ΑΓΙΟΣ ΝΑΙ, ΕΛΛΗΝΑΣ ΟΧΙ !!!

Χτές το βράδυ πήγα και είδα την ταινία Agora που αναφέρεται στη φιλόσοφο, μαθηματικό και αστρονόμο Υπατία (370-418 μχ) , η οποία θανατώθηκε απο μια παραστρατιωτική ομάδα απο μοναχούς (παραβαλάνους), με τις...ευλογές του τότε πατριάρχη και μετέπειτα αγίου Κύριλλου της Αλεξανδρείας. Η ταινία θα μπορούσε να είναι πολύ καλύτερη αν απέφευγε κάποια κλισέ
όπως αυτό της υπερβολικής σε χρόνο, καταγραφής των βίαιων επεισοδίων, η οποία μοιραία καταλήγει σε μιά επιδερμική ανάλυση για τα αίτια πρόκλησης τους.
Θα προτιμούσα επίσης, η πολυδιάστατη προσωπικότητα της Υπατίας να σκιαγραφείται χωρίς αντίστιξη με αδύναμες ανδρικές προσωπικότητες, για τον απλούστατο λόγο ότι οι ιστορικές μαρτυρίες που έχουν καταγραφεί, αναφέρονται σε μιά γυναίκα που έλαμπε με το πνεύμα και την επιστημονική της συγκρότηση ανάμεσα σε πάρα πολλούς και πραγματικά σημαντικούς διανοητές του αντίθετου φύλου.


Φυσικά πολύ δύσκολα μια ταινία είναι σε θέση να απεικονίσει με πραγματικούς όρους τις ιστορικές και κοινωνικές διαστάσεις μιάς εποχής, πόσο μάλλον όταν ένα παρόμοιο εγχείρημα θα έθιγε τόσο κάποιες ευαίσθητες ισορροπίες , όσο και την εμπορικότητα του φίλμ.
Ιστορικά το βέβαιο είναι ότι ουδέποτε ο πατριάρχης Κύριλλος τιμώρησε ή πήρε αποστάσεις απο τους φυσικούς αυτουργούς της δολοφονίας. Πως θα μπορούσε άλλωστε να κάνει κάτι τέτοιο ο ηθικός αυτουργός αυτής της πράξης κι ο εμπνευστής και βασικός καθοδηγητής των παραστρατιωτικών χριστιανικών ομάδων που τρομοκρατούσαν την Αλεξάνδρεια.
Έκπληξη δεν αποτελεί ούτε η αγιοποίηση του απο την εκκλησία.
Έκπληξη αποτελεί η ασέβεια των σημερινών πιστών, του ακροδεξιού συνοθυλεύματος που διαδήλωσε το περασμένο Σάββατο στο άγαλμα του Κολοκοτρώνη.


Επισκεπτόμενος τη γνωστή για την αποδοχή της απο την επίσημη εκκλησία χριστιανική ιστοσελίδα Ο.Ο.Δ.Ε. και διαβάζοντας ένα απο τα κείμενα όπου αυθαίρετα και ανιστόρητα σκιαγραφεί μιά φαντασιακή Υπατία για το φόνο της οποίας αθωώνει τον Κύριλλο, η απόλυτα καθοριστική τελευταία παράγραφος ανέδειξε μιά πρώτου μεγέθους ασέβεια την οποία φυσικά και καταγγέλω.
"Οφείλουμε να έχουμε πάντα υπόψιν ότι ένας άγιος δεν γεννιέται, αλλά γίνεται. Έτσι ο Κύριλλος, ακόμη κι αν είχε ένα μερίδιο ευθύνης για το θάνατο της Υπατίας, έγινε άγιος μετέπειτα στην πορεία. Πολλοί άγιοι ήταν ακόμη κι εγκληματίες προτού αποκηρύξουν την αμαρτωλή τους ζωή και αφιερωθούν στον Θεό».
Επομένως άγιος γίνεσαι δεν γεννιέσαι, αντίθετα Έλληνας μόνο γεννιέσαι δεν γίνεσαι!
Με το πληκτρολόγιο να τρέμει στα χέρια μου αναρωτιέμαι.
Με ποιό δικαίωμα σύγχρονοι ιεράρχες και... ποίμνιο θεωρούν ότι η φυλετική καταγωγή είναι σημαντικότερη της αγιοσύνης, με αποτέλεσμα η αγιότητα να είναι εύπλαστη και η ιθαγένεια άκαμπτη χωρίς εξαιρέσεις.
Με κάτι τέτοια θα καταλήξουμε άπαντες εις το υγρόν πύρ το εξώτερον.

ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ

Η εποχή των ανθρώπων δεν έχει τελειώσει, όσο κι αν αυτό αποτελεί επιθυμία των απανταχού
επίδοξων Όρκ, η Ελλάδα δεν θα γίνει Γερμανία.

ΜΝΗΜΗ...

Το 1979 η Αθήνα ήταν πολύ διαφορετική, αλλά παράλληλα με αρκετές σημαντικές ομοιότητες με τη σημερινή πόλη.
Οι εργαζόμενοι βίωναν τα "απαραίτητα" μέτρα σκληρής λιτότητας για την ένταξη της Ελλάδας στην ΕΟΚ, ενώ ο Κ.Καραμανλής προφανώς αρκετά διορατικότερος απο τον ανεψιό του, ετοιμαζόταν να μεταπηδήσει στην προεδρία της δημοκρατίας εν όψει της επερχόμενης εκλογικής συντριβής του κόμματος του. Τα σινεμά έπαιζαν το Life of Brian των Monty Pythons, οι φοιτητές ήταν κάθε μέρα στους δρόμους για την κατάργηση του ν.815 και ο δίσκος των AC/DC: Higway to Hell ακουγόταν στα πικάπ περνώντας χέρι με χέρι κάθε μέρα στις σχολικές τάξεις.


Πέντε χρόνια μετά τη χούντα, όσα απο τα "εθνικόφρονα" φαντάσματα της δεν κρύβονταν προκαλούσαν μονάχα το γέλιο και το συνολικό χλευασμό, καμμιά περίπτωση δεν υπήρχε να παριστάνουν τους τιμητές της κοινωνίας και των θεσμών, οι ταξικές αντιθέσεις ήταν πολύ δύσκολο να βράσουν μέσα στη σούπα "συμφιλιωτικών" συναινέσεων.

Μετά καθώς ξεκινούσε η δεκαετία του ΄80 πολλά άλλαξαν με ταχύτατους ρυθμούς.
Η ελληνική κοινωνία "έτρεχε" με χίλια για να καλύψει τις καθυστερήσεις δεκαετιών που προκλήθηκαν απο το ιδιότυπο κοινωνικό μόρφωμα που δημιούργησε το μετεμφυλιακό κράτος και τα στερεότυπα που το εξέφρασαν, οι αλλαγές ήταν συχνά καρικατούρα των κοινωνικών εξελίξεων στις χώρες της Ευρώπης, ο πολιτικός κι ο καθημερινός λόγος σημαδεύτηκαν για πάντα απο τις παραπάνω ιδιομορφίες. Οι συζητήσεις, οι μουσικές και η αίσθηση, των εποχών και των αλλαγών, έχουν ακόμα σύμμαχο τους τη μνήμη.

Μια μνήμη που για έναν τότε δεκαπεντάχρονο σημαδεύτηκε απο το θάνατο του Sid Vicious
στις 2 Φλεβάρη του 1979, μιά μνήμη που επανήλθε κι έγινε αφορμή για αυτό το πόστ, μετά απο μιά συζήτηση με την Ακανόνιστη όπου πολύ σωστά μου έλεγε ότι πιό παλιά ο... επίμαχος όρος θολοκουλτουριάρης , δεν περιέγραφε τους έχοντες αριστερή κοινωνική συνείδηση, αλλά μερικά ψώνια με κοινότυπες και υποτυπώδεις γνώσεις, πολύ κοντινά σε όλους αυτούς τους ηλίθιους ημιμαθείς που σήμερα παριστάνουν τους τιμητές.

