας σκότωνε, μας εξουσίαζε.
Κάτι τεντώνεται στο νου μου. Κάτι άγριο σαν τρέλα και σαν αγάπη, οργιάζει στην ψυχή μου.
Τα μάτια μου βλέπουν βαθιά, πολύ βαθιά…..
Κι είναι όλα τα χρυσάνθεμα της ψυχής μου μεγάλα."

Γιώργος Χρηστάκης

ΕΡΜΗΝΕΥΟΥΝ:

ΤΑΧΤΣΟΓΛΟΥ ΣΩΤΗΡΗΣ, ΧΡΗΣΤΟΣ ΚΥΠΡΙΩΤΗΣ, ΜΑΡΙΑ ΚΩΝΣΤΑΝΤΑΚΗ, ΒΙΒΗ ΡΩΜΑΝΑ, ΕΙΡΗΝΗ ΖΑΧΑΡΑ, ΑΝΔΡΟΜΑΧΗ ΒΑΡΣΑΜΗ και ΓΙΩΡΓΟΣ ΧΡΗΣΤΑΚΗΣ

ΧΟΡΟΓΡΑΦΙΑ:

ΓΙΩΡΓΟΣ ΧΡΗΣΤΑΚΗΣ – ΔΑΓΙΠΟΛΗ

ΠΡΩΤΟΤΥΠΗ ΜΟΥΣΙΚΗ ΚΑΙ ΕΚΤΕΛΕΣΗ:

ΚΩΣΤΑΣ ΛΕΙΒΑΔΑΣ (Πιάνο) – ΠΑΡΙΣ ΠEΡYΣΙΝΑΚΗΣ(Λύρα)

ΦΩΤΙΣΜΟΙ:

ΣΑΡΑΝΤΟΣ ΖΟΡΝΤΟΣ

Ευχαριστούμε τον ΦΙΛΙΠΠΟ ΣΟΦΙΑΝΟ για την πολύτιμη βοήθειά του

Θέατρο Ροές: Ιάκχου 16, Γκάζι
Τηλέφωνα επικοινωνίας: 210 – 3474312, 210 – 3479426
Ώρες παραστάσεων: Στις 21:00
Τιμή εισιτηρίου: 15 (φοιτητικό) και 18 (κανονικό) ευρώ
Για κρατήσεις θέσεων και πληροφορίες:
6981267097 και 6944447587

ΠΡΙΝ ΤΕΛΕΙΩΣΕΙ Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΗΡΘΕ Η ΛΟΓΟΚΡ...ΓΚΝΤΟΥΠ

2009-11-18T11:52:00.036+02:00

Έχουμε και λέμε λοιπόν, μαζικές προσαγωγές για...χαρτογράφηση απο την ΕΛ.ΑΣ και δίωξη κατά των πρυτανικών αρχών του Πολυτεχνείου για "υπόθαλψη" του Indymedia!
Οι προσπάθειες φίμωσης στο διαδίκτυο δεν διστάζουν να ποινικοποιήσουν πανεπιστημιακούς επειδή αρνούνται να υποκύψουν στην υστερία μερίδας του τύπου και ακροδεξιών μπλόγκς.
Αυτή η ιστορία έχει ξεκινήσει εδώ και μερικούς μήνες και ήρθε η ώρα να δικαιώσει όσους την εμπνεύστηκαν και να δείξει παράλληλα τα όρια της πασοκικής ελευθερίας στην έκφραση.

Τα βασικά ζητήματα που προκύπτουν σε σχέση με το διαδίκτυο είναι δύο. Το πρώτο αφορά το προφανές περί ελευθερίας της έκφρασης που αναφέρθηκε παραπάνω.
Το δεύτερο αφορά τα κριτήρια συμμετοχής σε συλλογικά μπλόγκς, η ανυπαρξία των οποίων επιτρέπει σε μερικούς απο τους εμπνευστές της καταστολής στην έκφραση, να συνυπάρχουν με πολλούς σημαντικούς μπλόγκερς που εκτιμούμε και επισκεπτόμαστε.

Η ΓΙΟΡΤΗ ΤΟΥ ΜΕΣΑΙΟΥ ΧΩΡΟΥ

2009-11-16T17:26:00.004+02:00

Η αυριανή μέρα ορόσημο για την κατασκευή της εθνικής συναίνεσης πλησιάζει.
Πιθανότητα να πλησιάζει και η στιγμή που ο Παντελής Βούλγαρης θα αναλάβει να την αποτυπώσει κινηματογραφικά όπως της ταιριάζει.
Δύο αδέλφια, ο ένας στα κάγγελα ο άλλος στα τάνκς ή σε μεταγενέστερη εκδοχή, ο ένας στην "ουρά" της πορείας κι ο άλλος στην ομάδα Δ, ο παππούς με αγωνία στο σπίτι και η γιαγιά να πλέκει αλεξίσφαιρα γιλέκα. Να το δούμε κι αυτό να τελειώνουμε.
Αυτή η "ανιστόρητη ιεροσυλία", μας διδάσκει ότι καλό είναι να έχουμε στο μυαλό μας τους σαφείς ουσιαστικούς διαχωρισμούς ανάμεσα στα πραγματικά γεγονότα και τους επετειακούς εορτασμούς τους οι οποίοι συνιστουν σταδιακά και αθροιστικά στο χρόνο, ένα καινούριο γεγονός, εντελώς αυτονομημένο απο την ιστορική του μήτρα.
Με λίγα λόγια τα γεγονότα του ΄73 έχουν σχέση με τη διαδικασία των μεταπολιτευτικών εορτών που τα ακολούθησαν, όση σχέση έχει η Οκτωβριανή επανάσταση με τις μετέπειτα παρελάσεις του ιμπεριαλιστικού κόκκινου στρατού μπροστά στην κομματική ηγεσία.
Το πως ξεκίνησε το Πολυτεχνείο του ΄73 και τα όσα διαδραματίσθηκαν εκεί μπορεί να είναι εντελώς διαφορετικά σε προθέσεις και αντιλήψεις απο τα δρώμενα διαμόρφωσης του πιό δημοφιλή μύθου εδώ και 35 χρόνια, αυτό όμως δεν αλλάζει σε τίποτα το γεγονός ότι το Πολυτεχνείο είναι αυτό που τελικά έγινε κι όχι αυτό που αποτυπώθηκε στην εξέγερση.

Συνηθίζεται επίσης όταν αναφερόμαστε σε παρόμοιες μεταλλάξεις, λόγω αφέλειας ή πονηριάς να τις αποδίδουμε σχεδόν αποκλειστικά σε καθεστωτικές παρεμβάσεις, σε συνδυασμό με ολόκληρες γενιές που εξαργύρωσαν επαίσχυντα την πολιτική τους δράση.
Κανείς βέβαια δεν μπορεί να εξηγήσει επαρκώς για ποιό λόγο η μη καθεστωτική πλειοψηφία των ψηφοφόρων των Οικολόγων- Εναλλακτικών το 1989 και του ΣΥΡΙΖΑ πριν ενάμιση μήνα δεν επιβράβευσαν ως όφειλαν τους Δημήτρη Παπαχρήστο και Μάκη Μπαλαούρα αντίστοιχα.
Η ευρεία αποδοχή των κοινωνικών κατασκευών βαρύνει εξίσου τόσο τους καθεστωτικούς όσο και τους πλήρεις... αθωότητος υπηκόους.

Το καραμανλικό οικονομικό πρόταγμα του 1974-80 με την ένταξη στην ΕΟΚ , το "κοινωνικό κράτος" του Πασόκ της δεκαετίας του ΄80, η παγκοσμιοποίηση, η ΟΝΕ, η Ευρωζώνη και οι... αναγκαίες αναδιαρθρώσεις στις εργασιακές σχέσεις και το ασφαλιστικό, αποτελούν μερικά απο τα βασικότερα σημεία της μεταπολιτευτικής ιστορίας που η κοινωνική συναίνεση ήταν και είναι κάτι παραπάνω απο αναγκαία. Ο περιφερόμενος θίασος της άμβλυνσης των ταξικών διαφορών στα πλαίσια ευρύτερων ομαδοποιήσεων είχε αποκτήσει ήδη απο το τέλος της δεκαετίας του ΄70 , τη γεμάτη απο συμβολισμούς και κατά το δοκούν επίκαιρα μηνύματα γιορτή του, η οποία φρόντιζε να αποτυπώνει με επάρκεια κάθε φορά τις "ιδιαιτερότητες" συγκρότησης του μύθου που περιελάμβανε ταχυδακτυλουργούς και κλόουν,σχοινοβάτες της ιστορίας, ήμερα και άγρια ζώα σε συντεταγμένες πορείες και διαδρομές εν μέσω σβηστών ή αναμμένων στεφανιών. Τα κατά καιρούς "ατυχήματα", προϊόν του υπερβάλλοντος ζήλου των θηριοδαμαστών, απλά κράτησαν ζωντανό το ενδιαφέρον του κοινού.

Η επέτειος σαν προνομιακό πεδίο εφαρμογών της κατακευασμένης συναίνεσης δεν έχει αλλάξει, έχει αλλάξει όμως το είδος της συναίνεσης με τον κατακλυσμό και την ευρύτερη διάχυση της αισθητικής του περιβόητου μεσαίου χώρου, της αιθητικής δηλαδή των μμε που τον δημιούργησαν. Η προτεραιότητα της ασφάλειας και της δημόσιας τάξης εμπεδώθηκε όλα τα τελευταία χρόνια σε ικανοποιητικό βαθμό, με αποκορύφωση τη χρέωση του περυσινού Δεκέμβρη για το κλείσιμο μικρομεσαίων επιχειρήσεων και την αθώωση τραπεζών και γιγαντιαίων πολυκαταστημάτων.
Οι συνεργασίες σ΄αυτά τα πλαίσια είναι "θεμιτές" και λογικές και οι συνθήκες είναι πλέον ώριμες για έναν υγιή ανταγωνισμό σε θέματα ασφάλειας και στα πλαίσια της ελεύθερης οικονομίας της αγοράς, όπου το βασικό ήταν να πειστεί η κοινή γνώμη για την αναγκαιότητα της καταστολής κι έτσι η συνδρομή στα ΜΑΤ να πάψει να υφίσταται ως κλειστό επάγγελμα που αφορά μόνο το ΚΚΕ.

Η προτροπή να αποχωριστούν κάποιοι το μύθο μιας ταινίας που τα αλλεπάλληλα ριμέϊκ έχουν καταλήξει να τους χρησιμοποιούν αποκλειστικά ως πειραματόζωα των ειδικών εφέ έχει ακουστεί ξανά και παλιότερα, χωρίς να καταφέρει να είναι απόλυτα πειστική.
Σήμερα όμως είναι ίσως πιό επίκαιρη απο ποτέ σαν ουσιαστικό αντίδοτο στην περιχαράκωση και στα ολοκαυτώματα που ονειρεύονται όσοι επενδύουν σ΄αυτά τη μίζερη επιβίωση τους.

ΣΙΓΑ ΤΑ ΑΥΓΑ

2009-11-04T10:09:00.032+02:00

Ναι ξέρω αυτές είναι απαράδεκτες ενέργειες που θίγουν το δικαίωμα να έχει κανείς αντίθετη άποψη κλπ, δεν μπορώ όμως να πω ότι δεν χαίρομαι τόσο γιατί το "θύμα" της επίθεσης αντιπροσωπεύει ένα είδος...ροκ κι αριστερού λάϊφ στάΪλ που σιχαίνομαι περισσότερο απο το απροκάλυπτο των φλώρων που παρελαύνουν σε περιοδικά και τηλεοπτικές εκπομπές, αλλά και γιατί προσπαθώντας εδώ και καιρό να διεκδικήσει μιά κάποια δημοσιότητα σε σχέση με την παρουσία της στο "άβατο" των Εξαρχείων μπουρδολογεί ασύστολα. Η όπου γάμος και χαρά κατά φαντασίαν νεοϋορκέζα συγγραφέας, μετά τις υπερβολές (!) που αφορούν τα όσα λέγονται και γράφονται για την ανεργία, ανακάλυψε τις αντίστοιχες υπερβολές για την αστυνόμευση.

