Τετάρτη 14 Οκτωβρίου 2009

ΜΙΣΕΛ ΦΟΥΚΩ


Το μέλλον είναι ο τρόπος με τον οποίο μετατρέπουμε ένα κίνημα, μια αμφιβολία, σε αλήθεια. Αν θέλουμε να γίνουμε κύριοι του μέλλοντός μας, πρέπει να θέσουμε την ερώτηση του σήμερα.
Ο Μισέλ Φουκώ (15/10/1926-25/06/1984) ήταν ένας απο τους σημαντικότερους φιλόσοφους του εικοστού αιώνα, ο στοχαστής που διατάραξε τις λέξεις για να διαταράξει τα πράγματα όπως εύστοχα είχε σχολιάσει μετά το θάνατο του η Λιμπερασιόν.
Ο Φουκώ με σπουδές στη φιλοσοφία και την ψυχολογία, είχε αξιόλογο διδακτικό έργο σε αρκετά πανεπιστήμια της Γαλλίας, ενώ δίδαξε επίσης φιλοσοφία, ψυχολογία και γαλλική κουλτούρα στο Αμβούργο, την Ουψάλα και τη Βαρσοβία.

Η άσκηση της εξουσίας σε μοριακό επίπεδο, με μια σειρά απο άμεσες και έμμεσες προεκτάσεις στην καθημερινότητα μας, η εξουσία ως περιβάλλον που περιλαμβάνει τυπικές και άτυπες θεσμίσεις οι οποίες ορίζουν μεγάλο μέρος της αναπαραγωγής και διαιώνισης της, η σχέση της με τη σεξουαλικότητα, τη γνώση και το σωφρονιστικό σύστημα, όλα αυτά συνθέτουν το μεγαλύτερο μέρος της θεματολογίας του Φουκώ.
Ο Φουκώ αναλύει τα κοινωνικά φαινόμενα με άξονα την ιστορικότητα τους, θέτει τις βάσεις για να μπορέσουν οι μελλοντικές κοινωνικές θεωρίες, να αποχαιρετήσουν τις μηχανιστικές αντιλήψεις για την επάρκεια επαναστατικών ανατροπών που βασίζονται μονοδιάστα στην κατάληψη της εξουσίας και των μέσων παραγωγής.
Ο εκφυλισμός των επαναστατικών καθεστώτων σε καταπιεστικά, αλλά και η σημερινή πολυπλοκότητα αναπαραγωγής των εξουσιαστικών σχέσεων και προταγμάτων, μέσω ενός πλήθους επικοινωνιακών, πολιτικών και πολιτιστικών κατασκευών, δικαιώνει τις αντιλήψεις που εξέφρασε μέσα απο το έργο του.




Οι απεικονίσεις του Φουκώ για την ιστορική εξέλιξη της ανθρώπινης σεξουαλικότητας και της σχέσης της με τις αντίστοιχες κοινωνικές εξελίξεις κάθε ιστορικής περιόδου, είναι σχεδόν αξεπέραστες για τη διορατικότητα τους. Εξερευνώντας την αλήθεια των πραγμάτων πίσω απο το "προφανές" και το φαινομενικό, ο Φουκώ αναπόφευκτα ξεχώρισε το έργο του ζωγράφου Ρενέ Μαγκρίτ για το πλήθος των συμβολισμών του, που επιτρέπουν σε κάθε βλέμμα διαφορετικές αναγνώσεις.


EΡΓΟΓΡΑΦΙΑ

Οι λέξεις και τα πράγματα
Τι είναι διαφωτισμός;
Ψυχική αρρώστια και ψυχολογία
Για τη λαϊκή δικαιοσύνη και τα δικαστήρια
Αυτό δεν είναι πίπα
Ο στοχασμός του έξω
Η αρχαιολογία της γνώσης
Η μικροφυσική της εξουσίας
Εξουσία, γνώση και ηθική
Ο μεγάλος εγκλεισμός
Επιτήρηση και τιμωρία
Η ιστορία της τρέλας
Η τάξη του λόγου
Για την υπεράσπιση της κοινωνίας
Η ιστορία της σεξουαλικότητας
Εγώ ο Πιέρ Ριβέρ

Δευτέρα 5 Οκτωβρίου 2009

ΔΕΝ ΠΗΓΕ ΧΑΡΑΜΙ Η ΝΥΧΤΑ ΣΤΟ ΜΠΡΑΧΑΜΙ...