ΜΕΣ΄ ΤΗ ΘΟΛΗ ΚΟΥΛΤΟΥΡΑ ΜΟΥ...

Μεσ΄τη θολή κουλτούρα μου
γιατί να σε γνωρίσω
κλαίω και λέω μυστικά για σένα, ναι
πρέπει να σε ψηφίσω.

Θολοκουλτουριάρης είναι ο πιό hot χαρακτηρισμός που κυκλοφορεί στην πιάτσα, με σκοπό να περιγράψει την υπάρχουσα ποικιλία των "εθνομηδενιστών", όσων δηλαδή διαφωνούν με τις υπάρχουσες "πατριωτικές" φωνές και τις υστερικές απόψεις που αυτές εκφράζουν.
Το πρότυπο κάθε καλού θολοκουλτουριάρη σύμφωνα με το σενάριο. είναι βέβαια ο ΣΥΡΙΖΑ και φυσικά ο πίσω απο όλες τις λέξεις Αλέξης Τσίπρας.
Γενικά πάντως οι θολοκουλτουριάρηδες έχουν πολύ παράξενα γούστα, μιλούν παράξενα και διασκεδάζουν παράξενα, ενώ επίσης "χαλαρώνουν" και παράξενα.
Στα πλαίσια αυτής της παράξενης χαλάρωσης και το παρακάτω βίντεο με το τραγούδι του Μάνου Χατζιδάκι, με τίτλο: Η Μαριάνθη των Ανέμων.

ΑΧ Ο ΟΛΙΒΕΡ ΤΟΥΪΣΤ ΧΑΜΟΓΕΛΑΕΙ...

Η επίθεση που έγινε το περασμένο Σάββατο στην Πανόρμου σε αντιρατσιστική συγκέντρωση που είχε διοργανώσει το Πολιτιστικό Κέντρο Αμπελοκήπων ήταν σχεδόν αναμενόμενη, καθώς παρόμοιες μικρότερης κλίμακας επιθέσεις απο ακροδεξιούς, έχουν γίνει καθημερινό φαινόμενο που βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη.
Εδώ και αρκετό καιρό με αφορμή την πρόθεση της κυβέρνησης για τη χορήγηση ιθαγένειας στα παιδιά των μεταναστών, το ιδιότυπο "πατριωτικό μέτωπο" που έχει συγκροτηθεί τα τελευταία χρόνια, είναι σε απόλυτη εγρήγορση.
Η σοβαρή περιφρούρηση παρόμοιων αντιρατσιστικών εκδηλώσεων, είναι ένα σημαντικό ζήτημα με το οποίο καλό είναι να ασχοληθεί όποιος μπορεί και το επιθυμεί. Είναι προφανές ότι κάτι τέτοιο δεν μπορεί να γίνει μέσω μπλόγκ και τσαμπουκάδων του πληκτρολογίου.



