ΝΑΖΙ ΚΑΙ ΒΥΖΑΝΤΙΝΟΙ ΣΤΟΝ ΑΓ. ΠΑΝΤΕΛΕΗΜΟΝΑ

Δύσκολη μέρα η σημερινή, που λένε και τα συχνά ανήσυχα για παρόμοια θέματα μμε.
Στην Ομόνοια στις έξι το απόγευμα διαδηλώνουν μετανάστες κι αντιρατσιστικές οργανώσεις για όλο το πακέτο της τελευταίας πολυεπίπεδης έξαρσης ρατσιστικών επιθέσεων, ενώ την ίδια ώρα κάποιοι άλλοι, γνωστοί και μη εξαιρεταίοι, θα ετοιμάζονται για ένα ιστορικό λίφτινγκ στην αυτοκρατορική επιδερμίδα του Κωνσταντίνου Παλαιολόγου.

Το εργαλείο αισθητικής του μαρμαρωμένου βασιλιά.

Τις τελευταίες μέρες έχουν πυκνώσει οι επιθέσεις από τις "επιτροπές κατοίκων" ενάντια σε διερχόμενους μετανάστες, σε πολλές περιοχές του κέντρου της Αθήνας, αλλά και ενάντια στους πραγματικούς κατοίκους αυτών των περιοχών στην περίπτωση που δεν έχουν απόψεις παρόμοιες μ΄αυτές των ...επιτρόπων. Η περιοχή του Αγ.Παντελεήμονα Αχαρνών αποτελεί το χαρακτηριστικότερο παράδειγμα.

Όλα δείχνουν πως το σύνθημα του οικολόγου δημάρχου, Αθήνα καθαρή πόλη, θα αποκτήσει μία άλλη διάσταση μετά τις ευρωεκλογές. Το κλίμα προετοιμάζεται προσεκτικά και μεθοδικά με πλήθος από τα γνωστά αντικειμενικά τηλεοπτικά ρεπορτάζ, με τις πρωινές ενημερωτικές εκπομπές, να δίνουν κυριολεκτικά τον καλύτερο εκφοβιστικό εαυτό τους, ενώ παράλληλα σχεδόν κάθε βράδυ μαζί με τις αστυνομικές σκούπες και τις φασιστικές περιπολίες, διάφορα εγκατελειμένα κτίρια της πρωτεύουσας έχουν γίνει πιό εύφλεκτα κι από ξερά χόρτα στη διάρκεια καλοκαιρινού καύσωνα. Εν αναμονή λοιπόν...

34 χώρια τα καλοκαίρια

ΔΕΥΤΕΡΗ ΑΝΑΓΝΩΣΗ

Η αρχή έγινε με την ταινία για τον Ζάκ Μεσρίν ήρωα των πρώτων μετεφηβικών μου χρόνων.
Ξαναδιάβασα την αυτοβιογραφία του (Το ένστικτο του θανάτου- "Ελεύθερος Τύπος") και ομολογώ ότι παρά το γεγονός ότι πολλά έχουν αλλάξει από την εποχή της πρώτης ανάγνωσης του, ένοιωσα έντονα την αμεσότητα του ρυθμού του και την χωρίς στολίδια αναπαράσταση μιας πολύ λιγότερο αποστειρωμένης εποχής, που έχει πλέον περάσει στην ιστορία.
Κάπως έτσι συνειδητοποίησα την ανάγκη μου για μιά δεύτερη ή και τρίτη ματιά σε κάποια αγαπημένα βιβλία, μιά διαδικασία που χρειαζόταν αρκετό σκάψιμο.