Δεν ξέρω αν θα διατεθούν στην ελληνίδα Σάρα Τζέσικα Πάρκερ μερικοί αποφασισμένοι κι εκπαιδευμένοι άνδρες με φούξια στολές για να την προστατεύουν χωρίς προσβολή της ανεπτυγμένης αισθητικής της, το σίγουρο πάντως είναι ότι έχει τον τρόπο να προκαλέσει θόρυβο σε σχέση με το γεγονός και θα βρεί σίγουρα πολλούς και πρόθυμους παπαρολόγους που θα προφητεύσουν μαύρες μέρες για την ελευθερία του λόγου και για αδίστακτους ιεροεξεταστές κουκουλοφόρους που θα καίνε τους συγγραφείς σε πλατείες, στην πυρά που άναψαν με ποτισμένα βενζίνη βιβλία. Η παπαρολογία άλλωστε έχει ξεκινήσει εδώ και μέρες.

Με αφορμή το γνωστό επεισόδιο με τον Δημήτρη Παπαχρήστο άνοιξε ένας καινούριος κύκλος δημοσιότητας γύρω απο τα Εξάρχεια και την αστυνόμευση, με τους συνήθεις δημοσιογράφους κι αναλυτές, πολιτικούς, εγκληματολόγους και παροικούντες ή μη της Ιερουσαλήμ ή της Γάζας ανάλογα τις προτιμήσεις. Το τέρας της τηλεθέασης και της αναγνωσιμότητας, δεν έχει κρύψει την προτίμηση του για τη "ρέουσα" αδρεναλίνη είτε άμεσα ως επικαιρότητα, είτε έμμεσα ως κατασκευασμένη αναμονή. Στα πλαίσια αυτά, το δεύτερο μισό του Νοέμβρη αλλά και ο επερχόμενος Δεκέμβρης με την επέτειο του Γρηγορόπουλου, αποτελούν ιδανικό υλικό για τη δημιουργία σεναρίων με όλα τα είδη σεναριογράφων σε διαρκή έξαψη.
Εκτός της νεοϋορκέζας, εμβληματική θέση στους γκέστ του είδους, κατέχει ο... έκπτωτος εδώ και 25 χρόνια, πρώην λυσσασμένος της γνωστής πλατείας Παναγιώτης-Κάϊν, on line ασθενής στον καναπέ του πάντα πρόθυμου δόκτωρος Μάκη.

Απο τα μέσα της δεκαετίας του ΄80 και για περίπου δώδεκα χρόνια, παίχτηκε και χάθηκε το στοίχημα για το εάν ένα κομμάτι της νεολαίας με σημείο αναφοράς τα Εξάρχεια, μπορεί να μετεξελιχθεί σε μιά ουσιαστική κοινωνική και πολιτική εναλλακτική πρόταση.
Με άξονα τις καταλήψεις στέγης, μια διαφορετική πρακτική κι αισθητική εκφρασμένη μέσω εντύπων κι εκδηλώσεων και κυρίως μέσα απο τις εκφρασμένες διαθέσεις να ξεπεραστεί η διαρκής ανακύκλωση μιας προδιαγεγραμμένης μιζέριας.
Το στοίχημα εκείνο απαιτούσε την αποσύνδεση απο αγκυλώσεις και "δημοφιλείς" θεματικές
του συγκεκριμένου πολιτικού χώρου, σε συνδυασμό με την χωροταξική αποστασιοποίηση απο τη γνωστή πλατεία. Η αποτυχία του εγχειρήματος βαραίνει όσους το πλαισίωσαν και δεν κατάφεραν ν΄αλλάξουν τα δεδομένα. Ο χώρος των αντιεξουσιαστών συνέχισε έτσι να γράφει την ιστορία του αποκλειστικά μέσω... καταστολής, επιτροπών συμπαράστασης και ολοένα και μεγαλύτερης δόσης αυτισμού που τρέφεται με ...Πολυτεχνεία που απλά αλλάζουν στη χρονολογία και την έκταση του μπάχαλου.

Tα Εξάρχεια είναι πλέον ένας χώρος απόλυτα κενός σε συμβολισμούς και νοηματοδοτήσεις.
Το ζήτημα όμως της αστυνομοκρατίας με μπλέ ή φούξια στολές παραμένει πολύ σοβαρό για να αφεθεί στην παραφιλολογία κάθε πικραμένου trendy επώνυμου... ροκά.
Η αδιέξοδη βία για τη βία, των ενόπλων με τα καλασνίκωφ, οι κυνικές αναφορές για μιά κοινωνία που "δεν υπάρχουν αθώοι" κι άρα όλα επιτρέπονται με συνοπτικές διαδικασίες, έχει σαν χώρο επώασης την καθημερινότητα της παρέλασης των διμοιριών.
Η αριστερά συνηθίζει να μιλά εδώ και χρόνια για ομάδες σε διατεταγμένη υπηρεσία, όπως ακριβώς ταιριάζει στη διαχρονική μονολιθική της αντίληψη.
Παραγνωρίζει έτσι την "χρησιμότητα" του εθελοντισμού. Το κράτος δημιουργεί μεθοδικά, μιά γενιά εθισμένων στην προσωπική κόντρα με τα όργανα τάξης του, γνωρίζοντας εκ πείρας ότι ενα κομμάτι απο αυτή, θα επιχειρήσει να "κοινωνικοποιήσει" το απόλυτο no future και τον συνεχώς αυξανόμενο μηδενισμό της, προσφέροντας στην εξουσία τα αναγκαία άλλοθι και τις απαραίτητες συναινέσεις, για τη δημιουργία κοινωνιών φόβου και ασφυκτικής επιτήρησης.

RESPECT TO BELA LUGOSI

2009-10-18T23:59:00.003+03:00

Ο ηθοποιός Bela Lugosi (20/10/1882-16/08/1956) γεννήθηκε στην πόλη των Καρπαθίων Λούγκος και ήταν Ούγγρος στην καταγωγή. Η ερμηνευτική του διαδρομή ξεκίνησε απο την Ουγγαρία, συνεχίστηκε στη Γερμανία και κατέληξε στις ΗΠΑ.
Αρχικά αποδίδει σαιξπηρικούς ρόλους στο θέατρο, στη συνέχεια όμως και μετά απο τη μετανάστευση του στην Αμερική, μεταπηδά στον κινηματογράφο όπου και καθιερώνεται σε ρόλους ταινιών τρόμου. Μαζί με τον πρώτο διδάξαντα Λόν Τσάνεϊ και τον Μπόρις Καρλόφ κυριαρχούν στο συγκεκριμένο είδος φίλμ τα πρώτα 50 χρόνια του εικοστού αιώνα, μέχρι την εμφάνιση του τρισμέγιστου Κρίστοφερ Λη.
Ο Bela πεθαίνει το 1956 και κηδεύεται φορώντας (τι άλλο..) τη μπέρτα του Δράκουλα.

Ο Δράκουλας του Τόντ Μπράουνιγκ με τον Lugosi πρωταγωνιστή, η "Μούμια" με τον Μπ.Καρλόφ και σκηνοθέτη τον Κάρλ Φρόιντ αποτελούν αριστουργήματα της ατμόσφαιρας που πλάθουν οι επιδέξιες φωτοσκιάσεις, ενώ η ουγγρική προφορά του Bela δένει απόλυτα με το σκηνικό υπαινικτικού τρόμου, αλλά και το διαχρονικό δράμα του τέρατος που βρίσκεται αντιμέτωπο με τη σκληρή μοίρα του. Μιά μοίρα που τελικά κυριαρχεί τραγικά στα όποια ίχνη συναισθημάτων έχουν απομείνει ακόμα μέσα του. Υπάρχουν όρια που όταν τα περάσουμε η επιστροφή φαντάζει εντελώς αδύνατη και η αίσθηση μιάς παράξενης οικειότητας με το τέρας όσο διαρκεί το φίλμ, δεν παρά ένα γοητευτικό παιχνίδι με το ασυνείδητο.
Το ημίφως και οι σκιές βοηθούσαν πάντα αυτό το εσωτερικό βλέμμα, που σήμερα θολώνει απο τη λάμψη και την ταχύτητα των ειδικών εφέ.

Φιλμογραφία του Bela Lugosi και άλλα πολλά εδώ.

Στη συνέχεια ο δάσκαλος Ζακ Τουρνέρ

Και ο τρισμέγιστος Σάρουμαν

ΜΙΣΕΛ ΦΟΥΚΩ

2009-10-14T23:04:00.006+03:00

Το μέλλον είναι ο τρόπος με τον οποίο μετατρέπουμε ένα κίνημα, μια αμφιβολία, σε αλήθεια. Αν θέλουμε να γίνουμε κύριοι του μέλλοντός μας, πρέπει να θέσουμε την ερώτηση του σήμερα.
Ο Μισέλ Φουκώ (15/10/1926-25/06/1984) ήταν ένας απο τους σημαντικότερους φιλόσοφους του εικοστού αιώνα, ο στοχαστής που διατάραξε τις λέξεις για να διαταράξει τα πράγματα όπως εύστοχα είχε σχολιάσει μετά το θάνατο του η Λιμπερασιόν.
Ο Φουκώ με σπουδές στη φιλοσοφία και την ψυχολογία, είχε αξιόλογο διδακτικό έργο σε αρκετά πανεπιστήμια της Γαλλίας, ενώ δίδαξε επίσης φιλοσοφία, ψυχολογία και γαλλική κουλτούρα στο Αμβούργο, την Ουψάλα και τη Βαρσοβία.

Η άσκηση της εξουσίας σε μοριακό επίπεδο, με μια σειρά απο άμεσες και έμμεσες προεκτάσεις στην καθημερινότητα μας, η εξουσία ως περιβάλλον που περιλαμβάνει τυπικές και άτυπες θεσμίσεις οι οποίες ορίζουν μεγάλο μέρος της αναπαραγωγής και διαιώνισης της, η σχέση της με τη σεξουαλικότητα, τη γνώση και το σωφρονιστικό σύστημα, όλα αυτά συνθέτουν το μεγαλύτερο μέρος της θεματολογίας του Φουκώ.
Ο Φουκώ αναλύει τα κοινωνικά φαινόμενα με άξονα την ιστορικότητα τους, θέτει τις βάσεις για να μπορέσουν οι μελλοντικές κοινωνικές θεωρίες, να αποχαιρετήσουν τις μηχανιστικές αντιλήψεις για την επάρκεια επαναστατικών ανατροπών που βασίζονται μονοδιάστα στην κατάληψη της εξουσίας και των μέσων παραγωγής.
Ο εκφυλισμός των επαναστατικών καθεστώτων σε καταπιεστικά, αλλά και η σημερινή πολυπλοκότητα αναπαραγωγής των εξουσιαστικών σχέσεων και προταγμάτων, μέσω ενός πλήθους επικοινωνιακών, πολιτικών και πολιτιστικών κατασκευών, δικαιώνει τις αντιλήψεις που εξέφρασε μέσα απο το έργο του.

Οι απεικονίσεις του Φουκώ για την ιστορική εξέλιξη της ανθρώπινης σεξουαλικότητας και της σχέσης της με τις αντίστοιχες κοινωνικές εξελίξεις κάθε ιστορικής περιόδου, είναι σχεδόν αξεπέραστες για τη διορατικότητα τους. Εξερευνώντας την αλήθεια των πραγμάτων πίσω απο το "προφανές" και το φαινομενικό, ο Φουκώ αναπόφευκτα ξεχώρισε το έργο του ζωγράφου Ρενέ Μαγκρίτ για το πλήθος των συμβολισμών του, που επιτρέπουν σε κάθε βλέμμα διαφορετικές αναγνώσεις.