To χθεσινό εκλεκτό πάνελ αφού ανέλυσε διεξοδικά την πολιτική συγκυρία, απέδωσε τις δέουσες τιμές στον απερχόμενο πρωθυπουργό κι έθεσε στέρεες βάσεις για τις μελλοντικές παρεμβάσεις. Ήταν μιά ξεχωριστή απο κάθε άποψη βραδιά


Παρασκευή 2 Οκτωβρίου 2009

ΖΗΤΗΜΑ ΔΙΑΘΕΣΕΩΝ

Η γλώσσα κόκκαλα δεν έχει και κόκκαλα τσακίζει και η ψυχολογική βία είναι συχνά χειρότερη απο τη σωματική. Παροιμιώδεις και καθημερινές εκφράσεις με πολύ μεγάλη δόση αλήθειας αλλά και πολλές φορές άλλοθι για να μένουμε αιχμάλωτοι του λόγου και της θεωρίας.
Mερικά γεγονότα όμως μπορούν και πρέπει να μας κινητοποιούν διαφορετικά. Κι αν αυτό το έχεις πεί αναφερόμενος στην κοινωνία συνολικά, έχεις δικαίωμα να το πείς και για πιό κοντινά σου πρόσωπα.
Μακάρι να ΄χαμε δυό ζωές, αλλά και η μία φτάνει και περισσεύει, διάθεση να υπάρχει.
Υπάρχει.



Τετάρτη 30 Σεπτεμβρίου 2009

ΜΑΪΛΗΣ DAVIS


Καθώς η προεκλογική πόλωση κορυφώνεται σε ρυθμούς σκληρού ρόκ, το μπλόγκ που ποτέ δεν έκρυψε τις μικρές του αδυναμίες, σας προσφέρει μια ανάσα τζάζ.
Τα λόγια είναι περιττά, η τζάζ στάση ζωής δεδομένη, μπορούμε ν΄αφήσουμε λοιπόν τη μουσική να μας μιλήσει εκείνη, με ένα κομμάτι καταγγελία του δικομματισμού.



Κυριακή 27 Σεπτεμβρίου 2009

ΝΑ ΘΥΜΗΘΩ ΝΑ ΜΗΝ ΨΗΦΙΣΩ

Η αίσθηση της χρεοκοπίας ενός ολόκληρου θεσμικού και ψυχικού κόσμου, τουλάχιστον όπως τον ξέραμε, προκαλεί αυτό το πελώριο κύμα των απολογισμών· είναι σαν να κλείνουμε ταμείο ή σαν την «ταινία» που περνάει μπροστά απ' τα μάτια του ετοιμοθάνατου, όπου ανακεφαλαιώνονται τα σημαντικότερα γεγονότα της ζωής του.



Με τις φράσεις αυτές ξεκινούσε το κείμενο του Ευγένιου Αρανίτση την περασμένη Κυριακή στην Ελευθεροτυπία, αναφερόμενο στην αλλοίωση και την καταστροφή της συλλογικής μνήμης σαν βασικής παραμέτρου για τον κοινωνικό έλεγχο και την επαναγραφή της ιστορίας.
Η συλλογική μνήμη φιλτράρεται αποτελεσματικά σε καθημερινό επίπεδο απο τα τηλεοπτικά κανάλια, κατασκευάζεται με δομικά υλικά τη σκηνοθετημένη ροή λόγου και εικόνας.
Κάθε δελτίο ειδήσεων είναι ένα μικρό διαμεσολαβητικό αριστούργημα.
Τα πρωτοσέλιδα και η έντυπη διαδοχή των ειδήσεων, δεν είναι περισσότερο αθώα απο τα ηλεκτρονικά μμε, απλά η αντικειμενική τους δυσκινησία τα θέτει σε δεύτερη μοίρα.