"Η φωτογραφία είναι ο εξορκισμός μας. Η πρωτόγονη κοινωνία είχε τις μάσκες της, η αστική κοινωνία τους καθρέφτες της, εμείς τις εικόνες μας."
Η εξαιρετική ποιότητα των αναλύσεων του Jean Baudrillard, σταθερή και ευρηματική σε όλο του το έργο, είναι παρούσα και στο δοκίμιο :H διαφάνεια του κακού (Εξάντας).
Ο Baudrillard αναδεικνύει μέσα από συγκεκριμένες ενότητες του βιβλίου του τον σύγχρονο προσομοιωμένο κόσμο, τον παραδομένο στη διαρκή ύπνωση των εικόνων, της τεχνητής νοημοσύνης, της μεταμοντέρνας αισθητικής εξαφάνισης, του σημείου μηδέν όπου η σαγήνη, ο πανάρχαιος μοχλός κάθε είδους ανθρώπινης διάκρισης, εξαφανίζεται μέσα στον κατακλυσμό των ομοιωμάτων και την ανάδυση μιας νέας υποκριτικής τέχνης, αυτής που αποσιωπά ότι οι ενέργειες και οι δράσεις μας, εξαντλούνται πλέον στον όρο, δυνητικό.
"Έτσι σήμερα υπάρχουν δύο αγορές της τέχνης. Η μία ρυθμίζεται ακόμη με βάση μία ιεραρχία των αξιών, έστω κι αν αυτές έχουν καταστεί ήδη κερδοσκοπικές. Η άλλη προσομοιάζει με τα κυμαινόμενα και ανεξέλεγκτα κεφάλαια στις χρηματαγορές, είναι μία καθαρή κερδοσκοπία μία απόλυτη σφαίρα επιρροής, δεν έχει ως φαίνεται άλλη αιτιολόγηση από το να αψηφά ακριβώς το νόμο της αξίας. Όπως η σημερινή τέχνη βρίσκεται πέραν του ωραίου και του άσχημου, έτσι και η αγορά βρίσκεται πέραν του καλού και του κακού."
Μονόδρομοι βεβαιοτήτων και κανονικοτήτων, ευφυώς και μέχρι εξαντλήσεως προβεβλημένοι μέχρι την οριστική απώλεια των δυνατοτήτων μας να αυτοκαθοριζόμαστε σε χώρους και χρόνους εχθρικούς για το καθεστώς των ψευδαισθήσεων.

Για τον Baudrillard ο σύγχρονος άνθρωπος, τείνει να απομακρυνθεί οριστικά από την πιθανότητα να μεταβληθεί κάποια στιγμή σε ένα είδος δουλοπάροικου.
Αυτή όμως η εξέλιξη που φαντάζει θετική με μιά πρώτη ματιά, δεν είναι παρά η επιβεβαίωση της αδυναμίας μας! Από τη στιγμή που το σημερινό "τηλεματικό" μοντέλο ανθρώπου δεν διαθέτει ιδία βούληση, είναι πολύ δύσκολο να αλλοτριωθεί από κάποιον άλλο άνθρωπο.
Η τεχνητή νοημοσύνη, μας "λύτρωσε" από το βάρος της αληθινής, δεν είμαστε πλέον ούτε υποκείμενα, ούτε αντικείμενα, ούτε ελεύθεροι, ούτε αλλοτριωμένοι, αλλά με σταθερά βήματα βαδίζοντες σε μιά πραγματικότητα ομοιοστασίας ανθρώπου-μηχανής.
"Από την κόλαση των άλλων, περάσαμε στην έκσταση του ίδιου. Από το καθαρτήριο της ετερότητας περάσαμε στους τεχνητούς παραδείσους της ταυτότητας."
Ίσως εδώ βρίσκεται η βαθύτερη αιτία των μετανεωτερικών, έντονα ψυχωσικών ρατσιστικών διαταραχών, που διαχέονται στον κοινωνικό ιστό μέσω της μηντιακής συλλογικής συνείδησης που εκφράζει απόλυτα το πρόταγμα της ομοιομορφίας.
Κοινωνίες ομοιόμορφες, προσδιορισμένες ως προς τα όρια των επιλογών, καθαρές όσον αφορά τις επιτρεπόμενες νοηματοδοτήσεις, αντιδράσεις και αποκλίσεις, κοινωνίες τόσο λευκές που μοιάζουν με διαφάνεια που τρέφει τις οθόνες και τις αποστειρωμένες αισθήσεις.


"Φωτιζόμαστε έτσι από όλες τις μορφές, από τις τεχνικές, τις εικόνες, την πληροφόρηση, χωρίς να μπορούμε να διαθλάσουμε αυτό το φώς και είμαστε καταδικασμένοι σε μία λευκή δραστηριότητα, σε μία λευκή κοινωνικότητα, στη λεύκανση των σωμάτων όπως και του χρήματος, του εγκεφάλου και της μνήμης, σε μία πλήρη ασηψία.
Λευκαίνεται η βία, λευκαίνεται η ιστορία, με μία γιγάντια μανούβρα αισθητικής χειρουργικής, με το πέρας της οποίας δεν υπάρχει πιά παρά μία κοινωνία και άτομα στα οποία έχει απαγορευτεί η βία και η αρνητικότητα.
Όμως ότι δεν μπορεί πια να αρνηθεί τον εαυτό του ως τέτοιο, είναι καταδικασμένο στη ριζική αβεβαιότητα και στην απροσδιόριστη προσομοίωση."
Αυτή η λευκή αποστείρωση, όπως ακριβώς συμβαίνει και στα χειρουργεία, γεννά σπάνια, ανθεκτικά κι επικίνδυνα ιογενή μικρόβια και εκρηκτικές και άρα ανορθολογικές, κοινωνικές επιδημίες. Δεν ξέρω αν συμφωνώ απόλυτα με το απόφθεγμα του Baudrillard που λέει ότι σε ένα κόσμο που παίρνει παραληρηματικό δρόμο πρέπει να υιοθετήσουμε κι εμείς μία εντελώς παραληρηματική οπτική. Το σίγουρο είναι όμως ότι πρέπει να αναπτύξουμε μία οπτική, μία δική μας κι όχι διαμεσολαβημένη οπτική, ενάντια στην αυξανόμενη προσομοίωση που κυριαρχεί σταδιακά στη ζωή μας. Μέχρι τότε, good night and good luck.