EΡΓΟΓΡΑΦΙΑ

Οι λέξεις και τα πράγματα
Τι είναι διαφωτισμός;
Ψυχική αρρώστια και ψυχολογία
Για τη λαϊκή δικαιοσύνη και τα δικαστήρια
Αυτό δεν είναι πίπα
Ο στοχασμός του έξω
Η αρχαιολογία της γνώσης
Η μικροφυσική της εξουσίας
Εξουσία, γνώση και ηθική
Ο μεγάλος εγκλεισμός
Επιτήρηση και τιμωρία
Η ιστορία της τρέλας
Η τάξη του λόγου
Για την υπεράσπιση της κοινωνίας
Η ιστορία της σεξουαλικότητας
Εγώ ο Πιέρ Ριβέρ

ΟΛΑ ΜΑΣ ΤΑ ΠΛΟΥΤΗ ΕΙΝΑΙ Ο ΝΤΟΥΡΟΥΤΙ...

2009-10-08T10:11:00.019+03:00

Αρχικά ήταν η αναφορά του Γιώργου στον Ασεμπίγιο και τη Βαρκελώνη που πλημμύρισε το μυαλό μου με εικόνες απο τη CNT και τον ισπανικό εμφύλιο.
Τελικά η αναμονή κράτησε μόλις ένα μήνα μέχρι η ελπίδα να γίνει πραγματικότητα.
Ο ΓΑΠ είναι αντιεξουσιαστής, με επίγνωση της δυσκολίας εφαρμογής των ιδεών του.
Όλα ταιριάζουν και πραγματοποιούνται όμως βάσει ενός προσεκτικά εκπονημένου σχεδίου καθώς η ιστορική εμπειρία δεν μένει αναξιοποίητη.
Η προδοσία της επανάστασης απο τους σταλινικούς το 1936 δεν πρόκειται να επαναληφθεί.
Επιτέλους υπάρχει η θέληση κι ο κατάλληλος άνθρωπος για να τους αποτρέψει.

Το ΠΑΣΟΚ είναι εδώ λοιπόν με το αναβαθμισμένο υπουργείο προστασίας του πολίτη, έτοιμο να προλάβει τις αντιδράσεις των οικονομικά ισχυρών όταν η περιουσία τους αναδιανεμηθεί στο λαό με βάση τις ανάγκες του.

Ένα είναι το μόνο σίγουρο και πρέπει να εμπεδωθεί. Ζούμε μεγάλες στιγμές!!!

ΔΕΝ ΠΗΓΕ ΧΑΡΑΜΙ Η ΝΥΧΤΑ ΣΤΟ ΜΠΡΑΧΑΜΙ...

2009-10-05T10:57:00.011+03:00

To χθεσινό εκλεκτό πάνελ αφού ανέλυσε διεξοδικά την πολιτική συγκυρία, απέδωσε τις δέουσες τιμές στον απερχόμενο πρωθυπουργό κι έθεσε στέρεες βάσεις για τις μελλοντικές παρεμβάσεις. Ήταν μιά ξεχωριστή απο κάθε άποψη βραδιά

ΖΗΤΗΜΑ ΔΙΑΘΕΣΕΩΝ

2009-10-02T10:40:00.005+03:00

Η γλώσσα κόκκαλα δεν έχει και κόκκαλα τσακίζει και η ψυχολογική βία είναι συχνά χειρότερη απο τη σωματική. Παροιμιώδεις και καθημερινές εκφράσεις με πολύ μεγάλη δόση αλήθειας αλλά και πολλές φορές άλλοθι για να μένουμε αιχμάλωτοι του λόγου και της θεωρίας.
Mερικά γεγονότα όμως μπορούν και πρέπει να μας κινητοποιούν διαφορετικά. Κι αν αυτό το έχεις πεί αναφερόμενος στην κοινωνία συνολικά, έχεις δικαίωμα να το πείς και για πιό κοντινά σου πρόσωπα.
Μακάρι να ΄χαμε δυό ζωές, αλλά και η μία φτάνει και περισσεύει, διάθεση να υπάρχει.

Υπάρχει.

ΜΑΪΛΗΣ DAVIS

2009-09-30T17:42:00.008+03:00

Καθώς η προεκλογική πόλωση κορυφώνεται σε ρυθμούς σκληρού ρόκ, το μπλόγκ που ποτέ δεν έκρυψε τις μικρές του αδυναμίες, σας προσφέρει μια ανάσα τζάζ.

Τα λόγια είναι περιττά, η τζάζ στάση ζωής δεδομένη, μπορούμε ν΄αφήσουμε λοιπόν τη μουσική να μας μιλήσει εκείνη, με ένα κομμάτι καταγγελία του δικομματισμού.

ΝΑ ΘΥΜΗΘΩ ΝΑ ΜΗΝ ΨΗΦΙΣΩ

2009-09-27T04:05:00.007+03:00

Η αίσθηση της χρεοκοπίας ενός ολόκληρου θεσμικού και ψυχικού κόσμου, τουλάχιστον όπως τον ξέραμε, προκαλεί αυτό το πελώριο κύμα των απολογισμών· είναι σαν να κλείνουμε ταμείο ή σαν την «ταινία» που περνάει μπροστά απ' τα μάτια του ετοιμοθάνατου, όπου ανακεφαλαιώνονται τα σημαντικότερα γεγονότα της ζωής του.

Με τις φράσεις αυτές ξεκινούσε το κείμενο του Ευγένιου Αρανίτση την περασμένη Κυριακή στην Ελευθεροτυπία, αναφερόμενο στην αλλοίωση και την καταστροφή της συλλογικής μνήμης σαν βασικής παραμέτρου για τον κοινωνικό έλεγχο και την επαναγραφή της ιστορίας.
Η συλλογική μνήμη φιλτράρεται αποτελεσματικά σε καθημερινό επίπεδο απο τα τηλεοπτικά κανάλια, κατασκευάζεται με δομικά υλικά τη σκηνοθετημένη ροή λόγου και εικόνας.
Κάθε δελτίο ειδήσεων είναι ένα μικρό διαμεσολαβητικό αριστούργημα.
Τα πρωτοσέλιδα και η έντυπη διαδοχή των ειδήσεων, δεν είναι περισσότερο αθώα απο τα ηλεκτρονικά μμε, απλά η αντικειμενική τους δυσκινησία τα θέτει σε δεύτερη μοίρα.

Η τηλεοπτική εκλογική διαδικασία, μάλλον αποτελεί το πιό αντιπροσωπευτικό δείγμα των αποχαυνωτικών απολογισμών. Δημοσκόποι,αναλυτές δημοσιογράφοι και εμβόλιμα ρεπορτάζ καθορίζουν το σύνολο σχεδόν της πολιτικής πλατφόρμας κάθε αναμέτρησης.
Κι αν αυτό θεωρείται απόλυτα συμβατό, με την ιδιότητα των κακών λύκων του επάρατου δικομματισμού, δεν στερείται σημασίας ο συμπληρωματικός ρόλος που αναλαμβάνουν οι καθόλου αθώες "κοκκινοσκουφίτσες".
Είναι φανερό ότι η "ανυπακοή" και ο "ριζοσπαστισμός", εκδηλώνονται ευκολότερα απέναντι στην Ε.Ε , το ΝΑΤΟ και τον Αλμούνια, παρά απέναντι στο Μέγκα και την κάθε MRB.

Κάθε άλλο παρά τυχαία είναι όλα αυτά. Αλλωστε η συχνή αναφορά της αριστεράς στην ανάγκη ανάληψης παρεμβατικών δράσεων απο το κράτος, δεν οφείλεται σε κάποια ιδιαίτερα επίμονη σοσιαλιστική διαστροφή, που ξεχωρίζει εντελώς ανιστόρητα το κεφάλαιο απο τους μηχανισμούς του.
Αντίθετα πρόκειται για τη ρομαντική νοσταλγία της Κευνσιανής ρύθμισης που σταδιακά εκτόπισε ο νεοφιλευθερισμός και η οποία περιελάμβανε ως παράγοντα ισορροπίας του συστήματος, τον ενεργό ρόλο της αριστεράς μέσω ενός ελεγχόμενου κι εθιμοτυπικού στην ουσία του, συνδικαλισμού. Οι καιροί άλλαξαν όμως μαζί με το μοντέλο διακυβέρνησης, με αποτέλεσμα ο ρόλος των αριστερών κομμάτων να υποβαθμιστεί και να ξεπέσουν στην ελαστική εργασία και την... προσωπική διαπραγμάτευση.
Ανάλογα με την προσφορά και την προσαρμογή σου αμοίβεσαι.
Κάπως έτσι ο κατά φαντασίαν εξεγερτικός Δεκέμβρης του Αλέξη, μοιάζει όσο περνάει ο καιρός
με τον Δεκέμβρη της Αλέκας και την επίδειξη καθεστωτικής νομιμοφροσύνης του ΚΚΕ.
Το μόνο που μένει να δούμε είναι αν τα κοινοβουλευτικά μπόνους, θα είναι ανάλογα της ευέλικτης παραγωγικότητας.

Ο ΠΑΤΕΡΑΣ ΤΗΣ ΠΑΤΡΙΔΟΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΕΘΝΟΥΣ Η ΕΛΠΙΣ

2009-09-22T17:14:00.042+03:00

Όλα τα φώτα πάνω στα ντιμπέϊτ των αρχηγών (δύο ή περισσοτέρων) υπό τη διακριτική εποπτεία τηλεαστέρων δημοσιογράφων που εκπροσωπούν τις ενταγμένες απο καιρό στον ΣΕΒ "ενημερωτικές" επιχειρήσεις των αφεντικών τους.

Κάποιοι απο αυτούς τους αρχιερείς των Μέσων, εντελώς τυχαία "εικάζουν" εδώ και καιρό τις πιθανές πολιτικές μεταλλάξεις στην ελληνική κοινωνία.
Καθόλου δύσκολο. Τα γεγονότα που επιλεγμένα κατασκευάζεται η προβολή τους, παράγουν τις μελλοντικές επιβεβαιώσεις και οι επιβεβαιώσεις κατασκευάζουν γεγονότα και εξελίξεις για το μέλλον. Βρισκόμαστε απλά στο αρχικό στάδιο, αυτό δηλαδή του σταδιακού εθισμού της κοινής γνώμης στα νέα δεδομένα.

Καλώς τα παιδιά λοιπόν, επιτέλους να φανεί ποιός κυβερνά αυτόν τον τόπο!

OI ΔΟΥΒΛΙΝΕΖΟΙ

2009-09-14T15:41:00.037+03:00

Με συνταγή Ομπάμα προχωράει ο Παπανδρέου, με δυσάρεστα μέτρα που θα του επιτρέψουν να αφιερώσει χρόνο σε αγαπημένες ασχολίες στο σπίτι προχωράει ο χοντρός.
Η κρίση χρειάζεται περίσκεψη, δημοσιονομική εξυγίανση, επενδύσεις και επανεκκίνηση των ρυθμών ανάπτυξης, κάτι σαν τον μέχρι την περυσινή χρονιά, επίγειο παράδεισο της Ιρλανδίας που απο τότε που η οικονομία της βυθίστηκε στην ύφεση, σταμάτησαν όλες οι αναφορές σ΄αυτήν απο κυβέρνηση, αντιπολίτευση και ...γνώστες δημοσιογράφους

Εκτός απο το μέτωπο της πραγματικής οικονομίας, εξελίξεις υπάρχουν και σ΄αυτό της πραγματικής διακυβέρνησης. Μπορεί οι ως τώρα δημοσκοπήσεις να έδειχναν το Μέγκα να είναι μπροστά στις προτιμήσεις, όμως το πραγματικά εξαιρετικό νέο τρέιλερ του Αντ 1 για την ειδησεογραφική ομάδα που πρέπει χωρίς δεύτερη σκέψη να εμπιστευτούμε στις εκλογές, είναι πραγματικά ηγεμονικό κι απόλυτα κατάλληλο για κανάλι εξουσίας.