Η τηλεοπτική εκλογική διαδικασία, μάλλον αποτελεί το πιό αντιπροσωπευτικό δείγμα των αποχαυνωτικών απολογισμών. Δημοσκόποι,αναλυτές δημοσιογράφοι και εμβόλιμα ρεπορτάζ καθορίζουν το σύνολο σχεδόν της πολιτικής πλατφόρμας κάθε αναμέτρησης.
Κι αν αυτό θεωρείται απόλυτα συμβατό, με την ιδιότητα των κακών λύκων του επάρατου δικομματισμού, δεν στερείται σημασίας ο συμπληρωματικός ρόλος που αναλαμβάνουν οι καθόλου αθώες "κοκκινοσκουφίτσες".
Είναι φανερό ότι η "ανυπακοή" και ο "ριζοσπαστισμός", εκδηλώνονται ευκολότερα απέναντι στην Ε.Ε , το ΝΑΤΟ και τον Αλμούνια, παρά απέναντι στο Μέγκα και την κάθε MRB.





Κάθε άλλο παρά τυχαία είναι όλα αυτά. Αλλωστε η συχνή αναφορά της αριστεράς στην ανάγκη ανάληψης παρεμβατικών δράσεων απο το κράτος, δεν οφείλεται σε κάποια ιδιαίτερα επίμονη σοσιαλιστική διαστροφή, που ξεχωρίζει εντελώς ανιστόρητα το κεφάλαιο απο τους μηχανισμούς του.
Αντίθετα πρόκειται για τη ρομαντική νοσταλγία της Κευνσιανής ρύθμισης που σταδιακά εκτόπισε ο νεοφιλευθερισμός και η οποία περιελάμβανε ως παράγοντα ισορροπίας του συστήματος, τον ενεργό ρόλο της αριστεράς μέσω ενός ελεγχόμενου κι εθιμοτυπικού στην ουσία του, συνδικαλισμού. Οι καιροί άλλαξαν όμως μαζί με το μοντέλο διακυβέρνησης, με αποτέλεσμα ο ρόλος των αριστερών κομμάτων να υποβαθμιστεί και να ξεπέσουν στην ελαστική εργασία και την... προσωπική διαπραγμάτευση.
Ανάλογα με την προσφορά και την προσαρμογή σου αμοίβεσαι.
Κάπως έτσι ο κατά φαντασίαν εξεγερτικός Δεκέμβρης του Αλέξη, μοιάζει όσο περνάει ο καιρός
με τον Δεκέμβρη της Αλέκας και την επίδειξη καθεστωτικής νομιμοφροσύνης του ΚΚΕ.
Το μόνο που μένει να δούμε είναι αν τα κοινοβουλευτικά μπόνους, θα είναι ανάλογα της ευέλικτης παραγωγικότητας.
Έτσι κι αλλιώς μετά από αυτές τις εκλογές θα αναδειχθούν μια σειρά από σοβαρά ζητήματα στο πολύ κοντινό μέλλον, ζητήματα κοινωνικού και οικονομικού χαρακτήρα, όχι απαραίτητα όπως τα γνωρίσαμε ως τώρα. Η καπιταλιστική αναδιάρθρωση του 2008, η "κρίση" όπως την ονομάζουν τα ΜΜΕ όχι απλά θα είναι παρούσα στην Ευρώπη και ολόκληρο τον κόσμο τα επόμενα χρόνια, αλλά το πιθανότερο είναι το σκηνικό να αποκτήσει καινούριους πρωταγωνιστές (ΔΝΤ, ΟΟΣΑ Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα) τους οποίους έχουμε συνηθίσει (στη Γηραιά Ήπειρο) ως δεύτερους και περιφερειακούς. Όποιος πιστεύει ότι η Ελλάδα θα είναι απλά ένα κομμάτι του επερχόμενου πάζλ και όχι βασικότατη παράμετρος σ αυτές τις παρεμβάσεις και τις αναδιατάξεις που θα προκαλέσουν οι συγκεκριμένες εξελιξεις,  πιάνεται αδιάβαστος, κάτι που στην εποχή μας είναι περίπου συνώνυμο του ηλίθιος.