Αναζητώντας το ...αυτονόητο

Έχει περάσει περίπου ένας μήνας από τον "ξαφνικό" θάνατο της Κατερίνας Γκουλιώνη κατά τη μεταγωγή της στις φυλακές Νεάπολης Λασιθίου.
Σύμφωνα με την ανακοίνωση της Διεθνούς Αμνηστίας, έντυπο υλικό της οργάνωσης που είχε στην κατοχή της η Γκουλιώνη, αφαιρέθηκε από το κελί της λίγες μέρες πρίν τη διαδικασία μεταγωγής στην Κρήτη. Το ζήτημα της λειτουργίας και της ποιότητας του σωφρονιστικού συστήματος στην Ελλάδα δεν είναι το πλέον δημοφιλές σε μιά χώρα όπου ο κοινωνικός ιστός έχει αποκτήσει φοβικά και υστερικά χαρακτηριστικά, με την ευγενική χορηγία και προτροπή των μμε που καλλιεργούν το συγκεκριμένο κλίμα.
Επομένως στη δεδομένη συγκυρία, κάθε πρωτοβουλία που προσπαθεί έμπρακτα να αποτελέσει μιά γέφυρα αλληλεγγύης ανάμεσα στους κολασμένους του σωφρονισμού και την υπόλοιπη κοινωνία, είναι χωρίς αμφιβολία σημαντική στο σύνολο του εγχειρήματος που αναλαμβάνει.
Όπως είναι απολύτως λογικό, μία συλλογική πρωτοβουλία που ασχολείται με παρόμοια με το παραπάνω ζητήματα και ειδικότερα αν προέρχεται από το χώρο της μπλογκόσφαιρας, έχει κάποια χαρακτηριστικά όπως η πολυχρωμία και η διαφορετικότητα, τα οποία κυριολεκτικά ξεμπλογκάρουν δράσεις και διαδικασίες. Κάποια στιγμή όπως είναι λογικό, το είδος των δράσεων που προκρίθηκαν κατά καιρούς και χωρίς αμφιβολία παρήγαγαν αξιόλογο έργο φτάνουν στα όρια τους. Και είναι εύλογο οι περισσότεροι από τους συμμετέχοντες να αναζητούν τους όρους της επόμενης κίνησης, τους όρους της μετάβασης.
Συμμετέχοντας εδώ και κάποιους μήνες στην πρωτοβουλία του ξεblogάρισματος για τις γυναικείες φυλακές Θήβας, ομολογώ ότι βρίσκω την εως τώρα διαδικασία που ακολουθήθηκε ενδιαφέρουσα από πολλές απόψεις, αλλά και ιδιαίτερα αποτελεσματική ως προς τις βασικές επιδιώξεις της. Καταθέτω λοιπόν εδώ την άποψη μου για τη συνέχεια αυτού του εγχειρήματος επειδή πιστεύω ότι αυτός είναι ο καταλληλότερος χρόνος για να αναφερθώ σε κάποια ζητήματα που θεωρώ σημαντικά. Η αλήθεια είναι ότι από την αρχή με ενδιέφερε να γνωρίσω τις απόψεις όσων συμμετείχαν ενεργά στην πρωτοβουλία, σε σχέση με το τι σημαίνει γι αυτούς σωφρονιστικό σύστημα, συλλογική παρέμβαση, "φιλανθρωπία", θεσμική κριτική.
Αν υπάρχουν κοινά όρια στις δράσεις και ποιά είναι αυτά, ποιά μέσα προκρίνονται για την επίτευξη των στόχων και με ποιές προδιαγραφές. Στη συνέχεια βέβαια βλέποντας ότι το πρακτικό αποτέλεσμα των συλλογικών ενεργειών ήταν ενίοτε εντυπωσιακό, παραμέρισα την ανάγκη αυτή της διερεύνησης των προθέσεων, στο όνομα της αποτελεσματικότητας και δεν το μετάνοιωσα καθόλου. Όμως τώρα νομίζω ότι υπάρχουν καινούρια δεδομένα, ικανά να ενεργοποιήσουν τις συνειδητά εν υπνώσει προηγούμενες μου ανάγκες.
Το ζήτημα των φυλακών, ήταν και παραμένει κοινωνικό και συμβάντα σαν αυτό της Κατερίνας Γκουλιώνη μας το υπενθυμίζουν συνεχώς. Κάτι τέτοιο φυσικά δεν σημαίνει ότι μία ομαδοποίηση από μπλόγκερς, μπορεί να κινείται με βάση την υπερτροφική και ανεδαφική φιλοδοξία ότι θα φέρει τα πάνω κάτω στο σωφρονιστικό σύστημα. Δεν της το επιτρέπουν ούτε οι δυνάμεις της, αλλά ούτε και οι πολύτιμες "αδυναμίες" της που συνίστανται στην ποικιλία των απόψεων και φυσικά δεν είναι σε καμμία περίπτωση επιθυμητό ζητούμενο η επιλογή οποιασδήποτε αδιέξοδης περιχαράκωσης που να συνιστά αυτοαποκλεισμό, στο όνομα μιάς κάποιας κοινωνικής άποψης.
Αυτό βέβαια δεν σημαίνει ότι στα πλαίσια των πλεονεκτημάτων αποτελεσματικότητας που παρέχει η δημιουργία συλλόγου με νομική υπόσταση, μπορούμε να συνεχίζουμε να στηρίζουμε τις όποιες επιλογές μας σαν να μην συμβαίνει τίποτα.
Αυτή η εν δυνάμει αγιοποίηση της αποτελεσματικότητας, ακόμα και για δίκαιους κι απόλυτα θεμιτούς στόχους μπορεί να οδηγήσει σε παράξενους δρόμους.