Την ίδια ώρα οι μεταγραφές του Λ.Α.Ο.Σ. περνάνε σχεδόν απαρατήρητες απο τα media που
εύκολα θυμούνται τις συγγένειες του ΚΚΕ με καθεστώτα τύπου Β.Κορέας και τον...Δεκέμβρη του 2008 για την καθοριστική συμβολή του ΣΥΡΙΖΑ (φοβερό ανέκδοτο)

Κάπως έτσι αυξάνονται οι προνομιακές θέσεις δημοσιότητας κι επιρροής των αστέρων του ρατσισμού, κάπως έτσι αποθρασύνονται διάφοροι ήρωες και καθορίζεται το μετεκλογικό σκηνικό. Σκληρή δουλειά χρειάζεται για την Ελλάδα που ονειρεύονται οι διαχειριστές της εξουσίας κι ο μεσαίος χώρος τους, που τόσο λατρεύει την εμφάνιση των άκρων του στις γειτονιές, ως κυνηγούς κεφαλών μεταναστών, σκληρή δουλειά ανεξάρτητα απο τις όποιες παράπλευρες απώλειες.

ΟΙ ΕΛΕΓΕΙΕΣ ΤΟΥ ΓΟΥΤΕΜΒΕΡΓΙΟΥ

2009-09-08T15:44:00.041+03:00

Για δεύτερη φορά διάβασα το βιβλίο του Sven Birkerts: Οι ελεγείες του Γουτεμβέργιου, απο τις εκδόσεις Καστανιώτη. Η πρώτη ανάγνωση ήταν παράλληλη με το εξαιρετικό βιβλίο του Walter Ong: Προφορικότητα και εγγραμματοσύνη, από τις Πανεπιστημιακές Εκδόσεις Κρήτης.

Αφορμή για τη δεύτερη ανάγνωση, , υπήρξε η δήλωση μιάς αγαπημένης φίλης μπλόγκερ που ξεχωρίζει απο τη σαφήνεια και την ειλικρίνεια όσων υποστηρίζει, πως κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης της ενώ είχε αγοράσει αρκετά βιβλία με την προσδοκία να αξιοποιήσει μ΄αυτό τον τρόπο ένα σημαντικό μέρος του χρόνου της, δεν κατάφερε να διαβάσει κανένα.

Δεν απέδωσε το γεγονός σε οποιοδήποτε εξωγενή παράγοντα, διαπίστωσε πολύ απλά ότι πλέον προτιμά να διαβάζει ηλεκτρονικά. Κάπως έτσι λοιπόν, ένα ζεστό μεσημέρι του Ιουλίου στο μαγευτικό Χαλκούτσι, αποφάσισα να διαβάσω ξανά το βιβλίο του Sven Birkerts.

"Αυτό που ισχύει με την τέχνη ισχύει και με τη σοβαρή ανάγνωση. Απ΄ότι φαίνεται, όλο και λιγότεροι άνθρωποι έχουν τον ελεύθερο χρόνο ή τη διάθεση να διαβάσουν. Και η πραγματική ανάγνωση είναι επίπονη. Αν δεν είμαστε εξασκημένοι, δεν μπορούμε να ανοίξουμε απλώς το εξώφυλλο και να αφεθούμε σ΄ένα διαφορετικό κόσμο. Δεν παρασυρόμαστε τόσο εύκολα, δεν ενθουσιαζόμαστε όπως με τις ταινίες που προβάλλονται στον κινηματογράφο. Αλλά αν διαβάζουμε με επιμονή, αποκτούμε, στην πλέον φορητή του μορφή, έναν απώτερο λόγο ύπαρξης. Κρατάμε στα χέρια μας τον τρόπο να ανακόψουμε την κεκτημένη ταχύτητα της εποχής μας. Μπορούμε να αντισταθούμε στην τάση του ξεφυλλίσματος και να αναδιφήσουμε, να επανεύρουμε, έστω και για λίγο, τη χαμένη μαγιά της συνοχής."

Το παραπάνω κείμενο αποτελεί χαρακτηριστικό δείγμα της επιχειρηματολογίας του Birkerts
σε ολόκληρο το βιβλίο. Υπερασπιζόμενος σθεναρά μιά μορφή ανάγνωσης, δεν διστάζει να τη συνδέει συνεχώς με τις ευρύτερες ανακατατάξεις που προκαλεί στον κόσμο μας η έλευση της εποχής των εικόνων. Έχω την αίσθηση ότι ο συγγραφέας δεν υποκρίνεται σε κανένα σημείο του έργου του, ότι οι συχνές υπερβολές του είναι φορτισμένες από το μέσα του βάρος που προκύπτει απο αληθινά συναισθήματα. Σ΄εκείνο που θα συμφωνήσω με ευκολία μαζί του είναι στη διαπίστωση ότι χωρίς να παραγνωρίζουμε τη σημασία της προφορικότητας, αλλά
και των αντίστοιχων κοινωνικών σχέσεων που παρήχθησαν κάτω απο την κυριαρχία του προφορικού λόγου, πρέπει να παραδεχθούμε ότι η μετάβαση στο επόμενο στάδιο της γραφής
ήταν σαρωτική ως προς τις αλλαγές, αλλά ελάχιστα βίαιη, επιτακτική και ασφυκτική σε σχέση με την εποχή των εικόνων.

Για τον συγγραφέα η ανάγνωση αποτελεί στάση ζωής με καθημερινές αλλά και υπαρξιακές προεκτάσεις, ένας όρος εξίσου γενναιόδωρος και ασαφής με τον αντίστοιχο της αγάπης, ένας όρος που αποτελεί παράγοντα ρύθμισης και παρέμβασης μας στον ελεύθερο χρόνο.
"Η λογοτεχνία δεν έχει νόημα ως συμπέρασμα που μπορεί να εξαχθεί και να συνοψιστεί, αλλά ως βίωμα. Είναι μία συμμετοχική κονίστρα.
Μέσω της διαδικασίας της ανάγνωσης, ξεφεύγουμε από τη συνηθισμένη σχέση μας με το χρόνο που καθορίζεται απο απόσπαση και επιφανειακότητα και μπαίνουμε στο βασίλειο της διάρκειας."
Στο βασίλειο της διάρκειας οι όροι πληροφόρησης,ταξινόμησης και επεξεργασίας ακολουθούν σύμφωνα με τον συγγραφέα, διαδρομές πολύ πιό κοντινές στην "αλήθεια των πραγμάτων"
στο απλό και διαχρονικό διακύβευμα της φιλοσοφίας.
"Πιστεύω ότι αυτό που μας κάνει ξεχωριστό είδος δεν είναι η τεχνολογική μας δεινότητα αλλά η εκπληκτική μας ικανότητα να προσδίδουμε νόημα στην εμπειρία μας και να ψάχνουμε για τελεολογικές νύξεις στον περιβάλλοντα κόσμο."
Όλους αυτούς τους στοχασμούς, ο Birkerts τους πλαισιώνει με ενδιαφέρουσες αφηγήσεις απο τις πρώτες του επαφές με τον κόσμο του βιβλίου, αλλά και με την εκπαιδευτική του εμπειρία.
Για τον ίδιο, η χωρίς όρους αποδοχή των τεχνολογιών και της κουλτούρας που διαμορφώνεται με τη χρήση τους, η σύγχρονη εικονολατρεία, λειτουργεί ενάντια σ΄ένα κόσμο γραφής και ανάγνωσης "όπως τον ξέραμε" κι ο οποίος υπήρξε άρρηκτα δεμένος με ένα σημαντικό μέρος του παγκόσμιου πολιτισμού.
Το βιβλίο του Birkerts το θεωρώ πολύ ενδιαφέρον. Παρά το γεγονός όμως ότι η αφορμή για να
το διαβάσω ξανά, ταιριάζει απόλυτα με ένα μέρος της επιχειρηματολογίας του, προφανώς δεν μπορώ να συμφωνήσω απόλυτα με τις συχνά αφοριστικές του θέσεις.

Κάτι τέτοιο δεν σημαίνει προφανώς ότι βρίσκομαι πιό κοντά στον αντίποδα των απόψεων του. Στο χώρο του διαδικτύου έχω συναντήσει πολλούς που εκδηλώνουν ένα ιδιαίτερο ενδιαφέρον για το βιβλίο κι αρκετούς "άρρωστους" μ΄αυτό.

Απλά η συγκεκριμένη ασθένεια προυπήρχε και δεν δημιουργήθηκε από το Μέσο, γεγονός που κάνει τους προβληματισμούς μου αναμενόμενους και λογικούς.

ΑΓΑΠΗΜΕΝΟΙ ΑΡΡΩΣΤΟΙ

Βιβλία και ξερό ψωμί

Ανάγνωση

Golem

Librofilo

ΑΝΔΡΕΑΣ ΕΜΠΕΙΡΙΚΟΣ

2009-09-01T19:59:00.015+03:00

ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΑ ΣΤΟ ΠΑΡΑΘΥΡΟ

Σκοπός της ζωής μας δεν είναι η χαμέρπεια. Υπάρ-
χουν απειράκις ωραιότερα πράγματα και απ' αυτήν
την αγαλματώδη παρουσία του περασμένου έπους.
Σκοπός της ζωής μας είναι η αγάπη. Σκοπός της
ζωής μας είναι η λυσιτελής παραδοχή της ζωής μας
και της κάθε μας ευχής εν παντί τόπω εις πάσαν
στιγμήν εις κάθε ένθερμον αναμόχλευσιν των υπαρ-
χόντων. Σκοπός της ζωής μας είναι το σεσημασμέ-
νο δέρας της υπάρξεώς μας.

«Τριαντάφυλλα στο παράθυρο». Υψικάμινος, 1935.

Ο Ανδρέας Εμπειρίκος (2 Σεπτεμβρίου 1901-3 Αυγούστου 1975) υπήρξε μία πραγματικά πολυσύνθετη προσωπικότητα. Ποιητής, πεζογράφος, φωτογράφος και ψυχαναλυτής, ανήκει στη γενιά του ΄30 και είναι εκείνος που εισήγαγε τον υπερρεαλισμό στην Ελλάδα με το έργο του παραμένοντας ως ένας από τους σημαντικότερους εκπροσώπους του.
Από το 1926 έως το 1931 ασχολήθηκε με την ψυχανάλυση μαθητεύοντας δίπλα στον ιδρυτή της Ψυχαναλυτικής Εταιρείας στο Παρίσι Ρενέ Λαφόργκ.
Με την επιστροφή του στην Ελλάδα και μέχρι το 1951 εφάρμοσε στην πράξη τις θεωρίες της ψυχανάλυσης, γεγονός που αποτυπώνεται σε ένα βαθμό στην ταυτότητα του έργου του.

Πλήν ελαχίστων εξαιρέσεων, το έργο του Εμπειρίκου δεν έχει ευρύτερη αποδοχή μέχρι περίπου το 1945, άλλοτε για λόγους ξεκάθαρης αδυναμίας πλήρους κατανόησης, κι άλλοτε εξαιτίας επιφυλάξεων και υπερβολικού συντηρητισμού από τους περισσότερους κριτικούς της εποχής. Μεταπολεμικά το αρχικό αρνητικό κλίμα σταδιακά μεταστράφηκε.

Κυνηγητές εμείς της γοητείας των ονείρων
Του προορισμού που πάει και πάει μα δεν στέκει
Όπως δεν στέκουν τα χαράματα
Όπως δεν στέκουν και τα ρίγη
Όπως δεν στέκουν και τα κύματα
Όπως δεν στέκουν κι οι αφροί των βαποριών
Μήτε και τα τραγούδια μας για τις γυναίκες που αγαπάμε.