Στο διαδίκτυο άλλοτε απροκάλυπτα κι άλλοτε με πιό...ήπιες διεισδύσεις, οι ακροδεξιές απόψεις αποκτούν βήμα λόγου στους επισκέπτες αναγνώστες.
Για ιστοσελίδες και ιστολόγια που ανήκουν στην κατηγορία του απροκάλυπτου, δεν έχω να πω κάτι ή αυτά που έχω να δηλώσω αποτελούν θέμα για κάποιο άλλο πόστ.
Για τις περιπτώσεις όμως που τα παραπάνω συμβαίνουν με έμμεσους τρόπους έχω να δηλώσω αρκετά κι έχω ξανακάνει ανάρτηση για το θέμα.
Αναφέρομαι λοιπόν στο μπλόγκ: Μπλόγκερς ενωμένοι, ποτέ νικημένοι, όχι γιατί είναι το μόνο στο οποίο συμβαίνουν παρόμοια φαινόμενα, αλλά γιατί παρουσιάζει κάποιες πολύ σημαντικές
ιδιαιτερότητες που αναδεικνύουν το μέγεθος του προβλήματος, αλλά και τη στρατηγική της ήπιας διείσδυσης απο συγκεκριμένους χώρους.
Το μπλόγκ δημιουργήθηκε με βασικό στόχο την προάσπιση της ανωνυμίας στο διαδίκτυο και γενικότερα των δικαιωμάτων των μπλόγκερς.
Όπως είναι απόλυτα λογικό βάσει αυτής της κεντρικής διακήρυξης, προσέλκυσε μιά σειρά απο αξιόλογα μπλόγκ, κάποια εκ των οποίων είναι και ιδιαίτερα αγαπημένα.

Υπάρχει βέβαια η άποψη ότι όλοι μπορούν να συνυπάρχουν σε μιά συλλογικότητα που έχει δημιουργηθεί για ένα συγκεκριμένο σκοπό, αρκεί να σέβονται τους κανόνες ευπρέπειας στις όποιες παραθέσεις των απόψεων, λειτουργώντας δημοκρατικά.
Η άποψη αυτή εκφρασμένη κατά κύριο λόγο μέσα απο σχόλια των διαχειριστών του μπλόγκ με έναν αφελή σε βαθμό "παρεξήγησης" στρουθοκαμηλισμό επιχειρεί να μας πείσει ότι στις συλλογικότητες και τους κανόνες τους, εξαφανίζεται δια μαγείας η ατομικότητα και ο τρόπος που αυτή επιθυμεί να εκφράζεται, όταν λειτουργεί εκτός των ορίων του συλλογικού.
Θα μπορούσε άνετα λοιπόν να συμμετέχει σε ένα συλλογικό μπλόγκ για τις ανθρώπινες σχέσεις, ένας σεξιστής μπλόγκερ, ένας παιδολάγνος σ΄ένα οικολογικό μπλόγκ κλπ.

Εκτός κι αν δεν τους ενοχλεί καθόλου το πως εκφράζεται, αυτή η ατομικότητα, ποιές άλλες μορφές συλλογικότητας ανήκουν στις προτιμήσεις της και η άποψη της για τη...δημοκρατία.

Αλήθεια ποιά εξήγηση υπάρχει στην έκδηλη "απροθυμία" να θιγούν οι ακραίες φωνές εντός του συλλογικού μπλόγκ ακόμα και σε γεγονότα πανταχόθεν καταμαρτυρούμενης φασιστικής βίας και η εξάντληση της κριτικής σε παραινέσεις περί ευπρέπειας.
Μήπως τελικά πρόκειται για άτακτα μπλογκοπαίδια που ενίοτε ξεφεύγουν σε πόστ και σχόλια αλλά η στράτευση τους απέναντι στον "ισλαμικό κίνδυνο" απο τη νομιμοποίηση μεταναστών μαυριδερών (όπως λέει το σχόλιο) που απειλούν με πολλούς τρόπους την ελληνική κοινωνία, είναι πολύ πιό σημαντική.



Ο μαρκήσιος ντε Σάντ μ΄ένα χίπη, ο φονιάς με το θύμα αγκαλιά αποτελούν κάποιους απο τους ευρηματικούς στίχους με τους οποίους ο Σαββόπουλος περιέγραψε κάποτε την ικανότητα του συστήματος να ομαδοποιεί διαφορετικούς ανθρώπους με σκοπό την επιβίωση του.
Είναι καιρός λοιπόν να θυμηθούμε κι έναν άλλο παλιό ευρηματικό του στίχο, γιατί έρχεται η στιγμή να αποφασίσεις με ποιούς θα πας και ποιούς θα αφήσεις.