Για παράδειγμα, όταν η μεγάλη πλειοψηφία της ελληνικής κοινωνίας αντιμετωπίζει φοβικά και εχθρικά το σύνολο της παραβατικότητας και το αντίβαρο είναι κάποιοι, σαφέστατα λιγότεροι που με τη βοήθεια οργανώσεων όπως η Διεθνής Αμνηστία προσπαθούν να αναδείξουν το απάνθρωπο πρόσωπο του σωφρονισμού στην Ελλάδα, μία πρωτοβουλία από μπλόγκερς δικαιούται φυσικά να συνεχίσει να δίνει έμφαση στο πρακτικό έργο που έχει αναλάβει. Δεν δικαιούται όμως να είναι περήφανη για το προνόμιο να χαίρει εκτίμησης από τη διεύθυνση των φυλακών. Απόψεις ότι η διεύθυνση των φυλακών δεν έχει παρά ένα ελάχιστο μέρος ευθύνης για όσα συμβαίνουν (προφανώς το υλικό της Διεθνούς Αμνηστίας αφαιρέθηκε απ΄το κελί της Γκουλιώνη με πρωτοβουλία των... δεσμοφυλάκων) και οι ευθύνες είναι μόνο ψηλά ( και άρα βολικά απρόσιτες) είναι το λιγότερο αφελείς.
Αυτό στην πράξη δεν αποτελεί καμμία ουδετερότητα με αλήθειες μοιρασμένες στη μέση, αλλά ξεκάθαρη θέση απέναντι στα γεγονότα. Επομένως ο σκοπός που καθαγιάζει τα μέσα είναι μάλλον κακός σύμβουλος.
Κι όσο σημαντικό είναι να προσδιοριστούν οι παράμετροι, οι ιδιαιτερότητες και οι εκφράσεις του σκοπού, εξίσου σημαντικό είναι να προσδιοριστούν τα μέσα.
Οι πιθανές χορηγίες και δωρεές που προσελκύει (ευκολότερα είναι η αλήθεια) ένας σύλλογος είναι σημαντικό να οριοθετείται η αποδοχή τους, από απλούς αυτονόητους κανόνες που θα είναι καταστατικά κατοχυρωμένοι και θα διασφαλίζουν ότι καμμιά εταιρεία, με τη γνωστή πρακτική των χορηγιών δεν θα επιχειρεί εξωραισμό σε επιβλαβείς για τη δημόσια εικόνα της δραστηριότητες που με ποικίλους τρόπους έτυχε να αποκαλυφθούν.
Όλα τα παραπάνω δεν αποτελούν αφορισμό για τη δημιουργία συλλόγου, αλλά δηλωμένη διάθεση, ανταλλαγής απόψεων, με τέτοιο τρόπο ώστε να μην υπάρξουν βιαστικές κινήσεις που αδυνατώντας να προσδιορίσουν αξιακά και καταστατικά τη διαδικασία της όποιας μετάβασης, να λειτουργήσουν επί της ουσίας απαξιωτικά για ένα εγχείρημα πλούσιο σε σημαντικές δραστηριότητες και καλές προθέσεις.