Στροφές στροφάλων- Ενδοχώρα 1945

Ο Ανδρέας Εμπειρίκος ασχολήθηκε παθιασμένα με τη φωτογραφία και το 1955 οργάνωσε μιά έκθεση στην Αθήνα όπου εκτέθηκαν πάνω από διακόσιες φωτογραφίες του.
Το γεγονός ότι αρκετά έργα του εκδόθηκαν πλήρη μετά το θάνατο του, τον αδικεί αλλά και παράλληλα τον καθιστά με έναν παράξενο τρόπο περισσότερο "σύγχρονο".
Ο ξεχωριστός λυρισμός του και η παρουσία του απρόοπτου στη ροή των στίχων του είναι πολύ συχνά... ψυχαναλυτική, αλλά πάνω από όλα απολαυστική.
Απολαυστική, όσο υπήρξε για τον ίδιο η αίσθηση ότι με τη δημιουργία του, σκανδάλιζε το αστικό κατεστημένο της ελληνικής κοινωνίας, στο οποίο άλλωστε ουδέποτε χαρίστηκε στις αντι-κριτικές του, ούτε επιχείρησε να το προσεταιρισθεί μέσω δημόσιων σχέσεων.

Εργογραφία

Υψικάμινος (1935)
Ενδοχώρα (1945)
Γραπτά ή Προσωπική Μυθολογία (1960)
Οκτάνα (1980)
Aι Γενεαί πάσαι ή Η σήμερον ως αύριον και ως χθες (1984)
Ες Ες Eς Ερ Ρωσσία (1995)

Αργώ ή Πλους αεροστάτου (1980)
Ο Μέγας Ανατολικός (1990-92)
Ζεμφύρα ή Το μυστικό της Πασιφάης (1998)
Νικόλαος Εγγονόπουλος ή το θαύμα του Ελμπασάν και του Βοσπόρου, διάλεξη για τον Νίκο Εγγονόπουλο (1999)

Φωτοφράκτης (2001)
Η Άνδρος του Ανδρέα Εμπειρίκου (2004)
Ταξίδι στη Ρωσσία (2001). Ημερολόγιο και φωτογραφίες (Δεκέμβριος 1962)

Μια Περίπτωσις Ιδεοψυχαναγκαστικής Νευρώσεως με Πρόωρες Εκσπερματώσεις και Άλλα Ψυχαναλυτικά Κείμενα (2001)

ΠΡΟΤΕΡΑΙΟΤΗΤΑ ΜΑΣ Η ΑΝΘΡΩΠΙΝΗ ΖΩΗ

2009-08-27T11:10:00.040+03:00

Προτεραιότητα μας η ανθρώπινη ζωή και η περιουσία δήλωνε ο πρωθυπουργός στις 22/8 στη διάρκεια της τελευταίας δασικής πυρκαγιάς. Βέβαια υπάρχουν περιπτώσεις που η ανθρώπινη ζωή αξίζει ελάχιστα και προσμετράται εντελώς δυσανάλογα σε σχέση με την περιουσία.
Πολιτικοί, δημοσιογράφοι και "διανοούμενοι" έχουν συχνά σαν ορόσημο στους σχολιασμούς τους την Ελλάδα του 2004, τότε που αγγίξαμε κατά τη γνώμη τους την τελειότητα.
Ο καθένας βέβαια κρίνεται τόσο απο τις πράξεις του, όσο κι από τα πρότυπα του.
Τα ολυμπιακά έργα είχαν σαν απολογισμό 15 νεκρούς και 350 τραυματίες σε κάθε είδους εργατικά ατυχήματα, γεγονός που δεν περιόρισε την έκσταση του κοινού για την τελετή έναρξης όταν εμφανίστηκε ένας τύπος να τρέχει με καροτσάκι οικοδομής, σαν σχόλιο για την εντατικοποίηση των εργατικών ωραρίων και τις έγκαιρες παραδόσεις των κατασκευών.

Προτεραιότητα τους η ανθρώπινη ζωή με τον τρόπο που εκείνοι θέλουν να την ορίσουν.
Προτεραιότητα που δεν συνδέεται προφανώς ζωτικά με την ύπαρξη δάσους και συνθηκών εργασίας που δεν μας εξευτελίζουν ούτε μας απειλούν.
Δεύτερος νεκρός μέσα σ΄ένα μήνα στη ΛΑΡΚΟ, προβλέψεις για σημαντική άνοδο της ανεργίας το επόμενο διάστημα, δημόσια έργα ασφαλτόστρωσης των "μονόδρομων" της κρίσης στην οικονομία.

Έχει και γενέθλια σήμερα, δεν είναι ο M.Jackson ούτε o Elvis.
Ζήτημα προτεραιοτήτων.

ΣΚΟΥΠΙΔΙΑ, ΠΟΛΗ, ΘΑΝΑΤΟΣ

2009-08-24T11:22:00.025+03:00

Δεν πρόκειται φυσικά για αναφορά στον Ρ.Β.Φασμπίντερ, αλλά για την αποτύπωση κάποιων αναπόφευκτων συνειρμών.

ΤΟΥ ΜΠΙ ΚΟΝΤΙΝΙΟΥΝΤ. . .

2009-08-03T10:10:00.003+03:00

Τελευταία εβδομάδα και μετά επιτέλους διακοπές. Καλά θα περάσουμε, εξίσου καλά να περάσετε όλοι όπου κι αν είσαστε.

Μάρεϋ Μπούκτσιν

2009-07-29T09:15:00.010+03:00

Ο Μαρεϋ Μπούκτσιν γεννήθηκε το 1921 στη Νέα Υόρκη από γονείς μετανάστες και από πολύ μικρός οργανώθηκε στην νεολαία του κομμουνιστικού κόμματος.
Το 1939 θα διαγραφεί από αυτή λόγω "αναρχοτροτσκιστικών αποκλίσεων."
Είχε προηγηθεί μιά αποτυχημένη εξαιτίας του νεαρού της ηλικίας του, απόπειρα κατάταξης του ως εθελοντής στον ισπανικό εμφύλιο πόλεμο. Δούλεψε σαν εργάτης στη βιομηχανία αυτοκινήτων και μετά από ένα σύντομο πέρασμα του από τον τροτσκισμό, ασπάσθηκε ελευθεριακές κι αντιεξουσιαστικές ιδέες.
Στη συνέχεια ο Μπούκτσιν αρχίζει να δημοσιεύει τις μελέτες του και να διδάσκει στα ελεύθερα πανεπιστήμια της Νέας Υόρκης μέχρι που βρίσκει θέση τακτικού καθηγητή στο Νιού Τζέρσεϋ ενώ γίνεται συνιδρυτής του Ινστιτούτου Κοινωνικής Οικολογίας στο Βερμόντ.
Υπήρξε δραστήριος και πολυγραφότατος ως το θάνατο του στις 30/07/2006 παρά τα πολύ σοβαρά προβλήματα υγείας που αντιμετώπιζε (σκλήρυνση κατά πλάκας)

Ο Μπούκτσιν ονόμασε το σύνολο του θεωρητικού του έργου, κοινωνική οικολογία και δίκαια θεωρείται μαζί με τον Γκόρζ καθοριστικός στο να αποκτήσουν οι οικολογικές αντιλήψεις πολιτική υπόσταση. Όλα αυτά βέβαια σε ιδιαίτερα δύσκολες εποχές για τις παραπάνω θεωρίες που αντιμετωπίζονταν εχθρικά από τους απολογητές της αναπτυξιακής φρενίτιδας της απόλυτα κοινής δηλαδή παραμέτρου ανάμεσα στον φιλευθερισμό και τον μαρξισμό.
Για τον Μπούκτσιν και σε αντίθεση με τον Μάρξ, η εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο προηγείται της εκμετάλλευσης της φύσης από τον άνθρωπο, επομένως η ιεραρχική δομή της κοινωνίας είναι υπεύθυνη και για τα οικολογικά προβλήματα.
Αυτή η άποψη σε συνδυασμό με τον "ελευθεριακό κοινοτισμό" , αποτελεί τις βάσεις των αντιλήψεων που διατυπώνει ο Μπούκτσιν σε όλη τη διάρκεια της ζωής του, τόσο για την κοινωνική οργάνωση, όσο και για τους τρόπους συγκρότησης των υποκειμένων που θα πραγματοποιήσουν τις αλλαγές.

«Η αντίληψη ότι ο άνθρωπος πρέπει να κυριαρχήσει στη φύση εμφανίζεται κατ' ευθείαν από την κυριαρχία του ανθρώπου στον άνθρωπο. Η πατριαρχική οικογένεια φύτεψε τους σπόρους της κυριαρχίας στις πυρηνικές σχέσεις της ανθρωπότητας. Ο κλασικός διαχωρισμός-διχασμός στην αρχαιότητα μεταξύ ιδεατού κόσμου και πραγματικότητας, μεταξύ πνεύματος και εργασίας την έθρεψε. Και η ενάντια στη φύση προκατάληψη του Χριστιανισμού βοήθησε στην ανάπτυξή της. Αλλά δεν ήταν παρά όταν διαλύθηκαν οι οργανικές κοινοτικές σχέσεις (φεουδαλικές ή αγροτικές στη μορφή) και αντικαταστάθηκαν από τις σχέσεις της αγοράς, που ο ίδιος ο πλανήτης κατάντησε πλουτοπαραγωγική πηγή για εκμετάλλευση. Αυτή η προαιώνια τάση βρίσκει την πιο οξυμμένη της ανάπτυξη στον σύγχρονο καπιταλισμό».

Έχουν εκδοθεί στα ελληνικά

Άκου Μαρξιστή, εκδ. Διεθνής Βιβλιοθήκη, Αθήνα, 1975
Αυθορμητισμός και Οργάνωση, εκδ. Ελεύθερος Τύπος, Αθήνα, 1976
Η οικολογία και η επαναστατική σκέψη, εκδ. Ελεύθερος Τύπος, Αθήνα, 1977
Ιεραρχία και κυριαρχία, εκδ. Ελεύθερος Τύπος, Αθήνα, 1977
Η οικολογία της ελευθερίας, εκδ. Διεθνής Βιβλιοθήκη, Αθήνα, 1978
Επιθυμία και ανάγκη στο επαναστατικό κίνημα, εκδ. Διεθνής Βιβλιοθήκη, Αθήνα, 1978
Προς μιαν απελευθερωτική τεχνολογία, εκδ. Διεθνής Βιβλιοθήκη, 1979
Η ριζοσπαστικοποίηση της φύσης, εκδ. Ελεύθερος Τύπος, 1985
Ο Μαρξισμός σαν αστική κοινωνιολογία, εκδ. Ελεύθερος Τύπος, Αθήνα, 1987
Τι είναι κοινωνική οικολογία, εκδ. Βιβλιοπέλαγος, Αθήνα, 1992
Ξαναφτιάχνοντας την κοινωνία, εκδ. Εξάντας, Αθήνα, 1993
Η σύγχρονη οικολογική κρίση, εκδ. Βιβλιοπέλαγος, 1993
Προς μια οικολογική κοινωνία, εκδ. Παρατηρητής, Θεσσαλονίκη, 1994
Η ισπανική επανάσταση του 1936, εκδ. Ελεύθερος Τύπος, 1995
Τα όρια της πόλης, εκδ. Παρατηρητής, Θεσσαλονίκη, 1996
Ο μύθος του υπερπληθυσμού, εκδ. Ελεύθερος Τύπος, Αθήνα, 1997
Ιστορία, πολιτισμός και πρόοδος, εκδ. Ισνάφι, 2005
Κοινωνικός ή Lifestyle Αναρχισμός: Ένα Αγεφύρωτο Χάσμα, εκδ. Ισνάφι, 2005
Το πρόταγμα του Κομμουναλισμού, εκδ. Αλεξάνδρεια, 2006

RUMBA

2009-07-27T09:51:00.020+03:00

Εδώ και πολλά χρόνια κάθε φορά που δέχομαι μιά πρόταση από φίλους για να δούμε κάποια κωμωδία στο σινεμά, προσπαθώ να κερδίσω χρόνο, να κάνω μιά στοιχειώδη έρευνα καθώς δεν είναι λίγες οι φορές που τέτοιες προτάσεις που αφορούν το δυσκολότερο κινηματογραφικό είδος, καταλήγουν σε ένα χαμένο βράδυ.

Κάτι τέτοιο δεν συνέβη το περασμένο Σάββατο βλέπωντας τη Rumba, μία ταινία που χωρίς να επαγγέλεται επίσημα την κωμωδία, πολύχρωμη, με έμφαση περισσότερο στην κίνηση παρά στους διαλόγους και με έντονες αναφορές σε συγκεκριμένες τεχνοτροπίες του βωβού σινεμά, καταφέρνει να δημιουργεί πολλές φορές αβίαστο γέλιο.

Η τραγελαφική ατμόσφαιρα διατηρείται ως το τέλος, οι ερμηνείες είναι, όπως πρέπει να είναι χωρίς ανούσιες υπερβολές, η μουσική εξαιρετική.
Μαύρη κωμωδία, μιά πολύ καλή ταινία με στοιχειώδη εφέ και χαμηλό προυπολογισμό χωρίς
καταστροφές και παραλλαγές χιλιοειπωμένων διαλόγων.

ΣΤΕΓΑΝΟ-ΠΟΙΗΣΗ

2009-07-23T21:05:00.004+03:00

ΕΥΦΛΕΚΤΗ Η ΑΠΟΣΤΑΣΗ

Ἀσυγχώρητη ἀπροσεξία
νὰ μοῦ στείλεις ἐπὶ χάρτου ἐφημερίδας
ὁλοσέλιδή τη φωτογραφία σου
μὲ ἀναμμένο τὸ τσιγάρο της.

Ἂν ἔπιανε φωτιὰ ἡ παραλαβή;
Ποιὰ πυροσβεστικὴ
ψυχραιμία εἰς μάτην θὰ καλοῦσα
σὲ ποιὸ διανυκτερεῦον ἔγκαυμα
θὰ ἔτρεχα ἀνήμπορο ἐγὼ χαρτὶ καμένο
σὲ ποιὰν ἐξαντλημένη θεραπεία

σὲ ποιὰν ἀποζημίωση μετά.
Ἀσφάλεια ἀναθρώσκοντος καπνοῦ
δὲν ἔχω κάνει.

Κική Δημουλά

Δεν είναι μόνο οι φωτογραφίες με τα αναμμένα τσιγάρα επικίνδυνες, καλή διάθεση να υπάρχει και η φωτιά ανάβει με ένα ποίημα, μιά αφιέρωση. Η έκταση της φωτιάς, αντανακλά διαθέσεις και απόψεις.

Ο Μισέλ Φουκώ στο βιβλίο του: Η μικροφυσική της εξουσίας, αναφέρει ότι η αποτελεσματική άσκηση της εξουσίας στην εποχή μας, έχει καταστήσει μάλλον ξεπερασμένη την καταστολή και τις εξόφθαλμες πολιτικές απαγορεύσεων. Η αποτελεσματική άσκηση της εξουσίας σήμερα συνίσταται στην καθοδήγηση των διαγωγών και τη διευθέτηση της πιθανότητας.

Και η απόσταση είναι εύφλεκτη κι έτσι παραμένει.

Για όσους την ανακάλυψαν

Για όσους τη συντηρούν

Για όσους επενδύουν σ΄αυτή

Για όσους αρέσκονται να "διευθετούν" τις πιθανότητες

Για όσους ορκίζονται στο σκοπό καθαγιάζοντας μέσα και συμπεριφορές.

Ιστορικά, οι άτυπες ιεραρχίες μέσα στα συλλογικά εγχειρήματα, ήταν πάντα επιθετικότερες απέναντι στους... αυθάδεις της αντίθετης άποψης. Έχουν γραφτεί και ειπωθεί τα πάντα γύρω από τέτοια ζητήματα, τα έδρανα των συνελεύσεων παλιότερα όπως οι υπολογιστές σήμερα πυρακτωμένα έβγαζαν δόντια, η... προσήλωση στο σκοπό που καθαγιάζει τα μέσα και τις απαράδεκτες συμπεριφορές ήταν πάντα η μαγιά για την κατασκευή ενοχών και κυρίως εντυπώσεων. Όλα αυτά με σχεδόν πάντα το ίδιο διακύβευμα. Το βασίλειο της ερήμου, το άνυδρο τοπίο που επιτρέπει μεταξύ άλλων, να χώσουμε το κεφάλι μας στην άμμο. Κι όταν κατά καιρούς βγαίνει έξω, νομίζει πως δικαιούται να απαξιώνει ανθρώπους οι οποίοι στην παγωμένη αγορά της Κυψέλης, αντιμετωπίζοντας προσωπικά προβλήματα που θα τους δικαιολογούσαν απόλυτα να βρίσκονται σπίτι τους, συνέχιζαν απτόητοι το ρόλο της χαρούμενης μαγείρισσας. Στην έρημο οι βροχές είναι σπάνιες, για τις όποιες ενοχλήσεις ας μην υπάρχουν ψευδαισθήσεις. Δεν ψιχαλίζει.

BRUCE LEE, ΤΟ ΒΛΕΜΜΑ ΤΟΥ ΔΡΑΚΟΥ

2009-07-19T21:07:00.005+03:00

Ένα ονοματεπώνυμο απόλυτα και καθοριστικά συνδεδεμένο με τον κόσμο των πολεμικών τεχνών, μέσα από τη φιλμογραφία και το Jeet Kune Do.
Γεννήθηκε στις 27/11/1940 και έφυγε με ...μυστηριώδη τρόπο από τη ζωή σε ηλικία 33 ετών στις 20/7/1973. Στις ταινίες του αποτυπώνεται η ξεχωριστή δυναμική του κούνγκ φου.
Αυτός ο παράξενος χορός του σώματος που μάχεται σε απόλυτη ισορροπία με την ψυχή.
Οι δύσκολες εποχές πέρασαν, τότε που οι παραγωγές ταινιών κούνγκ φου ήταν συνώνυμες με το φτηνό και το ασήμαντο όσον αφορά τα φίλμμ αλλά και το κοινό που τα παρακολουθούσε.
Οι εποχές που αδιαφορώντας για τα στύλ μάχης που αναδείκνυε κάθε ταινία, επικρατούσε η ονομασία ταινίες καράτε. Μετά ήρθε ήρθε η ώρα των παιδοβούβαλων τύπου Βαν Ντάμ, των πιό αργών κι απ΄το ριπλέι και κύλησε πολύ νερό στο αυλάκι μέχρι ο Ταραντίνο να αποδώσει τις πρέπουσες τιμές και οι σύγχρονοι Κινέζοι σκηνοθέτες να μας μαγέψουν με τις εξαίρετες τους "χορογραφίες". Το βλέμμα του δράκου όμως δεν θα ξεχαστεί ποτέ.

ΦΙΛΜΟΓΡΑΦΙΑ

971 The Big Boss Fists of Fury

1972 Fist of Fury The Chinese Connection

1972 Way of the Dragon Return of the Dragon

1973 Enter the Dragon

1979 Game of Death (ενώθηκε με μερικές σκηνές που παίχτηκαν λίγο πριν το θάνατό του).

Η επιλογή του αντιπαθητικού Τσάκ Νόρις μόνο τυχαία δεν είναι

DASHO KURTI

2009-07-15T09:43:00.014+03:00

Έρημα χωριά

Στίχοι: Ηλίας Κατσούλης
Μουσική: Dasho Kurti

Έρημα χωριά
μέσ' το τραίνο για τα σύνορα
άνοιξη βαριά στης καρδιάς τη ζυγαριά
άγνωστα πουλιά μέσ' τα φύλλα που θροίζουν
και σε τόπους που μυρίζουνε βροχές, άγριες βροχές
μυρίζουνε βροχές, άγριες βροχές.

Έρημα χωριά
σαν το δάκρυ μου που κράτησα
σαν τα μάτια σου π' αγάπησα
και τα παίρνω μακριά σαν τα έρημα χωριά
σαν τα έρημα χωριά.

Έρημα χωριά
λίγο έξω απ' τα σύνορα
βλέμματα θεριά, άλλου κόσμου μαχαιριά
άλλου κόσμου η μαχαιριά.

Τώρα νοσταλγώ
τα φιλιά που δε μετρήσαμε
τα τραγούδια π' αγαπήσαμε
και τα παίρνω μακριά σαν τα έρημα χωριά
σαν τα έρημα χωριά.

O Dasho Kurti είναι ένας ιδιαίτερος μουσικός από την Αλβανία με εξαιρετικές επιδόσεις στη σύνθεση, ενώ εκτελεστικά στο ακορντεόν, αποτελεί μαζί με τον Ηρακλή Βαβάτσικα το κορυφαίο δίδυμο στην Ελλάδα. Τα πρώτα χρόνια του Dasho ήταν εξαιρετικά δύσκολα όπως για κάθε μετανάστη, έφτασε πολύ κοντά στο σημείο να εγκαταλείψει τη μουσική για λόγους βιοπορισμού, κατάφερε όμως να τα βγάλει πέρα με το πείσμα του και τη βοήθεια των φίλων του για τους οποίους εξακολουθεί να παίζει όποτε βρίσκει χρόνο, από το βεβαρυμένο πλέον επαγγελματικό του πρόγραμμα, στις ταβέρνες της Καισαριανής.
Στον Dasho χρωστάω εδώ και δέκα χρόνια γνωριμίας , τη διαμόρφωση πολύ ευρύτερων αντιλήψεων γύρω από τη μουσική και την οριστική κατάργηση κάποιων στεγανών στο μυαλό μου σε σχέση με τα παραδοσιακά ακούσματα ή τα...έθνικ όπως κάποιοι τα αποκαλούν για να ξορκίσουν άγνωστο τι.
Ο Dasho ανήκει πλέον στην κατηγορία των μεταναστών που είναι επιθυμητοί.
Εξαιρέσεις, χρήσιμες για κάποιους, σε κατηγοριοποιήσεις και άλλοθι για στάσεις ζωής που στοιχίζονται ή πραγματοποιούν μεταλλάξεις βασισμένες στο φόβο, το συμφέρον ή τις επιδέξιες κατασκευές του καθεστώτος και των Μέσων (του).
Μόλις χθές παρακολουθούσα στο MEGA την προσπάθεια του παρουσιαστή στο κεντρικό δελτίο, να παρασύρει (ευτυχώς μάταια) καθηγητή επιδημιολογίας, στην άποψη ότι ο ιός της νέας γρίπης έχει περισσότερες πιθανότητες επικίνδυνης μετάλλαξης σε χώρες του τρίτου
κόσμου από όπου προέρχεται και ο μεγαλύτερος αριθμός μεταναστών στην Ελλάδα!!!
Εξαιρέσεις και κανόνες, συλλογικές ψευδαισθήσεις που χαιδεύουν τ΄αυτιά, αναφορές για τα υποτιθέμενα ασφαλή κι ακριβοδίκαια κριτήρια του "μέσου όρου" των πολιτών.
Αφήνω στον Dasho το μόνο επιτρεπόμενο από το blog χαίδεμα αυτιών κι όσο για τα υπόλοιπα
καμμία χαλάρωση. Το επερχόμενο φθινόπωρο έχουμε να δούμε πολλά και σημαντικά, με ή χωρίς παραμορφωτικούς φακούς.

ΣΗΜΕΙΑ ΚΑΙ ΤΕΡΑΤΑ

2009-07-08T14:27:00.025+03:00

Για το πόστ αυτό αφορμή στάθηκε η επικοινωνία μου τις τελευταίες μέρες μέσα από σχόλια και mail με τη Roadartist. Η αλήθεια είναι ότι λατρεύω όλες τις ταινίες με τέρατα, μεταλλαγμένα καλαμάρια, υπερμεγέθη χταπόδια και φυσικά αιμοδιψείς καρχαρίες.

Την ώρα που όλος ο κόσμος βρίσκει διέξοδο στη ζέστη και την εργασιακή βαρεμάρα, κοιτώντας βιντεάκια με παραλίες στο διαδίκτυο, εγώ συνηθίζω να ξαναβλέπω σκηνές από αγαπημένες ταινίες, όπως αυτές που περιέγραψα παραπάνω.
Ανεξάρτητα από εποχή και κλίμα, υπάρχει η διαχρονική φαντασίωση μου στην Ερμού στο Σύνταγμα τα μεσημέρια του Σαββάτου όταν η κίνηση στα μαγαζιά είναι στο φόρτε της.
Σκέφτομαι τότε, τι ωραία που θα ήταν αν πίσω από τις πολυόροφες κατασκευές, εμφανιζόταν ξαφνικά το λατρεμένο κεφάλι του Κίνγκ Κόνγκ.
Εντάξει, κανείς δεν είναι τέλειος.