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ

Οι επιχειρήσεις-σκούπα είναι φασισμός

Να σταματήσουν τα πογκρόμ ενάντια στους οικονομικούς και πολιτικούς πρόσφυγες

Οι επιχειρήσεις-σκούπα που εξαπολύονται τις τελευταίες εβδομάδες στην Ομόνοια και σε άλλες περιοχές της Αθήνας είναι πράξεις ρατσισμού και βαρβαρότητας. Υπό το δόγμα της μηδενικής ανοχής και της συλλογικής ευθύνης, εκατοντάδες πρόσφυγες υφίστανται την τρομοκράτηση, τη βία και τον εξευτελισμό, μόνο και μόνο επειδή είναι ξένοι, μόνο και μόνο επειδή είναι «χωρίς χαρτιά».

Είναι ξεκάθαρο: οι πλέον αποκλεισμένοι και αδύνατοι, οι οικονομικοί και πολιτικοί πρόσφυγες, χρησιμοποιούνται ως αναλώσιμα αντικείμενα της επικοινωνιακής εκστρατείας της κυβέρνησης για την «εμπέδωση του αισθήματος ασφάλειας» των πολιτών. Κυριολεκτικά πάνω στο σώμα τους επιχειρείται η «αποκατάσταση του κύρους» της αστυνομίας και η «καταπολέμηση της εγκληματικότητας».

Σε μια περίοδο που επιχειρείται να περιοριστούν δικαιώματα και ελευθερίες στο όνομα της «ασφάλειας» και που οι ρατσιστές αποκτούν δημόσιο βήμα, τα θύματα μιας ανάλγητης και ξενοφοβικής πολιτικής ενοχοποιούνται για την εξαθλίωσή τους και την «υποβάθμιση» των γειτονιών.

Η κυβέρνηση χρησιμοποιεί ως εξιλαστήρια θύματα τους πρόσφυγες για να συγκαλύψει την ευθύνη της για την καταπάτηση των δικαιωμάτων, τις μεσαιωνικές συνθήκες εργασίας και τις δραματικές συνθήκες επιβίωσής τους, αλλά και για την εντεινόμενη φτώχια και αποκλεισμό σε ολόκληρη την κοινωνία.

• Για το αίσχος στο τμήμα Αλλοδαπών, όπου στις ουρές για την υποβολή αίτησης Ασύλου καταπατάται πλήρως το δικαίωμα πρόσβασης στις διαδικασίες ασύλου και ποδοπατείται η ανθρώπινη αξιοπρέπεια, -τους τελευταίους μήνες τρεις πρόσφυγες έχουν χάσει τη ζωή τους κατά τη διάρκεια καταδίωξής τους από αστυνομικούς.
• Για την άρνηση δημιουργίας δομών ένταξης και ξενώνων για τους άστεγους πρόσφυγες που οδηγεί στην εξώθησή τους στην απόλυτη εξαθλίωση των άτυπων «ξενοδοχείων» της Ομόνοιας.
• Για την πλήρη χρεοκοπία της κατασταλτικής πολιτικής για τα ναρκωτικά που στοχοποιεί τους τοξικοεξαρτημένους και τους οδηγεί στον αποκλεισμό, τη φυλακή και το θάνατο.
• Για την ανοχή προς τα κυκλώματα καταναγκαστικής πορνείας και εκμετάλλευσης των οικονομικών και πολιτικών προσφύγων, κυκλώματα που αποδεδειγμένα στηρίζονται κατά κύριο λόγο στην αστυνομική προστασία.

Γνωρίζουμε ότι μας φοβίζουν με την «εγκληματικότητα των ξένων»

γιατί μας θέλουν κλεισμένους στα σπίτια μας.

Οι πρόσφυγες δεν είναι μόνοι.

Άσυλο και Στέγη σε όλους/ες τους πρόσφυγες.

08/04/2009

Δίκτυο Κοινωνικής Υποστήριξης Προσφύγων και Μεταναστών