ΤΑ ΜΠΛΟΓΚΣ ΤΙ; ΔΕΝ ΠΑΙΡΝΩ ΚΙ ΟΡΚΟ...

2009-07-03T14:53:00.018+03:00

Η γνωμοδότηση του απερχόμενου εισαγγελέα του Αρείου Πάγου Σανιδά για την επικοινωνία που αφορά το διαδίκτυο, ότι δηλαδή δεν καλύπτεται από το άρθρο 19 του συντάγματος που διασφαλίζει το απόρρητο των επικοινωνιών ήταν μόνο η αρχή, ένας αξιόπιστος τρόπος να συνδεθούν οι δικτυακές δραστηριότητες με την "καταπολέμηση του εγκλήματος", απόλυτης προτεραιότητας εδώ και αρκετό καιρό για τους διαχειριστές της εξουσίας και τα μμε.
Ταυτόχρονα ήταν και μία καλή ευκαιρία να αποτυπωθεί το εύρος των αντιδράσεων για ένα μέτρο που πέρα από κάθε αμφιβολία στρέφεται κατά των ατομικών ελευθεριών.
Δεν είναι λίγοι εκείνοι που πιστεύουν ότι η ελληνική κοινωνία επαναδιαμορφώνεται με βάση την περιβόητη πολιτική ατζέντα Καρατζαφέρη. Πολύ βολική άποψη αυτή για κάποιους.
Βολική, κυρίως γιατί αποκρύπτει ότι εν μέσω κρίσης, αυτή είναι η ατζέντα του συνόλου του επιχειρηματικού κόσμου, των μμε που έχουν στην ιδιοκτησία τους και των κομμάτων εξουσίας
που σπεύδουν να υιοθετήσουν τις θέσεις των αφεντικών τους.

Μετά λοιπόν από τη γνωμοδότηση-γκάλοπ του Σανιδά, ώρα για δράση με πρώτο αποδέκτη το Athens Indymedia.Προφανώς έπεται συνέχεια.

Το ποιές θα είναι οι αντιδράσεις των χρηστών του διαδικτύου και ιδιαίτερα των μπλόγκερς στις παραπάνω επιθέσεις που γίνονται μέσω της άρσης του απορρήτου και της απόπειρας να φιμωθούν συγκεκριμένοι δικτυακοί τόποι, είναι αναμφίβολα σημαντικό ζήτημα.

Ο χώρος των μπλόγκς είναι τεράστιος, πολύχρωμος και αντιφατικός κι αυτό είναι δεδομένο τόσο ως πραγματικότητα, όσο και ως σε πολλές περιπτώσεις προτέρημα.
Ακόμα όμως και στο πιό "κοντινό" κομμάτι του, παρατηρείται το τελευταίο διάστημα μία αδιαφορία ως προς τα κοινωνικά δρώμενα ή και μία διολίσθηση σε θέσεις καθεστωτικές.
Υπάρχει ακόμα το σχεδόν διαχρονικό παράπονο από φίλους μπλόγκερς με σταθερά μεγάλη επισκεψιμότητα, ότι τα σχόλια περιορίζονται καμμιά φορά και στο 1/4 του συνηθισμένου αριθμού όταν οι αναρτήσεις θίγουν κοινωνικά και "δυσάρεστα" θέματα.
Από την άλλη βέβαια υπάρχει μία σαφώς καταγεγραμμένη δυναμική που έχει αποτυπωθεί και μέσα από σημαντικές πρωτοβουλίες. Ίδωμεν.

Η ΔΥΝΑΜΗ ΤΗΣ ΕΡΜΗΝΕΙΑΣ

2009-07-01T12:09:00.018+03:00

Οι επιλογές του δεν ήταν πάντα οι καλύτερες σε σχέση με το ταλέντο που διέθετε κι ο τίτλος του αντι-στάρ που τον συνόδευε ήταν αλήθεια όσο αλήθεια είναι οτιδήποτε συμβαίνει μέσα στα όρια του Hollywood. Ο Μάρλον Μπράντο ήταν όμως ηθοποιός.
Το απόλυτο ένστικτο υποκριτικής ήταν προσαρμοσμένο στα δεδομένα που απαιτουσε η ερμηνεία των ρόλων, μύθος που δεν κατασκευάστηκε γι΄ αυτό και άντεξε στο χρόνο.

ΦΙΛΜΟΓΡΑΦΙΑ

το κορμί μου σου ανήκει 1950
Λεωφορείον ο Πόθος 1951
Viva Zapata! 1952
Ιούλιος Καίσαρ 1953
Ο Ατίθασος 1954
Το Λιμάνι της Αγωνίας 1954
Ντεζιρέ 1954
Μάγκες και κούκλες 1955
Αυγουστιάτικο φεγγάρι 1956
Σαγιονάρα 1957
Ο χορός των καταραμένων 1958
Ο φυγάς 1959
Η εκδίκηση είναι δική μου 1961
Η ανταρσία του ΜΠΆΟΥΝΤΥ 1962
η καταδίωξη 1966
Η κόμισσα από το Χόνγκ Κόνγκ 1967
Ανταύγες σε χρυσά μάτια 1967
Ο άνθρωπος της Νύχτας 1972
Ο Νονός 1972
Το Τελευταίο Τανγκό στο Παρίσι 1972
Οι φυγάδες του Μισούρι 1976
Σούπερμαν 1978
Αποκάλυψη Τώρα 1979
Η μυστική φόρμουλα 1980
Μιά σκληρή λευκή εποχή 1989
Ο Αρχάριος 1990
Christopher Colombus:The Discovery 1992
Nτόν Χουάν Ντε Μάρκο 1995
Το νησί του δρ. Μορώ 1996
Ο Γενναίος 1997
The Score 2001

ΠΟΙΟΣ JACKSON; ΟΖΖΥ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ

2009-06-27T14:38:00.007+03:00

Καθώς έριξα μιά ματιά χθές και σήμερα στα μπλόγκς και είδα τα πόστ για το θάνατο του Jackson, ξύπνησαν αναπόφευκτα κάποιες εφηβικές μνήμες.Η κυρίαρχη παρουσία του Jackson στην τότε ποπ σκηνή, σηματοδοτούσε για κάποιους το αντίπαλο δέος, σε μία εποχή που οι άνθρωποι και οι κοινωνίες γνώριζαν καλά την έννοια του δέους και οι αντιπαλότητες δεν είχαν εισαγωγικά.Οι μουσικοί και ενδυματολογικοί κώδικες τη δεκαετία του ΄80, δεν ήταν όπως σήμερα μιά κάποια παραλλαγή στυλιστικών προτιμήσεων, αντίθετα αντανακλούσαν σε μεγάλο βαθμό εκφρασμένες στάσεις ζωής.Έξι χρόνια μετά την πτώση της δικτατορίας, το παρελθον είχε πολύ έντονη παρουσία στην αντίληψη και τους όρους που συνιστούσαν την καθημερινότητα, ανεξάρτητα από τους τρόπους που το βίωνε ο καθένας και τις επιλογές που προέκυπταν από αυτό.Τρείς ήταν οι κυρίαρχες τάσεις στη νεολαία.Οι πολιτικοποιημένοι της ευρύτερης αριστεράς, Ρίτσος και φρέσκα φασολάκια που η μάνα καθαρίζει στη δροσερή αυλόπορτα, με όλες τις κοινωνικά πασιφιστικές τους εμμονές, τα ταμπού και τους εγκλωβισμούς σε λογικές του τύπου : Καραμανλής ή τάνκς.Τα "αμερικανάκια" της ποπ και των ντίσκο, λόγω ... ανεμελιάς ή συμβιβασμού με τα κυρίαρχα πρότυπα κι ότι αυτό συνεπάγεται σε κοινωνικές σχέσεις και γονική αποδοχή.Η τρίτη τάση χαρακτηριζόταν από μία ανορθολογική στο σύνολο της κόντρα με τα τότε στερεότυπα και εκφραζόταν από τη ροκ μουσική και την "εναλλακτική" χρήση των γηπέδων ποδοσφαίρου σ΄ολόκληρη την Ελλάδα.Ο φόβος του χωροφύλακα, κληρονομιά του εκδικητικού μετεμφυλιακού κράτους, δεν καταργήθηκε ούτε με νομοσχέδια, ούτε από τη δράση μειοψηφικών πολιτικών ομάδων, αλλά σε ροκ συναυλίες σαν αυτή του Γκάλαχερ το 1980 στη Φιλαδέλφεια, στην Τούμπα και στη Ριζούπολη από αφηνιασμένα παόκια και γαύράκια.Κάθε Δευτέρα στα σχολεία των νότιων και δυτικών συνοικιών της Αθήνας, διεξαγόταν το δεύτερο ημίχρονο ανάμεσα σε ροκάδες και κυριλέ συμμαθητές, μετά τα γιαουρτώματα του Σαββάτου έξω από τις ντίσκο της λεωφόρου Συγγρού.Η κόντρα συχνά απόλυτα προσωποποιημένη, μεταφερόταν στις μαθητικές εκλογές και στις ψηφοφορίες για το εάν θα γίνει αποχή από τα μαθήματα στην επέτειο του Πολυτεχνείου.Τελικά άξιζε τον κόπο η κλεισούρα για μιά εβδομάδα στο σπίτι,.Πήρα εισιτήριο για την Κυριακή και έμειναν φράγκα για μιά βόλτα στην Όμπρε.

Ο ΔΙΑΒΟΛΟΣ ΣΤΟ ΚΟΡΜΙ ΤΟΥ

2009-06-25T13:12:00.001+03:00

Ο κατηγορούμενος που εικονίζεται στην πρώτη φωτογραφία δεν είναι ο Αλέξης Τσίπρας, παρόλο που κάποιοι από τον ΣΥΡΙΖΑ θα το επιθυμούσαν διακαώς μετά το αποτέλεσμα στις ευρωεκλογές, αλλά ο σωσίας του και κάποτε διάσημος σατανιστής Ασημάκης Κατσούλας.
Υπάρχουν αρκετοί που υποστηρίζουν τον Αλέξη Τσίπρα και μάλλον περισσότεροι που τον κατηγορούν είτε ως ανεπαρκή, είτε ως υπεύθυνο κάποιων λανθασμένων στρατηγικών επιλογών, ενώ για την "ανανεωτική" πτέρυγα και τον Λεωνίδα Κύρκο, είναι μάλλον η προσωποποίηση του διαβόλου.
Ένα πολύ δημοφιλές σημείο που εστιάζονται κριτικές και προβληματισμοί, είναι ο Δεκέμβρης και η στάση που τήρησε το κόμμα στη διάρκεια της εξέγερσης.

Πολλά θα μπορούσαν να ειπωθούν σε σχέση με όλα αυτά και όσον αφορά την "ανανεωτική" πτέρυγα του κόμματος, που έχει χτίσει μεγάλο μέρος του μεταπολιτευτικού προφίλ της υπερασπιζόμενη από τη θέση του συνηγόρου, αυτούς που σήμερα θεωρεί άγνωστους και ανεξέλεγκτους κουκουλοφόρους, αλλά και για το γεγονός ότι στις κατηγορίες υποκίνησης που εκτοξεύτηκαν εναντίον του ΣΥΡΙΖΑ τον Δεκέμβρη, οι απαντήσεις έλεγαν τη μισή αλήθεια.
Έλεγαν δηλαδή ότι δεν υποκινεί σε καμμιά περίπτωση τα επεισόδια, αποκλειστικά όμως λόγω πολιτικής άποψης κι όχι ανυπαρξίας κι αδυναμίας παρέμβασης σε μαζικούς χώρους.
Βολευόντουσαν δηλαδή στο να δημιουργούνται κάποιες εντυπώσεις, σε ένα μέρος της κοινής γνώμης που δεν γνωρίζει τις πρακτικές τους δυνατότητες.
Δίκοπο μαχαίρι αυτή η τακτική, γιατί αν όλοι γνώριζαν τα όρια "παρέμβασης" του ΣΥΡΙΖΑ τότε το συντηρητικό κομμάτι των ψηφοφόρων του, δεν θα ανησυχούσε για την πιθανότητα εκτροπής του κόμματος από τις κατά παράδοση πολιτικές που ακολουθεί.
Ο ΣΥΡΙΖΑ στο επίπεδο στοιχειώδους μαζικής παρέμβασης, παραμένει κόμμα ανακοινώσεων και τηλεοπτικής παρουσίας, γι αυτό άλλωστε και μικρή σημασία έχει το "μέγεθος" που αντιπροσωπεύουν οι συνιστώσες του, ενώ ο Ρούντυ τρώει τους Παπαδημούληδες για πρωινό ότι ώρα το επιλέξει.

Όλα τα παραπάνω ζητήματα όμως έχουν πολύ μικρότερη σημασία από την εμφάνιση ενός καινούριου πολιτικού φαινομένου, εικονικής και δημοσκοπικής πραγματικότητας.
Η εσωστρέφεια του ΣΥΡΙΖΑ, οφείλεται στην πτώση του εκλογικού του ποσοστού σε σχέση με τα δημοσκοπικά ευρήματα του 2008 κι όχι σε σχέση με τα πραγματικά αποτελέσματα από προηγούμενες εκλογικές αναμετρήσεις.
Τα media έδωσαν πρωτοφανή έκταση σ΄αυτή την εκλογική "πτώση", η κοινή γνώμη και τα κόμματα παρακολούθησαν τις αναλύσεις των εταιρειών δημοσκοπήσεων πάνω στο θέμα παρά το γεγονός ότι οι δημοσκόποι απέτυχαν στις εκλογικές τους προβλέψεις, κινώντας παράλληλα βάσιμες υποψίες περί κατασκευής της πραγματικότητας.
Η αδικαιολόγητη ανοχή μας απέναντι στους επαγγελματίες της εξαπάτησης των γκάλοπ και των πάνελ, έχει οδηγήσει ήδη στο να εφευρίσκουν κοινωνική συναίνεση οι κυβερνώντες για νομοσχέδια που αφορούν ατομικά δικαιώματα, κραδαίνοντας τα τελευταία αποτελέσματα των...ερευνών.
Εισερχόμαστε λοιπόν σε μία νέα διάσταση του εικονικού, με πολύ πραγματικά και ρεαλιστικά όμως κοινωνικά αποτελέσματα.
Όπως έχει αποδειχθεί, οι επικοινωνιακές μηντιακές αυθαιρεσίες εύκολα καταρρέουν, αρκεί να βρούν απέναντι τους έναν πραγματικό δαίμονα σαν τον Τσάβες κι όχι την κυρία Αλέκα ή τον σωσία του Ασημάκη.

ΜΑΝΟΣ ΧΑΤΖΙΔΑΚΙΣ, ΠΟΥΛΩΝΤΑΣ ΛΑΧΕΙΑ ΣΤΟΝ ΟΥΡΑΝΟ

2009-06-14T19:27:00.001+03:00

Αδιαφορώ για την δόξα. Με φυλακίζει μες στα πλαίσια που καθορίζει εκείνη κι όχι εγώ.Πιστεύω στο τραγούδι που μας αποκαλύπτει και μας εκφράζει εκ βαθέων, κι όχι σ' αυτό που κολακεύει τις επιπόλαιες και βιαίως αποκτηθείσες συνήθειές μας.Περιφρονώ αυτούς που δεν στοχεύουν στην αναθεώρηση και στην πνευματική νεότητα, τους εύκολα «επώνυμους» πολιτικούς και καλλιτέχνες, τους εφησυχασμένους συνομήλικους, την σκοτεινή και ύποπτη δημοσιογραφία καθώς και την κάθε λογής χυδαιότητα.Έτσι κατάφερα να ολοκληρώσω την τραυματισμένη από την παιδική μου ηλικία προσωπικότητα, καταλήγοντας να πουλώ «λαχεία στον ουρανό» και προκαλώντας τον σεβασμό των νεωτέρων μου μια και παρέμεινα ένας γνήσιος Έλληνας και Μεγάλος Ερωτικός.
...Σηκώθηκα απ΄ το πιάνο και πλησιάζω τον καθρέφτη. Ήμουνα ξαναμμένος. Είδα το είδωλό μου να κρατά φτερά του παγωνιού και δροσερούς καρπούς του Θέρους. Κι είπα από μέσα μου: Είμαι ο Λαχειοπώλης τ΄ Ουρανού. Μοιράζω αριθμούς σε ξωτικά κι αγγέλους. Ο πρώτος αριθμός σημαίνει συνουσία. Βάση ρευστή για δημιουργία. Κι αποφασίζω ευθύς την πιο μεγάλη μου πράξη. Σκόρπισα τα λαχεία μου στους γαλαξίες και στο άπειρο. Έτσι δεν θά ΄ναι δυνατό κανείς να ξαναδημιουργήσει, να πράξει το καλό -που λεν- ή το κακό. Σπατάλη η απόφασή μου, μα ο κόσμος πάει για να χαθεί.Το λεω για να τ΄ ακούν οι νέοι, και να σκορπίσουν τα λαχεία τους κι αυτοί, όπου μπορέσουν κι όπου βρουν. Να μην τ΄ αφήσουν κέρδος στους πολλούς. Έτσι τουλάχιστον, θα κατακτήσουμε τη δυνατότητα να μας φοβούνται. Ποιους; Εμάς, τους ποιητές. Μια και δεν είναι δυνατό να μας εντάξουν στα συρτάρια τους, σ΄ ό,τι μπορούν να ελέγξουνε και να προβλέψουν οι ανερχόμενοι πολλοί. Τους φοβερίζει η άρνησή μας να δεχτούμε φάκελο, κατάταξη, τάξη κι αριθμό. Τους φοβερίζει η άρνησή μας να ενταχθούμε στις ομάδες αυτών που όταν κοιμούνται, τα χέρια τους είναι από μέσα ή απ΄ έξω από το πάπλωμα. Γιατί τα χέρια τα δικά μας την ώρα του ύπνου, ζωγραφίζουν ελεύθερα τους ανέμους, με χρώματα και με σχηματισμούς πτηνών, και μας τοποθετούν παντοτινά μες στους αιώνες, με την αθάνατη κι ερωτική μορφή του Λαχειοπώλη τ΄ Ουρανού...

Απόσπασμα από το βιβλίο του Μάνου Χατζιδάκι «Tα σχόλια του Τρίτου» εκδόσεις: Εξάντας

Η ΧΑΜΕΝΗ ΑΞΙΑ ΤΗΣ ΠΑΡΑΔΟΣΗΣ

2009-06-02T16:11:00.015+03:00

Μπορεί οι δυνατότητες της τεχνολογίας παρακολούθησης να είναι τεράστιες και διαρκώς εξελισσόμενες, χωρίς όμως αυτό να σημαίνει ότι μπορούν να υποκαταστήσουν απόλυτα τη διαχρονική αξία των παραδοσιακών μεθόδων χαφιεδισμού.
Ότι και να μπορεί να καταγράψει η κάμερα, ο ανθρώπινος παράγοντας εξακολουθεί να προσφέρει το κάτι παραπάνω.
Είναι κι αυτή, η δεύτερη ανασφάλεια (πέρα από την οικονομική), που κατατρώει τους κάθε είδους κι επιπέδου εργοδότες, ότι υπάρχουν δηλαδή σοβαρές πιθανότητες κάποια στιγμή από το "πουθενά" να εξεγερθούν οι βολικοί και ελαστικοί υπάλληλοι τους.

Παρά τις εύλογες ανησυχίες όμως των αφεντικών, παραμένει αξιοθαύμαστη η προσήλωση τους στις επιλογές των τελευταίων χρόνων. Μόλις 420 ευρώ αποτιμώνται οι υπηρεσίες παρακολούθησης, μερική απασχόληση και αμοιβή πιό κάτω κι απ΄το επίδομα ανεργίας!
Τα αφεντικά παίζουν σκληρά τις ζαριές τους παρά την κρίση και τους κινδύνους της, οι χρυσές εποχές της Κευνσιανής ρύθμισης των κοινωνιών έχουν περάσει ανεπιστρεπτεί.
Mέσα μαζικής ενημέρωσης, μπάτσοι, υπερχρεωμένοι και φοβικοί πολίτες είναι οι βασικοί καθεστωτικοί πυλώνες της νέας κοινωνικής ισορροπίας.
Ο παλιός ...καλός συναινετικός κόσμος , που περιελάμβανε συνδικάτα και "κοινωνικούς "
φορείς ως αναπόσπαστο κομμάτι άσκησης πολιτικών εξουσιών και τον οποίο γνωρίσαμε στην Ελλάδα από τη μεταπολίτευση και μετά, έχει καταρρεύσει εδώ και πολύ καιρό.

Ίσως γι΄αυτό οι εκπρόσωποι του μοιάζουν τόσο αδύναμοι κι αμήχανοι (σχεδόν όσο και τα κόμματα εξουσίας), στο να εκφέρουν κάποιο πειστικό λόγο για να ασχοληθεί κάποιος μαζί τους την επόμενη Κυριακή.

ΝΑΖΙ ΚΑΙ ΒΥΖΑΝΤΙΝΟΙ ΣΤΟΝ ΑΓ. ΠΑΝΤΕΛΕΗΜΟΝΑ

2009-05-29T14:23:00.026+03:00

Δύσκολη μέρα η σημερινή, που λένε και τα συχνά ανήσυχα για παρόμοια θέματα μμε.
Στην Ομόνοια στις έξι το απόγευμα διαδηλώνουν μετανάστες κι αντιρατσιστικές οργανώσεις για όλο το πακέτο της τελευταίας πολυεπίπεδης έξαρσης ρατσιστικών επιθέσεων, ενώ την ίδια ώρα κάποιοι άλλοι, γνωστοί και μη εξαιρεταίοι, θα ετοιμάζονται για ένα ιστορικό λίφτινγκ στην αυτοκρατορική επιδερμίδα του Κωνσταντίνου Παλαιολόγου.

Το εργαλείο αισθητικής του μαρμαρωμένου βασιλιά.

Τις τελευταίες μέρες έχουν πυκνώσει οι επιθέσεις από τις "επιτροπές κατοίκων" ενάντια σε διερχόμενους μετανάστες, σε πολλές περιοχές του κέντρου της Αθήνας, αλλά και ενάντια στους πραγματικούς κατοίκους αυτών των περιοχών στην περίπτωση που δεν έχουν απόψεις παρόμοιες μ΄αυτές των ...επιτρόπων. Η περιοχή του Αγ.Παντελεήμονα Αχαρνών αποτελεί το χαρακτηριστικότερο παράδειγμα.

Όλα δείχνουν πως το σύνθημα του οικολόγου δημάρχου, Αθήνα καθαρή πόλη, θα αποκτήσει μία άλλη διάσταση μετά τις ευρωεκλογές. Το κλίμα προετοιμάζεται προσεκτικά και μεθοδικά με πλήθος από τα γνωστά αντικειμενικά τηλεοπτικά ρεπορτάζ, με τις πρωινές ενημερωτικές εκπομπές, να δίνουν κυριολεκτικά τον καλύτερο εκφοβιστικό εαυτό τους, ενώ παράλληλα σχεδόν κάθε βράδυ μαζί με τις αστυνομικές σκούπες και τις φασιστικές περιπολίες, διάφορα εγκατελειμένα κτίρια της πρωτεύουσας έχουν γίνει πιό εύφλεκτα κι από ξερά χόρτα στη διάρκεια καλοκαιρινού καύσωνα. Εν αναμονή λοιπόν...

34 χώρια τα καλοκαίρια

2009-05-24T03:10:00.001+03:00